Categorie: Vakantie

Doucier, le 18 Juillet 2012

Ouderwetse warmte vandaag. Ik dobberde in het bootje met Hans of Tammar, ik weet niet meer wie het op dat moment was, en ik bedacht wat er nu eigenlijk veranderd was in 35 jaar. Een opblaasboot, blauw-groen water, de zon hoog aan de blauwe lucht en wat vredige groene heuvels rondom. Het zou voor het zelfde geld 1977 geweest kunnen zijn. Zwemmende Franse kinderen gebruiken nog dezelfde kreten. “Attends, arrête!”, je hoort het altijd in Franse wateren. Alleen Jan Pelleboer ontbrak er nog aan.

’s Ochtends in de rij bij de bakker is het niet anders. “Bonjour, baguette, croissants,” de vrolijke bakker zei tegen Hans: “tu es le porteur, jeunehomme.” De sfeer op een zomerse dag op Franse camping is onovertroffen en lijkt ook niet te veranderen. Slechts als je wat langer kijkt zie je sommige mensen bezig met hun mobieltje.
Het was een prachtige dag. We gaan weer bruin worden.

Doucier, le 16 juillet 2012

We kochten onze jaarlijkse opblaasboot in de SuperU te Champagnole. De bedoeling is dat hij dan meerdere jaren mee kan, maar dat is ijdele hoop. Ik deed er ook een pomp van een tientje bij. Op de terugweg gebeurde er iets vreemds. Na een minuut of twintig reed ik de plaats Champagnole binnen, terwijl we daar toch net vandaan kwamen. Ik dacht nog: “Héé, twee Champagnoles” maar nee, ik kwam het stadje van een andere kant binnen. Kwestie van een roofvogel die vlak voor de auto een vogeltje uit de lucht greep, precies daar waar wij volgens het bord rechtsaf hadden gemoeten.

Éénmaal terug op de camping wilde ik de boot oppompen maar de pomp bleek niet te werken. Ik was in diverse staten, en opwinding was er één van. Ik haalde de pomp uit elkaar, het kreng zat onder het vet, en er bleken twee dingetjes los te zitten die volgens mij toch echt vast hadden gemoeten. Ik stapte in de auto en reed de 25 km terug naar Champagnole. In de auto oefende ik vast hoe je een pomp ruilt in het Frans. Makkelijk, gewoon verontwaardigd klinken en “Hein” achter de zin zetten. Il ne marche pas, hein! Gelukkig was Hein de beroerdste niet en gaf me, na de pomp bekeken te hebben, een andere. Bij de auto testte ik hem nog even, maar deze was oké.

De boot was in een mum van tijd opgeblazen. Later speelde ik nog een spelletje badminton met Hans. De rackets waren het jaar daarvoor aangeschaft en trots meldde ik aan Linda dat we eindelijk iets hadden dat langer dan één vakantie meeging. Bij de eerste backhand brak het houten handvat af. Kwestie van het racket wekenlang thuis in de regen laten liggen. Story of my life. Morgen wordt het wederom mooi weer.

Doucier, le 15 juillet 2012

€1.500,- zou de boete kunnen zijn als de gendarmerie je betrapt op het hebben van een navigatiesysteem met flitspaalwaarschuwingen. Reden genoeg om het te verwijderen. De Renaultdealer was niet erg behulpzaam en scheepte mij af met wat gedownloadde instructies van de TomTom-pagina. Volslagen onduidelijke instructies en ik hoopte er maar het beste van. Ik kon toch pas in Frankrijk controleren of het gelukt was.
We vertrokken geheel tegen onze gewoonte in om 4:30 ’s ochtends. Ik vroeg Linda om Doucier in te geven op de TomTom en op dat moment bleek pas dat het systeem alleen in de Benelux werkte. Nu was het in elk geval zeker dat ik geen boete zou krijgen. Een hele opluchting en ach, die route is inmiddels blind te vinden. Visé, Luik, Luxemburg, Thionville, Metz, Nancy, Dijon, het is voor mij bekender dan de weg naar Amsterdam. Met hulp van een Michelinkaart vonden we de camping zonder één keer fout te rijden. Iets wat met navigatie nog nooit gelukt was.
We hebben trouwens de indruk dat er in de Jura precies één camping zit, en dat alle Nederlanders die via internet iets zoeken, naar deze camping worden geleid. Onderweg haalden we een knalgele Audi in, die we bij de receptie ook weer tegenkwamen. Maar meer nog omdat we al een bekende tegenkwamen van wie we wisten dat hij naar de Jura ging, en omdat sommige lezers de camping al kenden, maar het meest nog omdat de familie Van Dongen, bekend van weblog, Twitter, Facebook en de Volkskrant, ook binnenkort op deze camping verwacht wordt, terwijl zij net als wij, slechts naar de Jura gingen. Maar tegen die tijd zijn wij weer weg. Marina vroeg of we niet in het meer wilden plassen. Ha!

Wij zijn naar Frankrijk. Na alle drukke werkzaamheden, baanwissels, studie en beslommeringen volgt dan nu het hoogtepunt van het jaar. Dat hopen we tenminste. Daarna hebben we weer frisse moed. Ik wens u allemaal een goede vakantieperiode. Als de zon Sinterklaas zou zijn, dan hoop ik dat Nederland zoet is geweest. Doei.

Na mijn studie, als u mij allen met mijn titel aanspreekt, gaan we op zomervakantie naar Frankrijk. Want zo doen we dat al jaren en dus doen we het nu nog zo. Ik legde vanavond aan Hans uit dat ik vroeger ook altijd al naar Frankrijk ging met Opa Hans, oma Klok, ome Arthur en tante Anouk. Maar dat wij er drie dagen over deden, en dat we geen telefoon bij ons hadden, geen airco hadden en geen dvd-schermpjes achterin, zelfs geen Nintendo. Waarop Hans half concludeerde, half vroeg dat/of vakantie vroeger dus niet zo leuk was. En waarop wij in de lach schoten. Maar helemaal geen gekke gedachte want de vakantie van mijn ouders was ook afzien. Op de brommer van Utrecht naar Voorthuizen, ik geef het je te doen.

Goed, ik ben dik tevreden met die ene keer per jaar op vakantie, maar de aanbiedingen verleiden de vrouw. Nooit de man. Want ik hoor Linda regelmatig iets zeggen over dat ze wel eens een weekje weg wil. Decadent gedoe! Maar goed, onlangs is er in dit huis de creditcard aangeschaft. Want, eerlijk is eerlijk, op vakantie wordt er nogal eens om gevraagd en is het een gedoe als je er niet een hebt. Maar een decadente nazomervakantie is er natuurlijk ook zo mee geboekt. Zo’n creditcard kost geld. Alleen al de doorlopende annuleringsverzekering die ik nu moet sluiten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bijna tien kilo geleden waren wij op vakantie in Ierland. Ik licht de foto’s even toe, u moet zelf maar beslissen welke omschrijving bij welke foto hoort.

1. U ziet mij naast mijn grote idool, mede mogelijk gemaakt door Guinness. In Ierland snappen ze welke muziek je in een kroeg moet draaien om je klandizie in een opperbeste stemming te houden. En, a Guinness a day, keeps the doctor away.

2. Toen ik op de toppen van mijn lichamelijke vermogens zat, werd ik uitgedaagd door die Ierse koppen om mee te doen aan het visegrip-krachtspelletje. Het was een apparaatje waarvan de werking me onduidelijk was, maar dat ze zo konden instellen dat het steeds moeilijker werd om het met één hand dicht te knijpen. Op die Ier met die dikke kop na, was ik de winnaar.

3. De enige foto ooit waarop ik de pose van een fotomodel aanneem. Helaas ziet u mij alleen op mijn rug, maar die houding is een schoolvoorbeeld van poseren.

Vizille, Jeudi le 28 juillet 2011

Wederom was het geen zwemweer dus pakten wij de boel weer op en reden doelloos richting Briancon. Tammar vond het wel een goed idee, Bibison en ik vond alles wat op ‘zon’ eindigde wel prima. Briancon ligt 100 km verderop moet u weten en in de Zuid-Franse bergen is dat zeker twee uur rijden. We wisten niet eens wat we er gingen doen, maar de kinderen hadden hoge verwachtingen.

Gelukkig was er weer een kabelbaan waarmee je Mont Prorel opkon. Die was 2566 meter hoog al bracht de kabelbaan je maar tot 2360 meter. Toen we twee uur later weer naar beneden kabelden en bij de auto aankwamen vroeg ik mij af waar ik de parkeerplaats af kon. De slagboom waardoor we naar binnen waren gekomen ging ons er in elk geval niet uit laten. De kassa van de kabelbaan was dicht, dus daar kon ik het ook niet vragen. Na enige tijd zoeken vond ik de uitgang ondergronds. Ik gooide geld in de automaat en liep terug naar de auto en maande iedereen in te stappen. Toen ik naar beneden reed, de ondergrondse parkeergarage in vond ik de doorgang wel erg laag. Naast mij hoorde ik een opgewonden standje roepen dat het nooit ging passen. Ik stopte op de helling en Linda stapte uit. Het ging nooit passen, zei ze. We waren met dakkoffer zeker 15 cm te hoog en ik stond er nog 10 cm vanaf voordat ik de dakkoffer aan barrels zou rijden.

Dat werd een gevalletje hellingproef achteruit. Handrem erop, koppeling op laten komen en als je voelt dat hij pakt, handrem eraf. Ze hebben het mij destijds goed geleerd in Apeldoorn bij het spoor, die hellingproef. Ik reed achteruit en stond weer op de parkeerplaats. The bloody French! Het stond inderdaad bij de ingang, dat je maximaal 1,90 hoog kon zijn hier maar er hingen geen hoogtebeperkingslintjes, of hoe die dingen mogen heten. Het is een oude Franse militaire tactiek. Ze laten je erin, maar nooit meer eruit. Het is net zoiets als de Russen met hun tactiek van de verschroeide aarde. De dakkoffer moest er dus af. Een oude Nederlandse tactiek. Jezelf verlagen.

Zonder dakkoffer en zonder Linda reed ik de parkeergarage uit. De uitgang bevond zich aan de andere kant en ik reed een blokje om naar daar waar ik binnengekomen was. Daar monteerde ik de dakkoffer weer en ik herinnerde me ineens dat ik thuis een trapje had gebruikt, omdat die Nissanbus zo hoog is. Tien minuten later had ik het voor elkaar en we konden terug.

We waren Briancon nog niet uit of Tammar riep dat ze moest plassen. Geen probleem, gewoon even bij een parkeerplaats stoppen. Ik zag een leuke liftster langs de kant staan en zei hardop: “Ja meisje, ik had je graag meegenomen, maar we zitten vol.” Tweehonderd meter verder kwam de parkeerplaats en konden we Tammar laten plassen.

In mijn buitenspiegel zag ik de lifster met de blote benen aan komen rennen. Ik zei in lichte paniek: “Die lifster komt eraan!” Linda was Tammar nog aan het laten plassen en haalde haar schouders op. Maar tien seconden later vroeg ze of ze er nog steeds aankwam. Ik beaamde en Linda moest enorm lachen om mijn paniekerige hoofd. Van mij mocht ze mee, maar zoiets beslis je niet alleen. Gelukkig stemde Linda toe. In keurig Frans vroeg ze of ze mee mocht want ze moest boven op de Col de Lautaret zijn. Toen ze zag dat we Nederlands waren schakelde ze over op Engels, want ze bleek een Italiaanse te zijn. Isabella heette ze en had negen jaar in Grenoble gewoond en twee jaar in Brussel. Ze had zes uur gewandeld door de bergen en haar auto stond boven op de Col.

Ze nam plaats tussen Hans en Tammar en zei dat het mooie kinderen waren. Italianen staan erom bekend dat ze dol op kinderen zijn, net als de Walen. Toen we haar bij haar auto afzetten vroeg ze hoe je “thank you” in het Nederlands zei, en ze bedankte ons in het Nederlands. We reden verder en Linda begon weer te lachen om mijn paniekerige blik. Als een hulpeloos jongetje van 12 dat het even niet meer wist, zo omschreef ze het. Isabella startte haar Fiat Multipla en reed de Col weer af. Zou ze in de gaten hebben gehad dat we helemaal niet voor haar stopten? Ook in dat geval kan ik haar wel waarderen. Met een beetje lef kun je een eind komen. In dit geval boven op Col de Lautaret.

Vizille, Mecredi le 27 juillet 2011

We reden naar les grottes de Chorange omdat dat een bezienswaardigheid is waar je naartoe kunt als het regent. Maar niet te hard, want dan zijn ze dicht. Het weggetje er naartoe kende een stijgingspercentage van 15%, steiler was ik ze nog niet tegengekomen, deze vakantie.
De grot is pas ontdekt in 1875 en dat vind ik niet verwonderlijk. De ingang ligt op 600 meter hoogte en in 1875 waren er nog geen wegwijzers die je vertelden dat er een grot was. Je krijgt een Franse gids toegewezen die je brengt in een donker hol vol met stalactieten en stalacmieten. Door het gegalm versta je geen moer van wat hij zegt. Deux millions ans, fragile, pas de flash, très important, dat was het wel zo’n beetje.

Nee, het is mooi zo’n grot, maar om er nu een uur rond te lopen terwijl de waterdruppels op je kop vallen is ook weer wat overdreven. Om het geheel wat spannender te maken was er hier een daar een stukje gekleurd glasplaat neergezet om de indruk te wekken dat dat muurschilderingen waren. Er was een draak in elkaar geknutseld en er was een aquarium met een paar kleurloze salamanderachtigen die als ik het goed heb begrepen, ooit in de grot leefden. Zes jaar geleden bezochten wij ook al een druipsteengrot. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien.

Nu weer verder in mijn spannende boek Tirza, van die krullenbol, en een glaasje van de goedkoopste wijn die ik zag staan. Vin de la Communauté Européene. € 0,95 ct per liter. Als het tegenvalt gooi ik het in de brandstoftank.

Vizille, Mardi le 26 juillet 2011

De dag begon stralend. Ik belde even naar Nederland om mij ervan te verzekeren dat het daar regende. En om mijn broer te feliciteren met zijn verjaardag. Ik kocht in het dorpje een Telegraaf van maandag omdat ik wilde lezen over de Tour. Of Evans niet toevallig op de laatste dag uit het geel was gereden. Maar de Telegraaf berichtte over een bloedige aanslag in Noorwegen door een racist. Negentig doden en pas vier dagen later verneem je zoiets op je vakantie zonder internet. Verder lieten de beide Johnny’s, Hoes en Kraaijkamp, en Amy Winehouse het leven. Van die laatste werd de doodsoorzaak nog onderzocht, maar die wisten wij hier in Frankrijk dan al wel sneller dan in Nederland.

Ja, de dag begon stralend en daarom gingen wij naar het 10 minuten verder en hoger gelegen meer van Laffrey waar het bewolkt en koud was. Ik durfde de duik in het water niet aan, in tegenstelling tot Hans, l’Homme de la glace. Een uurtje later besloten we naar Grenoble te gaan, waar een kabelbaan je naar de Bastille voert. Bovenop de Bastille heb je een prachtig uitzicht over de stad waarvan ik mij al jaren afvraag hoe groot hij nu werkelijk is. Is het Apeldoorn of Rotterdam? Het kan in elk geval niet meer uitbreiden want de bergen er omheen beletten dat. Grenoble is een echte stad want er loopt een rivier doorheen. L’ Isere. Tevens wordt op rotondes flink gedrongen en gedreigd, en wel zodanig dat mevrouw Mack in een onbewaakt moment uitsprak: “ik ben blij dat jij rijdt.” Noteert u dat even? Dank u. Dat is andere koek dan: “mag ik even vragen waar je heen gaat?” of “ben je nu de weg al kwijt?”

Onvermijdelijk eindigde de dag bij McDonalds. Terwijl ik buiten zat keek ik naar de E. Leclerc aan de overkant. Ik herinnerde mij dat meneer de P. mij eens aftroefde met zijn weet van een supermarkt met 48 kassa’s. Ik wist dat het nu of nooit was. We gingen naar binnen en telden 55 kassa’s. E. Leclerc in Espace Comboire, Grenoble. Meneer de P., u bent aan zet.

Dat geloof je toch niet? In dit wonderschone Alpenland staat een Nederlander met een rood-wit-blauw-oranje geschilderde caravan friet te verkopen. Patat Guerre kon je er krijgen. Omdat wij laat thuis waren en het dan altijd makkelijk is om even een frietje te halen, deden we dat. Er stonden Nederlanders die je in je vakantie niet wilt tegenkomen. Wij dus. Maar die andere kaaskoppen die de Franse keuken niet waardeerden bestelden patatjes oorlog, frikandelletjes, kroketjes, kaassoufleetjes en alles waarop je de verkleinvorm kunt loslaten. Het ergste was nog dat degene die voor mij stond dat op teenslippers deed. Nog niet zo’n probleem maar hij had rotte teennagels. Nou, dan hoeft het niet meer van mij. Ik begrijp niet dat zo’n man niet even schoenen aantrekt. Alsof ik geen vakantie heb.
We vonden de friet allemaal smerig. Ik wist zeker dat we ziek zouden worden. Nee, het zou verboden moeten worden die frietverkopers vanuit caravans.