Categorie: Mack vindt ergens wat van

Geert Wilders was bang voor publieke opinieschade en twitterde daarom kritiek op de kerstboodschap van de koningin de lucht in. Eigenlijk was het geen kritiek, het was een vraag. Of de majesteit stiekem lid was geworden van Groen-Links. Het antwoord is nee. Maar de koningin heeft wel een hekel aan Geert. Dat weet ik toevallig. Ze vindt hem een nare man die schade toebrengt aan haar koninkrijk. Ze spreekt haar bezorgdheid uit over de graaicultuur en over de grondstoffen der aarde. Ze haalt daarbij een citaat van Ghandi aan om haar boodschap kracht bij te zetten. De aarde biedt voldoende voor ieders behoefte, maar niet voor ieders begeerte, of iets in die strekking. Ik zou geen zinnig argument kunnen bedenken vóór de graaicultuur, of vóór het uitbuiten van de aarde. Eigenlijk zou geen zinnig mens er iets tegen in kunnen brengen. Geert dus ook niet dus moest hij het bij een vraag laten. De koningin twittert niet, anders had ze hem persoonlijk kunnen antwoorden.

Misschien heefd u het wel gelezen, van die hoogleraar die vont dat het correct gebruiken van de d en de t onzin is. Hij zei dat het een speeltje voor de elite was, dat zij slechts gebruiken om neer te kunnen kijken op degenen die die vaardigheid niet beheersen. En dat de spellingsregels dus aangepasd moeten worden. Ik ben dat volkomen met hem eens. Als het niet kan zoals het moed, dan moed het maar zoals het kan. Aanpassen dus die spellingsregels die door de elite verzonnen zijn. Je losd er gelijk een groot probleem mee op. Want het aanleren van de correcte spellingsregels kosd veel tijd, die veel beter benud hat kunnen worden. Het diend ook geen enkel doel, want iedereen begrijpd toch wel wat er staad.

Dus, beste elite, vrees met grote vreze want uw bestaansrecht is niet langer gerechtvaardigt. Denk maar niet dat u uzelf nog langer onderscheit met uw zogenaamde dure taalgebruik. En denk ook maar niet dat het bij de d en de t blijfd. Alles wat moeilijk is gaan we veranderen. Het nationaal dictee, ha, het mochd wat! Binnenkort schaffen we ook de beleefdheidsvorm u af. Iedereen is jij, net als in Amerika. Daarna is hun en zij aan de beurt. Vervolgens als en dan. Hooftletters ook zulke onzin! Leestekens, weg ermee! Nee, ik zal u vast voorbereiden op hoe de taal er straks uitzied beste elite! We maken het makkelijk voor iedereen, want iedereen is gelijk.

belastingdiensd apeldoorn

hee inspekteur. ik moed veels te veel belasting betalen. dat moet onmiddelleik minder. je mag het overmaken op me rekening. dan jij het er niet mee eens bend, kom ik wel ff na je toe, om het uit te leggen.

de gatjeuk

mack

Echt verstand van zaken heb ik niet, ik ben volledig aangewezen op mijn gevoel. In de klucht die Ajax heet, en waar onbekende mannen met bekende strijden opdat zij ook bekend worden, is nu buiten medeweten van commissaris de heer Cruijff, de heer Van Gaal aangesteld als algemeen directeur bij de club. Dat die twee elkaar niet liggen is geen geheim.

De overige commissarisen zeggen dat Cruijff wel op de hoogte was van de benoeming, maar dat hij niet op de ledenvergadering aanwezig was. Dat is dus tegengesteld aan wat Cruijff beweert, namelijk dat hij van niks wist. Over een korte tijd zal blijken wat altijd blijkt in dit soort kwesties, Cruijff heeft gelijk. Niet dat de medecommissarissen liegen hoor, dat niet, maar ze kunnen Cruijff’s denkniveau niet volgen en begrijpen simpelweg niet dat ze hem niet op de hoogte hebben gesteld. Ze denken dat ze dat gedaan hebben, maar ze hebben het niet.

De vier medecommissarissen hadden genoeg van het ondergesneeuwd raken door Cruijff en daar maakten zij een denkfout. Het woord medecommissaris is al niet goed. Bij Cruijff is er geen mede. Cruijff zelf snapt dat maar al te goed, maar de meden willen het niet snappen. Cruijff zal zich dan ook niet autoritair opstellen, maar gaat er simpelweg vanuit dat de anderen diep van binnen wel begrijpen dat hij en niemand anders de juiste visie heeft.

Omdat Cruijff geen wettelijke goddelijke status heeft, zal hij waarschijnlijk het veld ruimen. De anderen zullen juridisch in het gelijk worden gesteld, ook al verloren zij het clubbelang, zonder zich daar bewust van te zijn, uit het oog. De anderen wisten dat ze in een man tot man gevecht met Cruijff geen schijn van kans maakten, en spanden daarom samen. Nu worden er allerlei belangrijke staffuncties binnen Ajax toebedeeld aan mensen die iets van voetbal weten, maar niks van Cruijff snappen.

Bij andere clubs wordt het voetbal voornamelijk gespeeld op het veld. Eventueel is de trainer, die net buiten het veld staat ook nog van belang. De mensen in de staffuncties zijn niet belangrijk voor een voetbalclub. Ajax is echter niet alleen een voetbalclub, maar ook een bedrijf dat winststreven als doel heeft. Dat is net zo tegenstrijdig als het woord “Zeeland”.

Cruijff had al tien jaar geleden de volledige heerschappij en bevoegdheid over de club moeten hebben. Dan had Barcelona in zijn sterkste opstelling nu gesidderd als ze de Arena moesten betreden. Waarom het ego van anderen toch altijd het clubbelang in de weg staat, is mij een raadsel. Is het domheid of is het het feit dat ze ook iets in de melk te brokkelen willen hebben?

U begrijpt, ik heb Johan vrij hoog zitten. Ik denk niet dat het tegendeel van Cruijff’s gelijk nog gaat blijken in dit leven, dus daar zal geen verandering in komen. Als Cruijff zegt dat Tsjeu la Ling directeur moet worden, dan moet die het worden. Gewoon omdat hij ziet dat het goed is. Dat wij dat niet zien, dat ligt niet aan ons. Wij kunnen simpelweg niet zover vooruit denken. Dat Cruijff zo’n goede voetballer was, had hij niet aan zijn lichaam te danken maar aan zijn hersenen. Dat hij scoorde vanuit openingen die niemand anders zag, waarom wordt dat los van zijn andere inzichten gezien? Als je die twee dingen los van elkaar ziet, dan zit er iets fundamenteel mis met je eigen inzicht. Het voetbalsucces ligt bij Ajax op een presenteerblaadje, maar ze willen het gewoon niet. Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat ze doen.

Ik ben een boek aan het lezen van professor Dick Swaab. Wij zijn ons brein heet het, en in die paar bladzijden die ik gevorderd ben is het mij volkomen duidelijk geworden dat de man gelijk heeft. Dat vrije wil eigenlijk helemaal niet bestaat en dat we gewoon doen wat onze hormoonspiegel ons voorschrijft. Zo zijn er hormonen die ons boos maken, en hormonen die ons geruststellen, hormonen die ons vertrouwen geven en hormonen die ons onze geliefden laten beschermen.

Nu kwam ik vanochtend in aanvaring met Linda hierover. Ik haalde iets aan dat de professor onderzocht had, namelijk dat niet de moederhersenen bepalen wanneer het kind de geboorte inzet, maar de kinderhersenen. Linda reageerde simpelweg met: geloof ik niet. En daar raakte ik danig van in de war. Want hoe kun je als leek nu zeggen dat je niet gelooft wat een professor op zijn vakgebied beweert? Mijn vertrouwenshormoon zorgt ervoor dat ik professoren blindelings vertrouw. Normaal probeer ik de leek dan zijn starheid in te laten zien. Maar wat nu als je eigen vrouw ineens tegen de professor ingaat? Dan wil mijn testosteron zijn gelijk halen, maar mijn bindingshormoon roept: ho eens even hier, dit is je vrouw! En die kun je niet zomaar even als leek wegzetten, al is de ander professor. Niks mee te maken, geloof ik niet! Het frustratiehormoon raasde door mijn hersenen. Het hormoon dat mij mijn geliefden laat beschermen zorgde dat ik geen verwurging inzette. Uiteindelijk zit ik dan met een GRRMPPFF gevoel.

Kortom, waar ik behoefte aan heb, is te weten of Swaab echt gelijk heeft. Niet in dat specifieke bevallingsdingetje, maar of het zo is dat ik niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor mijn neiging tot gelijk willen hebben, omdat het nu eenmaal een kwestie is van een hormonenhuishouding? Dat ik eigenlijk helemaal nergens verantwoordelijk voor kan worden gehouden, omdat mijn lichaam ook maar gestuurd wordt door mijn brein, en dat het hele woord “ik” wel uit het woordenboek kan? Mijn brein vindt dat het zo is.

Ik bezocht vandaag een klantendag van Elsevier Fiscaal, voor boekhouders, accountants en fiscalisten in Hotel de Witte Bergen, voornamelijk bekend door de flitspaal voor de deur. Het was een druk bezochte dag en op de parkeerplaats onstond voor ons al het eerste opstootje, doordat een man in een dikke Mercedes uitstapte en driftig gebaarde dat wij achteruit moesten, terwijl wij ook vast stonden. Ik keek hem aan met een blik van: “doe eens normaal man,” en hij liep door naar de auto achter ons om daar te gaan staan tieren. Een kwartiertje later hadden we een mooi plekje gevonden in een vak waarop stond: N.P. Het was het enige plekje wat nog vrij was. Als u denkt dat dit feit nog een vervolg krijgt in dit verhaal, moet ik u teleurstellen, hier blijft het bij.

Ik keek in de zaal eens om mij heen en constateerde wat ik altijd constateer tijdens dit soort dagen; ik hoor bij de niet-flitsende types. Oké, er stonden twee Porsches op de parkeerplaats en er liepen wat jongens in strakke pakken, maar voor de rest waren het toch voornamelijk kale, grijze mannen die de klok sloegen. In de pauze zag ik een grijze man zijn oude hand op de rug van zijn jonge medewerkster houden. Zogenaamde hoffelijkheid om haar te leiden, maar mij was wel duidelijk dat hij dit bij zijn vrouw nooit deed. De medewerkster keek ook erg ongelukkig, maar dat kon ook haar gezichtsuitdrukking zijn.

Ach, in feite is het ook een uitje, zo’n klantendag. Er komen wat sprekers waarvan er twee iets toevoegen en drie niet. En de twee die wat toevoegen slagen er alleen in mijn belangstelling aan te wakkeren zodat ik weet dat ik het thuis nog eens even moet nazoeken. Ik ben van mening dat een mailtje met daarin de belangrijkste punten elke klantendag kan vervangen. Maar ja, dat is niet zo leuk voor de klant en niet zo goed voor de uitstraling van het bedrijf natuurlijk, maar het zou wel flink op ieders kosten besparen. Maar goed, ook boekhouders willen wel eens een verzetje. Bovendien werd de zaal aangemoedigd door de dagvoorzitter om vooral ook te Twitteren over deze dag. Nou, het zal mij benieuwen.

Nadien op de parkeerplaats kwam ik een bekende tegen. Het duurde twee seconden voor ik door had wie het was, maar in die tijd liet ik mijn herkenning al blijken. Na die twee seconden begreep ik dat ik hem wel kende, maar hij mij niet. Vandaar dat hij ook zijn blik afwendde. Henk ten Cate was het. Mislukt trainer bij Ajax en nu waarschijnlijk ook op zoek naar een verzetje.

Aan de heer Cornelis Duizend.

Geachte heer Duizend,

Hedenavond was het ineens genoeg. Ik was volledig klaar met de terreur die u de afgelopen maanden over het land heeft verspreid. En dan doe ik nog niet eens de boodschappen zelf, maar ik begreep dat uw klanten bij de uitgang van uw winkel lastig gevallen worden door zogenaamde gogorazzi, hondsbrutale kinderen die buiten medeweten van hun ouders een meterslange barricade vormen waardoor de klant zich een weg naar buiten moet banen omdat hij niet anders kan, en die vervolgens als een stelletje in hongersnood verkerende Afrikanen in oorlogsgebied aan wie voedselpakketten worden uitgedeeld, de kledingstukken van de klanten  aan flarden trekken in een poging een zogenaamde “Gogo” te verschalken. Nee, dat blijft mij dan nog bespaard.

Maar mijn eigen kind! Al weken is hij niet te genieten. Zijn leven staat in het teken van de Gogo’s. Zodra de Gogo’s niet in zijn buurt zijn, of er raakt er per ongeluk eentje in de stofzuiger omdat ik die vormeloze dingen niet van een propje zilverpapier kan onderscheiden, breekt de hel los. En dan die verhalen! “Wil je m’n gouden Gogo zien? Weet je welke Gogo ik de mooiste vind? Moet je raden! Kijk eens welke Gogo ik gekregen heb? ” En dat honderd keer per dag, meneer Duizend.  En dan zijn dat nog de positieve verhalen. Wat hij allemaal uitkraamt als hij een Gogo kwijt is, of als hij er een in de auto heeft laten liggen! Vijf keer per nacht komt hij zijn bed uit om te vragen of hij even naar beneden mag om een Gogo te halen. Het is niet meer normaal. Ik word doodziek van die Gogo’s.

Misschien denken u en uw managementteam alleen aan uw eigen omzet, en u doet vast uw eigen boodschappen bij de concurrent, omdat u natuurlijk voorkennis heeft, maar dit kunt u niet maken! Dit is echt een stap te ver. U zadelt Nederland op met een vreemd plastic vormpje wat op een of andere manier leidt tot een stormloop. Het land is zichzelf niet meer door kinderen die zich gedragen als verwende nesten. En wat moet dat vormpje eigenlijk voorstellen? Is het restafval dat vrijkomt bij kerncentrales? Want er moet haast radioactiviteit in zitten, zo vreemd gedraagt mijn kind zich.

U begrijpt, dit kan zo niet langer. Ik doe niet een beroep op u, ik vraag u vriendelijk doch met klem deze terreur te stoppen. Deze hongerwintertaferelen moeten weg! Ik denk hierbij niet aan uw omzet, maar vooral aan uw gezondheid. Want ik ben in verregaande staat van opwinding, nee, ik ben al verder, en het liefst zou ik alle Gogo’s die zich hier in huis bevinden, met een hamertje uw neusgaten intikken. En geloof me, het zijn er veel meer dan in uw neus passen. Dus meneer Duizend, zet mij alstublieft niet aan tot het plegen van zo’n gruwelijke daad en stop uw terreur.

Met vriendelijke Gogoroet,

Mack Webber.

 

Het geloof der streng gereformeerde medemensch interesseert mij mateloos. Niet omdat ik het ook wil gaan aanhangen, maar omdat het mij een inkijk geeft in de psyche van de mens. In hoeverre spelen indoctrinatie en meeloopgedrag een rol en in hoeverre is het echt, dat is wat ik mij afvraag. Mede omdat mij als gelovige van katholieke afkomst natuurlijk regelmatig verwijten worden gemaakt. Dwaalleer, Mariaverering, niet erkennen van God als het hoogste gezag op aarde, maar de Paus, zijn verwijten waarvan ik smul. Alles beargumenteerd met de juiste wetsartikelen uit de heilige geschriften. Ik stroop dan mijn mouwen op, knak mijn vingers, neem een assertieve houding aan en ga in de tegenaanval. Heerlijk vind ik dat. En mijn belang is niet direct het verdedigen van de katholieke leer, waar daar begrijp ik soms ook geen bal van, maar het in de val laten lopen van mijn opponent. Uiteraard wel met een knipoog. De climax wordt bereikt als mijn opponent het ook even niet meer weet, en zich beroept op “dat is gewoon zo.”

Vanmiddag had mijn gereformeerde collega vrij. De reden was niet het mooie weer, maar de inauguratie van een nieuwe dominee in Elspeet. De dominee had promotie gemaakt en ging nu van een kerkelijke gemeente van 800 leden, naar eentje van 1600 leden. Ik vroeg of de dominee nu ook een dienstwoning ter beschikking kreeg, en of er dan wel 18% over het jaarloon van de dominee werd bijgeteld conform art 33 uitv.reg. LB. Want ook God’s werk is fiscaal belast. Dat eerste werd beaamd. Het ging om een grote dienstwoning waar je makkelijk met 10 kinderen kon wonen. Een andere collega bemoeide zich ermee en merkte op dat je dat ook allemaal moest schoonhouden. Maar dat was niet zo, want de kerkenraad zorgde voor de schoonmaak.

Samenvattend, praktisch de hele gemeente nam vrij om bij de installering van de nieuwe dominee te zijn en bovendien werd voor de schoonmaak van zijn huis gezorgd. “En dan verwijt jij de katholieken dat ze Maria vereren?”, merkte ik op. “Hoe noem je dit dan?” Uiteraard was het heel wat anders. “En wat is de bedoeling van het feit dat jullie daar allemaal bij zijn? Probeer je goede sier te maken of zo? Je weet toch dat goede sier maken de Here een gruwel is?” Hij moet daar wel om grinniken, want hij heeft best humor. En hij gaf zelfs toe dat er wel een aantal mensen om die reden naar de aanstelling kwamen. Ja, dat dacht ik ook wel. Ik merkte nog op dat tegen de tijd dat die mensen in de hemel zijn, ze daar waarschijnlijk ook de Here constant lastig vallen met hun aandachttrekkerij. Maar goed, dat vond hij spotten, en daar moest ik hem wel weer gelijk geven.

Een paar jaar geleden las ik een boek waarin werd uitgelegd hoe de aarde in elkaar zat, hoe zij was ontstaan, hoe we alle hoop op een hiernamaals konden opgeven en hoe alleen wij waren in het heelal.  Misschien niet alleen, maar als er al ander leven zou zijn zou het ons nooit ontdekken en wij hen niet, omdat immers niets sneller dan het licht kon reizen en de dichtstbijzijnde planeet die eventueel geschikt zou zijn voor leven, op duizend lichtjaar afstand stond zodat je minimaal duizend jaar onderweg zou zijn.  Dat zou je niet overleven. Ik moet zeggen dat het boek mij niet vrolijk stemde. Niet alleen door het arrogante standpunt van de schrijver, maar  ik kon er ook niks tegen in brengen.

Nee, ik werd er eerlijk gezegd niet vrolijk van, van de gedachte dat we helemaal op onszelf aangewezen waren en dat alles wat er te ontdekken viel eigenlijk al ontdekt was.  Het geloof dat ik had werd ernstig ondermijnd door dat boek.  Wonderen moeten wel latent aanwezig zijn in de wereld, want wat doe je hier anders? Gelukkig verdween de impact van het boek een paar weken later weer, maar vooral de wetenschap van de lichtsnelheid en dat we daardoor voor eeuwig op onszelf waren aangewezen, bleef altijd aanwezig als ik naar de sterrenhemel keek.

Tot vandaag dan. Wetenschappers staan verbaasd van zichzelf nu ze een deeltje sneller dan het licht hebben laten reizen. Het moet nog gecontroleerd worden, maar als het waar is dan heeft Albert Einstein de wetenschap afgeremd in plaats van vooruit geholpen. Want zijn relativiteitstheorie werd toch altijd klakkeloos voor waar aangenomen. Terwijl ik maar nooit wilde begrijpen waarom je nou niet als je de lichtsnelheid met je auto genaderd was, gewoon nog de cilinderkop wat verder kon opboren voor meer vermogen, zodat je er overheen kon. Nou, dat was nog helemaal niet zo’n domme gedachte, lijkt het nu. Dat boek kan in elk geval de prullenbak in. En als Einstein al geen gelijk meer heeft, wie dan nog wel?

Er schijnt wat ophef te zijn in Nederland over iets met pensioenen dacht ik, en nu komt de vakbond zich er tegenaan bemoeien. Ik hoor het wel, maar ik begrijp er werkelijk geen snars van, dus als u het begrijpt, laat ik het mij graag uitleggen.

In Den Haag wordt voor ons beslist dat wij langer moeten werken omdat dat niet anders kan. Het zij zo. Ik vind het een goede reden, ‘omdat dat niet anders kan’. Want als het niet anders kan moet het gebeuren. Ik begrijp ook niet dat er nog partijen zijn die vinden dat we niet langer hoeven te werken. Zij moeten toch ook snappen dat dat niet anders kan? Stelletje dwarsliggers.  In elk geval, zoals we er nu voorstaan kan het niet anders en wordt de pensioenleeftijd verhoogd van 65 tot 67. Dat lijkt niet veel, maar tot voor kort stopte je vaak nog met werken op je zestigste. Nu dus zeven jaar langer. Het voordeel is wel dat je op je 60e nog een enorme carrière kun maken. Dat is toch een uitgelezen kans!

Nou ja, dan komt de vakbond en die zegt: we zijn het er niet mee eens. Dat is al dom, want het kan nu eenmaal niet anders, dat weet ik zelfs. Misschien dat een volgend kabinet alles weer terugdraait hoor, maar ik denk het niet, want anders zijn we voorgelogen. Maar goed, de vakbond. Wat kunnen die er tegen doen? Een bedrijf platgooien? Daar hebben ze toch in de eerste plaats de werkgevers mee? Bovendien, als je die tijd dat het bedrijf plat ligt er aan het einde weer bij moet werken, zit ik daar ook niet op te wachten. Dus ja.

Nou, bovenstaand stukje staat ongetwijfeld vol foute aannames en redeneringen, maar ik laat mij graag uitleggen waarom het niet anders kan, en wat de rol van een vakbond hierin kan zijn.

Ik zat vanmiddag eens na te denken over het verschijnsel Johan Cruijff. En dan losgekoppeld van zijn status als voetballer. Want hoe kan het nu bestaan dat er in Nederland één iemand is, en verder werkelijk niemand, die een mening kan geven over een onderwerp waar hij geen verstand van heeft, of in elk geval niet van geacht wordt te hebben, en ook al gaat die mening dwars tegen die van experts is, dan zullen de experts het uiteindelijk afleggen.

Het kwam zo, ik was met mijn werk bezig en zag ABN-AMRO Deutsche bank staan. En dan denk ik: oh ja, dat was Rijkman-Groenink die onze trots, nou ja, een belangrijke wereldbank, verkwanseld heeft aan de Duitsers. Een landverrader eigenlijk. Terwijl die man misschien naar eer en geweten in het belang van de bank heeft gehandeld, even afgezien van het miljoenensalaris dat hij verdiende, want niemand is een miljoenensalaris waard, dat weet ik zeker. Maar omdat Johan Cruijff er ook zo over dacht kan die Rijkman-Groenink wel inpakken met zijn verhaal.

Nou, dan vraag ik mij af, hoe kan dat? De enige die qua invloed misschien nog een beetje bij hem in de buurt kan komen, zij het op een straatlengte achterstand, is Youp van het Hek. Ik dacht er eens over na.  Wat is hun geheim? Is het hun uitstraling? Is het hun betrouwbaarheid? Is het omdat ze hun gezin op de eerste plaats stellen? Omdat je nooit ellende over ze leest? Of vind alleen ik dat ze invloed hebben en denken anderen gewoon: hun kletsen maar wat uit hun nek?