Categorie: Typisch Mack

De manueel therapeut hoorde mijn klachten aan, en legde iets uit over de vicieuze cirkel van stress. Stress, verminderde weerbaarheid, spierspanning en op één of andere manier kwamen we weer uit bij stress. Nadat hij mijn nek gemanipuleerd had, mocht ik liggen en kreeg ik massage achter mijn oren. Het schijnt allemaal met mijn lage rugpijn te maken te hebben, en inderdaad, de klachten trokken weg in de dagen erna.

Die nek manipuleren kan ernstige bijwerkingen geven, bij tussen de 1 op 50.000 en de 1 op 5,8 miljoen manipulaties. Bij mij is het nu in totaal wel een keer of vijf, zes gedaan dus ik hoef me nog niet echt zorgen te maken. Bovendien schijnt het zo te zijn dat een bekwaam therapeut weet bij wie hij het niet moet doen. Na de manipulatie zit je nek ook losser. Je voelt je nog net geen Linda Blair, maar aangenaam is het wel. De eerste keer dat hij het deed, twee jaar geleden, kraakte mijn nek enorm hard, nu zijn het slechts lichte knakjes.

Tijdens de achter het oor massage vertelde hij hoe hij zelf zijn mentale klachten had weten aan te pakken. En hij voorspelde het verloop van mijn klachten. Het was maandag en ik zou donderdag naar een sollicitatie moeten. Aangezien ik naar de therapeut gebracht was omdat ik zelf niet meer kon rijden, maakte ik mij daar zorgen over. Hij zei: het is zaterdagmiddag begonnen, ik behandel je nu, doe rustig aan tot woensdag, dan kun je donderdag naar je sollicitatie rijden. En zo geschiedde. Helemaal pijnvrij was ik niet, maar tijdens de sollicitatie heb ik niks gevoeld van pijn. En nu is het zo goed als over.

De stress was me afgelopen maanden wat te veel. Ik maakte me enorm druk over mijn werk, mijn sollicitaties, en daardoor sliep ik ook geen nacht meer door. Tot de nacht van donderdag op vrijdag, toen heb ik doorgeslapen tot zeven uur zonder één keer wakker te worden. Mijn lichaam laat de stress in elk geval niet in zich. Het uit zich in de vorm van rugpijn of onrust, maar het blijft niet binnen. En ondanks dat ik nu weer iets rustiger ben, omdat ik weer gezien heb wat ik allemaal aankon, gaat dit volgende keer weer zo. Er mee omgaan, dat leer ik maar niet.

Na de winterstop begroette ik de trainer, een Molukker van mijn leeftijd en wilde hem een hand geven. Ik kreeg een handdruk terug, maar zo’n bovenhandse, alsof je gaat handje drukken, of armworstelen zoals dat ook wel heet onder kakkers. Ik zeg “doe eens even normaal man, ik ben al 47!” Hij ook, dus dat was het kennelijk niet. Het is iets dat je hebt of niet, en ik heb het niet. Komt niet geloofwaardig over. Het enige wat ik geloofwaardig kan is een zogenaamde “boks” als ik zojuist een hele flauwe grap heb gemaakt en iemand snapt hem.

Maar mijn  ex-baas deed het ook al bij me. Ook een veertiger maar bij hem zag het er totaal ongeloofwaardig uit, vond ik dan. Ik vind het vooral erg ongemakkelijk. Je moet nogal een stoere, gespierde kerel zijn, liefst met tatoeages, wil zo’n bovenhandse hand er een beetje uitzien. En ik hecht nogal aan het handen schudden als teken van respect, vriendschap en beschaving.

Maar je weet het niet, er zijn wel gekkere dingen gebeurd, en ik kan natuurlijk ook in de midlife crisis komen en voortaan bovenhands gaan. Al zie ik dat niet gebeuren, tenzij ik me aanmeld bij Satudarah, want daar is het juist weer geen gezicht als je een gewone hand geeft.

 

 

Het zijn ineens roerige tijden op mijn werk. Veel veranderingen op til, en ik mocht vandaag weer even de boekhouder spelen. Want dat ben ik allang niet meer, voor degenen die dat niet wisten. Ik heb een dure Engelse jobtitle die heel weinig zegt over mijn werkzaamheden. Ik lijk op een manager, maar dan zonder mensen onder me, en die dus niks te vertellen heeft.

Het ligt mij wel, dingetjes uitzoeken. De loonadministratie had een foutje gemaakt, zodanig dat mijn volledige 13e maand nu aan belasting opgaat en ik die vaarwel kan zeggen. Sterker nog, ik vrees dat ik in december inclusief dertiende maand netto minder ga overhouden dan in een normale maand. Ik realiseerde me het pas toen ik het de rest had uitgelegd, maar bij hen was de impact stukken minder. Die anderen wisten ook gewoon dat we een dertiende maand kregen, ik niet. Dat is wel typisch voor mij, ik denk nooit over dat soort dingen na. Mijn salaris is éénmalig afgesproken, en daarna kijk ik er niet meer na, en weet dus ook niet hoeveel het is, vooral niet netto, en ik heb ook geen idee wanneer het komt. Ik bemoei me thuis ook niet met de financiën, maar dat hoeft ook niet want die taken heb ik uitbesteed aan mijn vrouw. Of zij heeft ze zich toegeëigend, dat kan het ook zijn. Vreemd blijft het echter wel dat ik hier thuis niet zou weten hoe ik ergens geld naartoe moet overmaken. Of dat ik weet hoe het er voorstaat op de bankrekeningen. Zeker voor de ex-boekhouder die op zijn werk wel alles onder controle hield.

Stiekem vond ik het wel leuk dat de loonadministrateur bij mij kwam vragen hoe het nu werkte, met de bijzondere beloningen. Een sorry voor de fout kon er niet af, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het ook lastig is om zulke dingen vooraf goed in te schatten. Bovendien, als ik beter had opgelet, had ik het al veel eerder kunnen zien. Maar ja, mijn werk is het niet meer, die loonadministratie. Wat het nog wel is, daarover een andere keer meer.

Ik zocht twee leeslampjes voor boven ons bed. Niet moeilijk, zou je denken. Ik ging langs Praxis en sprak een jongeman aan. Of ze ook een lampje hadden met een stekker eraan dat je aan de muur kon vastmaken. Want bij de lampen die aan de wand hingen, zat geen stekker. Tenminste geen zichtbare. “Die bestaan niet,” zei de man. Ik fronste mijn wenkbrauwen en legde hem het nogmaals uit. “Vroeger had iedereen een lampje boven zijn bed.” Bestonden nog steeds niet volgens de man, en hadden ook nooit bestaan. Ik legde hem uit dat ik waarschijnlijk wat ouder was en dat het daaraan lag dat hij het niet wist. Toen ging hem een lampje branden en hij liet me een exemplaar zien. “Ja, die worden nooit meer verkocht,” zei hij. Ik wilde er twee, maar ze hadden er nog maar één.

Ik ging naar Gamma, liep naar de afdeling verlichting, constateerde dat ze er ook niet hingen, en liep onverrichter zake weer naar buiten. Ik ging naar Karwei, liep naar de verlichtingsafdeling, baalde al dat ze alleen spotjes zonder snoer hadden, tot mijn oog viel op een klein wandje met wandlampjes met hier en daar een snoer. Zo mooi als bij Praxis waren ze niet, maar hier hadden ze er van een bepaalde soort twee. Ik pakte er twee en liep ermee naar de infobalie voor wat extra info, en sprak met de mevrouw over het schrale aanbod aan lampjes met een stekker. Ze dacht er net zo over. Wat moet ik met een lampje zonder stekker?

Ik besprak het probleem met een collega. Die vond mij uiteraard een ouwe lul die weer iets van vroeger moest hebben. Volgens mij lag het eraan dat er te weinig gelezen wordt. Volgens hem moest je lezen van een tablet die zelf licht gaf. En dat zal het probleem wel zijn. Als de tablet licht geeft, wie heeft er dan een leeslampje nodig?

---

Ik was er een weekje niet. Lichamelijk wel, maar geestelijk niet. Overbelast, of in elk geval, niet goed genoeg om te schrijven. Ik heb wel geschreven, maar toen ik het nalas dacht ik: dit is té zwartgallig, hier ga ik niet mee naar buiten.

Het was ook een zware week. Er zat een sollicitatiegesprek bij waarvan de afloop nog niet bekend is, en waar ik verder nog weinig over weet. Behalve dat het een zenuwslopende bezigheid blijft, ook als je 46 bent. Als je er eenmaal zit, dan gaat het wel. Of ze gemerkt hebben dat ik lichtjes depressief ben weet ik niet. Ik wist het zelf eigenlijk niet, maar na een gesprek met mevrouw Mack moest ik toch deze conclusie trekken.

Er drukt iets op je buik waardoor je niet meer vrij ademt. Zo moet ik het denk ik omschrijven. Je adem zakt niet diep genoeg en waarschijnlijk gaat je lichaam dan in een noodloop waardoor je alleen nog maar het hoognodige kunt. Voor de rest is geen puf. En dan had ik het nog maar licht. En uiteraard voel je geen blijdschap meer. Wel schaamte voor je depressie. Want wil je het wel een depressie noemen? Is het wel een tekort aan neurotransmitters? Ik twijfelde. Soms konden omstandigheden mij er plotseling ook weer uit trekken. Jos Verstappen deed dat ooit, toen ik die een keer live zag op een persconferentie. PSV deed het pasgeleden door onverwacht kampioen te worden. Ineens voelde ik weer blijdschap. Dus hoe kon dat als mijn neurotransmissiesysteem beschadigd was? Waarschijnlijk omdat ik een aansteller was. En hop, daar ging ik weer.

Ik probeer van alles te weten te komen over het leven. Boeken, encyclopedieën, het helpt allemaal niks. Ik weet er niet meer van dan een ander. Maar vanavond had ik even een momentje dat ik het toch snapte. Het kwam door de muziek die aanstond. Het bracht me terug naar anderhalf  jaar terug, toen ik met Hans een nieuwjaarsreceptie van PSV bezocht en dezelfde muziek door het stadion schalde toen wij het betraden. Toen klopte alles. En vanavond weer. Het zou dus wel eens kunnen dat ondanks dat ik niet muzikaal ben, mijn neurotransmitters wel het ritme van begaafd drummer hebben.

 

 

Ik heb gezien hoe je slim carrière maakt. Ik leer elke dag weer bij. Dus als u er wat mee kunt, deze info is gratis.

Bij mij in het bedrijf werkt een werknemer die nogal vol is van zichzelf. Hij heeft ook een paar man onder zich dus dat helpt niet mee om hem in zijn schoenen te houden. Als hij bij ons is, praat hij nogal hard. Ook is hij bezorgd dat niemand hem hoort, dus praat hij tevens lang. Lang en hard. Er zijn industrieën waar dat een veelgevraagde combinatie is, maar niet bij ons.  Ik loop meestal naar het kantoor waar hij zit, en doe dan de deur dicht. Hij kijkt dan heel verbaasd. Hij rekent er waarschijnlijk niet op dat iemand andere dingen te doen heeft dan naar hem te luisteren.

Deze man had dus een e-mail opgesteld, in het Engels, want dan kon hij ook door buitenlandse collega’s gelezen worden, dat ze een succesvolle ‘go live’ hadden gedaan. Dat betekent dus dat ze de software aan het draaien hadden gekregen. Hij en zijn team hadden hun werk dus goed gedaan. Net zoals de meeste mensen bij mij op kantoor hun werk goed doen. Hij was ‘proud’ op zijn mensen en hij had wat kleurtjes gebruikt om een quote van de klant te citeren, waarin stond dat het een succesvolle ‘go live’ was.

En voordat u denkt dat deze tip over deze man gaat…neen. Het gaat om degenen die deze mail gingen beantwoorden met iedereen op cc. ‘I am so proud of you, please join me in my enthousiasm’ en ‘this is a great opportunity that helps us growing ‘ en’ a great achievement from our company, proud proud proud.’

Met verbazing las ik hoe de een na de ander dit mailtje ondertekend met hun jobtitle enthousiast beantwoordde. De schoonmaker, de parkeerwachter, de doordegangloper, allemaal waren ze zo trots op het bedrijf. Ze hadden een bruine neus van trots.

Even vroeg ik me af of ik ook moest reageren. Mijn carrière kan ook wel een zetje gebruiken namelijk. Maar ik heb het maar niet gedaan. Ik weet hoe mijn toetsenbord soms hele andere dingen schrijft dan ik typ.

Op voorhand maak ik mijn excuses voor de inhoud van dit logje, want u zult zich afvragen wat er loos met me is. Ik vraag me dat namelijk zelf ook af. Ik raak namelijk gefrustreerd van het feit dat het PSV niet lukt om Ajax in te halen. Zondag bijna, en gisteren zag het er ook een tijd goed uit, maar het lukte maar niet. En wat doe je dan? Dan geef je de scheidsrechters de schuld. Want je moet je indekken tegen de hoon die volgt op je whatsapp van je Ajax collega’s die je op dat moment iets ernstigs toewenst. Ik was gisterenavond teleurgesteld. Verdrietig eigenlijk. Ik wilde er met mijn vrouw over praten, maar die sliep al. En ik had zo graag vanochtend aan mijn zoontje verteld dat het gelukt was. Maar dat was het niet. Hij vroeg er naar en zei alleen: oh, jammer. Hij wel. Mijn vrouw zei dat ik niet bij haar hoefde te komen voor zulke onzin. En ik voel ook de waanzin hiervan, dat dit zo’n impact op mijn dag had.

En toen overleed Prince. Iedereen van mijn leeftijd in shock. Overal op FB werden berichten gedeeld en in DWDD werd het nieuws live gebracht. En mij doet het niks. Hij was geen held van me, maar ik erken wel zijn grote invloed in de muziek. Ik voelde andere pijn. Kennelijk is er geen ruimte voor twee verschillende pijnen. Voor de Princepijn zal begrip op gebracht moeten worden. Ik zal naar mijn vrouw moeten luisteren als ze erover wil praten, want deze Princepijn is echt. Die PSV wond, waar ook nog even zout in werd gegooid door een waardeloze nieuwe shirtsponsor, dat is aanstellerij. Ik weet het. Auw. Het is al over.