Le centre de nulle part

St. Laurent du Verdon, 23-7-2018

Deze keer zitten we echt dans le centre de nulle part. In vijf kilometer omtrek nog geen bakker te vinden. In twaalf kilometer nog geen supermarkt. In twintig nog geen stadje met een winkelstraatje. Er is hier helemaal niets! Het lijkt Amsterdam wel.

Ik kreeg van een Spaanse collega het verzoek of ik een aanbeveling wilde schrijven op haar linked-in. Sommige mensen hechten daaraan. Ik deed het, uiteraard, maar probeer maar eens 3G te krijgen hier. 4G of WiFi kun je rustig op je buik tatoeëren. Ik schreef de aanbeveling maar moest daarna de camping af om het te kunnen verzenden. Wat je al niet doet voor een collega die je nog niet eens ooit gezien hebt.

Het is hier wel de mooiste omgeving die je je maar kunt voorstellen. Blauwe wateren, groene heuvels, steile rotsen, hoge bergen, smalle wegen, vervallen huisjes, lavendelvelden…. Als er hier nu een bakker was, zou ik hier best kunnen wonen.

Superkniereflex

St. Laurent du Verdon, 18-07-2018

Vandaag zijn we naar het meer van Ste. Croix geweest, hier slechts een paar kilometer vandaan. Ondanks dat Lac Ste. Croix uit hetzelfde water bestaat als ons meer, is de watertemperatuur er veel beter. Daar was de gewenningstijd aan het water slechts twee seconden, hier is dat zeker tien minuten. Ik wijt het aan het feit dat ons meer een St. is en het andere een Ste. Een vrouwelijk meer is kennelijk warmer. Dat geldt voor de meeste vrouwen ook, echter niet voor de mijne. Die heeft het gewoon al over mijn uitvaart. Dat er dan twee dingen genoemd moeten worden waar ik absoluut in uitblink. 1: het opsporen van minuscule lekken in opblaasboten, -zwembaden of -poppen. En 2: mijn superkniereflex.

Dat opsporen van die gaatjes vergt een combinatie van een uitstekend gehoor, extreem gevoelige zenuwbanen in de opperhuid en geduld. Die drie factoren hebben alle gaatjesspeurders gemeen. En je moet verder niet veel te doen hebben, dat helpt ook.

Mijn superkniereflex is ooit opgemerkt door de huisarts. Hij sloeg met z’n hamertje en ging z’n assistente halen. “Ik heb hier een hele mooie, probeer jij het maar eens!” Ik was uiteraard trots op mijn superkniereflex en vertelde het thuis. Sindsdien word ik ermee in de zeik gezet. Pure jaloezie.

Champion du monde.

St. Laurent du Verdon, 16-07-2018

Quartorze Juillet ging onopgemerkt voorbij. Geen vuurwerk of dronken Fransen gezien. De dag erna, gisteren, werd Frankrijk wereldkampioen voetbal. Met 4-2 wonnen ze van Kroatië, die we waarschijnlijk beter zullen onthouden door hun pressievoetbal en door hun premier, de hartelijke blondine die bij elke wedstrijd van de Kroaten aanwezig was, naar verluid op eigen kosten, en bij de huldiging iedereen die gehuldigd moest worden, innig omhelsde, inclusief onze eigen Björn Kuipers. Maar ook door Modric, de Cruijff van de Balkan, die alles met een bal kan. Hij leek zelfs op Cruijff. De Fransen waren beter, maar indruk maakten ze nooit. En nu zijn ze voord de tweede keer wereldkampioen. Wij nog nooit. Wij tuinden er altijd in. Ik ben jaloers.

Nu regent het op de camping en aan niets valt af te leiden dat de Fransen gisteren hun tweede ster behaalden. Ik heb een lange broek en een vest aangetrokken en zit onder het afdak op de veranda. Het is, zoals voorspeld, koud en het regent. Morgen wordt het weer heet en er komt voorlopig geen regen meer. De natuur moet het er weer even mee doen.

En schaatser!

Ik heb gewerkt vandaag. Niet te zuinig. Twee stallen uitgemest, kippenhok verschoond. Een paar kilometer met de hond gelopen. Dat alles in de ijzige kou. Had ik het koud? Welnee. Dit was genieten. Een schep, een kruiwagen, bevroren buitenkranen, ik voelde me een echte boer. De hele middag was ik bezig met scheppen, kruien, schone houtsnippers en wat een boer zoal allemaal doet. Daarna klopte ik mij af, ging naar binnen, deed mijn laarzen uit, pakte een bokbiertje en zetelde mij op de bank. Tevreden keek ik naar buiten. Niet vaak heb ik lekkerder op de bank gezeten. Na gedane arbeid is het goed rusten. Het is echt waar. Ik voel al mijn spieren weer. Zou ik hier een maandje wonen, dan zou ik oersterk worden. Jerommeke. Mijn doorgaans zachte boekhoudershandjes voelen al ruw aan. Dit voelt goed. Gisteren hebben we nog geschaatst. Twee keer hard op mijn plaat gegaan, maar de pijn aan mijn been voelde prima. Even wakker geschud uit mijn ingedutte leven. “Dan wil je zeker wel boer worden mien jong? En skaatser!”

Sil de strandjutter

Tesselaars hebben een grijze lange baard en een donkerblauwe kabeltrui, zo kun je ze herkennen. De mannen hebben daarbij ook nog een schipperspet op hun hoofd. Ik vraag mij af hoe de Tesselaars dat nu vinden, dat hun eiland ontdekt is door de vastelanders. Mijn eerste herinnering is op dit eiland. Het moet 1972 zijn geweest, ik was twee en een ander jongetje had mijn autootje gepakt. Of ik die van hem, en hij had hem weer teruggepakt, dat staat me niet meer goed bij. Maar ik was hier met mijn ouders en grootouders van moeders kant. Ik liep nu op het strand en moest denken aan Sil de Strandjutter. Die ken ik helemaal niet, en nu ik hem napluis blijkt hij van Terschelling te zijn, maar je moet hier toch ook goed hebben kunnen strandjutten zo’n honderd jaar geleden. Nu niet meer. Er lag een plank, een dode meeuw, en verder veel schelpen. Maar daar kun je niet van leven, heden ten dage. Anders wist ik het wel.

Een enkele reis naar Texel

Dat je met je gezin naar Texel gaat, met twee auto’s omdat je niet zeker weet of je weer eerder terug moet, en om kosten uit te sparen laat je de ene in Den Helder staan. En dat je door bepaalde omstandigheden ineens twijfelt of je de auto wel op slot hebt gedaan, en je dan al op de boot naar Texel zit. En dat je op je mobiele telefoon de handleiding van je auto downloadt om tevergeefs te zoeken naar informatie over vanzelf op slot gaande deuren. We waren in het huisje aangekomen toen ik besloot terug te gaan naar Den Helder. Het duurde tien minuten eer ik de uitgang van het vakantiepark in het donker had gevonden, ik moet de ergernis hebben gewekt van vele vakantiegangers door verhit over de paadjes te scheuren met zeker drie keer de toegestane snelheid van 15 kilometer per uur. En daarna vol gas over dat mistige eiland, op zoek naar die gare boot. Ik had het eigenlijk al gehad met Texel. Bij de boot aangekomen parkeerde ik de auto, zocht naar een kaartjesloket maar ik kon er zo op. Ik bestelde een koffie en vroeg maar even of het voor voetgangers gratis was, omdat ik er zo op liep. Dat klopte, zei de koffiejuffrouw, want ik had op de heenweg al een retourtje betaald tenzij ik was komen zwemmen. Een enkele reis naar Texel bestaat niet. Mijn auto was niet afgesloten. Ik parkeerde hem nog op een betere plek zodat ik helemaal het gevoel had dat mijn reis naar het vasteland niet voor niks was geweest. Ik moest daarna een uur wachten op de retourboot, en in die tijd schreef ik voor u dit logje.

Dames en heren

Lamonzie-Montastruc, 28 juli 2017.

We moeten het maar niet meer hebben over de eerste tien dagen van de vakantie waarin mijn huid geen tint bruiner is geworden. Vandaag is de eerste zonnige dag met een temperatuur van 27 graden. Bloedheet voor Dordognese begrippen.

Zwager en ik leuken het voor onszelf maar een beetje op met ons gloednieuwe petanque spel. Tijdens het spel geven we ons eigen commentaar.

“Dames en heren, u kijkt nu naar twee atleten, de kampioenen van het edele petanque spel, die nu alles wat ze in zich hebben zullen moeten geven in deze bijna onmenselijke omstandigheden. Beide heren worden begeerd door vrijwel alle jonge dames, maar ze zijn dan ook niet voor niets de campingkampioenen van deze gevaarlijke sport waarbij de jongens van de mannen worden gescheiden. De boule weegt maar liefst 720 gram, dames en heren, u kunt zich voorstellen aan welke risico’s deze waaghalzen, deze dare-devils, deze besten van de besten, zich blootstellen. De een is tevens campingkampioen badminton geworden en de ander mag zich campingkampioen pingpong noemen. Deze multi-atleten zijn werkelijk tot de extreemste prestaties in staat.”

Nou, en daarna begeven wij ons weer met een gevulde afvalzak naar het afvalinzamelpunt, complete losers die we zijn. Dames en heren!