Categorie: Vaassen en omstreken

We zijn vanavond in het nieuwe wokrestaurant bij ons in de buurt geweest. En nu ga ik eens niet zitten afgeven op het wokrestaurant. Want het is een vreetschuur waarbij je twee uur de tijd krijgt om je geld eruit te halen. En aan het armoedige publiek kun je ook duidelijk zien dat je in een wokrestaurant bent. Dus ook aan ons, want wij zaten er. Ik heb mannen gezien met een berg eten op hun bord, niet meer normaal. Ik denk zelfs dat als Idi Amin erbij was geweest, dat zelfs die gezegd had of het misschien even wat minder kon. Ik vroeg me heel even af of er soms een hongerwinter voor de deur stond, toen ik het zag.

Maar ach, je moet er gewoon niet over zeiken. Het eten is prima, je kunt drinken pakken zoveel je als je wilt, en de kinderen hadden frietjes en frikandellen, waarvan er één onbedoeld in een heel diep gat verdween waar de borden in stonden, Linda weet er meer van, en de kinderen konden zich vermaken in een ballenbak en met computerspelletjes. En je bent voor 64 euro klaar met z’n vieren.

Langzaam ontstijgen we dat McDonalds-niveau hier.

Zo, je moet alles in je leven een keer gedaan hebben, dus ik had vanavond strooidienst. In een wagentje van de gemeente Epe de fietspaden sneeuwvrij gemaakt. Nou ja, ik heb er alleen naast gezeten voor de navigatie, het echte strooien moet je aan de ambtenaar overlaten. Overigens ging niet alles vlekkeloos maar de betreffende ambtenaar zei dat dat kwam omdat je als ambtenaar eenmaal een aantal fouten moet maken. Anders kun je net zo goed een andere baan zoeken.

Vanmiddag fietste ik nog over een niet gestrooid fietspad, dus ik begrijp de noodzaak van dit nobele ambt. Minus 17,5 graad was de minimumtemperatuur vanavond. Dat vind ik toch wel spectaculair. Je leert nog wat tijdens zo’n avond. Bijvoorbeeld dat strooien bij minder dan -/-8 geen zin meer heeft. Het zout verliest dan zijn werking. Vandaar dat eskimo’s ook zoutloos koken, want je proeft het dan toch niet meer. Maar met een sneeuwschuiver door de koude avond banjeren heeft ook wel wat. Zeker als de burger lekker binnen zit en jij bezig bent om zijn veiligheid te waarborgen. Ja, dat geeft een goed gevoel. De plicht is weer gedaan en ik ga in een tevreden slaap vallen. Volgende keer als ik boekhouddienst heb, gaat hij een dagje met mij mee.

Het wordt een wat karig Sinterklaasfeest dit jaar. Dat heeft alles te maken met de economische crisis, die ook Spanje treft. Maar omdat het in de ogen van de Sint niet zo kan zijn dat de kinderen de dupe gaan worden van wat bankiers en politici hebben veroorzaakt, bezuinigt de Sint vooral op zijn eigen uitrusting. Dus alleen een mijter en een baard behoren dit jaar tot de standaarduitrusting. Als politici en zakenlui nu ook een vooral op zichzelf bezuinigden in plaats van het op anderen af te wentelen, dan zou de hele crisis er niet zijn. Maar dat is slechts de mening van de Sint, die uiteindelijk geen economie heeft gestudeerd en gewend is om veel te geven in ruil voor blije kindergezichtjes. Op de Facebookpagina van de Sint leidde deze aankondiging tot positieve reacties van mensen die spontaan weer gingen geloven. Er valt echter weinig te geloven, de Sint is er gewoon, of je nu gelooft of niet. Net als de belastingdienst, de maan, het hiernamaals en de oerknal.

Oh, dit jaar zal voor de laaste keer de enige echte Amerigo ten tonele verschijnen, en wel in het Veluwse dorp Vaassen. Dat komt zo: Amerigo wordt een dagje ouder en gaat met pensioen. Hij zal een stal en een weiland in Vaassen krijgen, ergens achteraf op een boerderij. Daar logeerde hij al vaak trouwens. Amerigo was het beste paard dat ik ooit had. Helaas gaan ze niet zo lang mee als ikzelf, dus had ik een vervanger nodig. Die heb ik inmiddels en momenteel worden zijn winterhoeven ondergelegd. Want die zijn onmisbaar bij het berijden van de daken. Ik hoop dat hij mij net zo goed van dienst zal zijn als Amerigo, die ik nog wel eens zal opzoeken, want de Sint weet waar hij staat. Ik doe dan wel mijn baard en mijter af, zodat ik helemaal onherkenbaar zal zijn. Want dat leidt toch alleen maar tot onrust, als ik midden in de zomer op de Veluwe wordt gesignaleerd.

Van mij mogen ze verboden worden, die dorpsavonden. Het is hier ’s zomers (of wat daar voor door moet gaan) elke woensdag raak. De luidsprekers staan gericht op mijn open dakraam en ik versta letterlijk wat de aanstichter van het kwaad zegt. Aangezien ik in mijn after-holiday-dip zit, ben ik het ook volstrekt oneens met wat hij allemaal uitkraamt. Hij staat heel enthousiast “Vaassen” toe te spreken, maar ik hoor maar drie mensen klappen. Import waarschijnlijk. De andere 14 inwoners liggen al op bed.

Sowieso hoor, die feestbandjes die het voor elkaar krijgen om muziek van Queen en van Dries Roelvink binnen vijf minuten ten gehore te brengen, ik vind het niet normaal. Als AC/DC komt brengen die toch ook niet Viva Hollandia ten gehore? Nee, dat het hard staat en de wind mijn kant op is tot daar aan toe, maar al die genre’s door elkaar, het lijken mijn vroegere casettebandjes wel. Het valt nog mee dat je de DJ niet nog een stukje hoort afkondigen. Nu heeft de band pauze, maar de aanstichter riep net heel enthousiast en onheilspellend: Tot zo!! Heeft waarschijnlijk geen idee dat ik de vierde ben van zijn publiek.

Goed, hij is weer begonnen en hij gaat het dak er nog even afspelen zegt-ie. En dat doet hij met “Let me entertain you!” Nou graag. Dan ga ik slapen.

In de Julianatoren is een grot waar je goed kunt schuilen tegen de regen. In de grot woont het Veluwse echtpaar Teunis en Geurtje Heetmeijer. Als je op een knopje drukt vertelt een stem over het leven van de Heetmeijertjes. Ze zitten aan tafel en het warme eten is opgediend. Het zijn duidelijk gekookte aardappels met worstjes. De groente kan ik niet helemaal thuisbrengen. De hond ligt bij het echtpaar af te wachten of de baas hem ook een worstje toegooit. In de hoek ligt een kaas te rijpen en de muizen vieren feest. Op de achtergrond een Friese staartklok en op tafel ligt de statenbijbel.

Teunis heeft de hele dag op het land gewerkt en Geurtje heeft de huishoudelijke taken voor haar rekening genomen. Boter karnen, hout sprokkelen, vegen, eten koken, u kent het wel. En zo meteen stappen ze de bedstee in. Om de volgende ochtend het hele ritueel weer van voor af aan te herhalen. Dag in, dag uit. Ze zien er best tevreden uit. Ach, ze wisten niet beter. De wereld was niet groter dan een paar dorpen en vrienden bestonden nog niet. In die tijd was iemand al een vriend als hij geen vijand was. Ha, die vriendschappen van toen stelden niet veel voor. Nee, dan tegenwoordig! Ik heb vrienden die ik nog nooit in het echt heb gezien. Dat is toch wel even andere koek, Teunis en Geurtje!

Ik sta met Tammar wat in hun kleine huisje te kijken en ik vraag mij af hoe het kon dat die mensen met zo weinig tevreden waren. Geen internet, geen vakantie, geen auto, geen paprikachips en geen tv. Alhoewel dat laatste nog steeds veel voorkomt op de Veluwe zakt me bij de gedachte alleen al de moed in de schoenen. En ik heb dan nog meerdere paren, maar als Teunis dat gebeurde, stond-ie toch mooi te kijken. Maar Teunis en Geurtje zakte de moed niet in zijn schoenen. Hun leven was zoveel overzichtelijker.

Ik word een beetje gestoord van die weermannetjes die steeds maar weer vertellen dat het buitje dat er viel een druppel op de gloeiende plaat is. Eerlijk waar, die gasten weten niet waar ze het over hebben. Normaal kunnen ze een bui al niet voorspellen, maar als de bui dan is gevallen en ze dat achteraf juist constateerden, dan moeten ze weer zonodig de bui analyseren. Welnu, de natuur hier vond het heerlijk, die bui. Ze laat dat ook duidelijk zien doordat bomen ineens stukken groener zijn, net als het gras, de vogeltjes fluiten veel vrolijker en er schieten allerlei bloemen waarvan ik de naam niet ken de lucht in.

Maar nee, het helpt allemaal niks. Weermannen zijn al net als boeren. Doen net of ze verstand hebben van regen. Ik hoorde laatst een boer beweren dat een stortbui na lange droogte niet helpt. Tja, als je zo redeneert is het ook logisch dat je boer bent gebleven, denk ik dan. “Nee,” zei de boer, “na een stortbui slaat de grond dicht en kan het water er niet in.” Tuurlijk boer, en dat water zet je hele weiland blank, omdat het de grond niet in kan! Het kan beter nog maanden droog blijven, dat is beter dan een stortbui. En onweer komt de rivier niet over en sterretjes zijn koudvuur en vossen zijn ongedierte.

Het is een apart gezicht, zo’n zittende koe. Daarnet, toen ik naar mijn werk ging – op vrijdagavond, je bent hartstikke gek, Mack – zag ik er eentje zitten in de wei. Een koe die zat. Wat een schitterend gezicht. Net alsof hij ergens verbluft over was en er bij was gaan zitten. Alsof hij, als het verbluffende nog wat langer zou duren, een applaus zou geven met zijn voorpoten. Koeha! Overigens had ik natuurlijk geen fototoestel bij me dus dit is een foto van de zittende koe uit Appelscha. Daar was hij een attractie. Op mijn mobieltje zit wel een camera, maar ik heb geen zin me te verdiepen in hoe ik die foto dan opgeladen krijg. En als ik dat wel wist, dan nog ga ik niet remmen om een zitkoe te fotograferen.

Omdat ik in ernstige mate van het loggen werd afgehouden door maar liefst twee blog-gerelateerden, maak ik mij er vanavond vanaf met een foto van mijn zoon in het Vaassens weekblad. Dat overigens altijd ongelezen bij het oud papier verdwijnt, behalve vandaag doordat iemand ons er op attendeerde. Nou ja, het is ook niks bijzonders, het Vaassens weekblad. Waarschijnlijk heb ik er zelf al heel vaak ingestaan zonder dat ik dat heb gezien.

Wat buldert de wind,

Wat za't nog wèjn.

wat jukt mie de zak

wat za'k nog nèjn.

De folklore viert hier hoogtij, evenals de dichtkunst van de Nedersaksische inwoners van de Veluwe, dat ziet u wel. Het is jammer dat ikzelf de streektaal niet machtig ben, anders had ik de diepere betekenis van dit gedicht wellicht begrepen, nu blijft mijn kennis beperkt tot de eerste regel waaruit afgeleid kan worden dat het over storm gaat. En dat vond ik wel toepasselijk nu ik de wind hoor huilen om het zolderraam.

De R.K. Martinuskerk in Vaassen staat in de steigers. Renovatie van ruim zes ton, waarvan 4,5 opgebracht wordt door de kerk zelf. Ik heb ook wel eens een duit in het zakje gedaan. Dus eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik medefinancier van dit project ben. Ik spreek dan geen onwaarheden en het doet het misschien wel leuk bij de Rotary, waar ik om één of andere reden maar niet voor gevraagd word.

Over het algemeen doen steigers een pand geen goed. Hier misschien ook niet, tenzij je het van een afstandje bekijkt. Vanuit Wenum-Wiesel gezien, is het nu net of er in Vaassen een moderne torenflat staat, waarin een groot accountantskantoor huist. Ja, van een afstandje ziet het er best belangrijk uit. Als ik het een beetje verdraai, zou je kunnen zeggen dat ik medefinancier ben van een belangrijk kantorenpand in Vaassen. Ja, het wordt nog wel eens wat hierzo.