Categorie: Mack vindt ergens wat van

Omdat ik de hele dag al bezig was geweest met de studie, trakteerde ik mezelf vanavond op een momentje bankhangen voor de televisie. Zappen ontaardt meestal in neerslachtigheid omdat je toch niks noemenswaardigs vindt. Nu was er een item over elektrische auto’s dat ik wel grappig vond, maar toen het afgelopen was moest ik door een hele hoop reclame en ellendige Amerikaanse shit heen voordat ik uitkwam bij dat voetbalprogramma met Johan Derksen. Geweldig! Ik mag graag in de krant lezen over voetbal, en ik weet ook wel de stand in de eredivisie, maar vraag mij niet wie de huidige spits van Ajax is. Dat vind ik ook totaal niet relevant, want ten eerste is het volgende maand weer iemand anders, en ten tweede, als hij heel goed was had ik zijn naam wel geweten.

Maar wat zo leuk is aan het programma met Derksen is dat hij zelf ook wel in de gaten heeft dat het niet echt relevant is wat daar allemaal besproken wordt. En dat hij zegt wat hij vindt. En dat hij niet gauw uit het veld is geslagen. En dat als je denkt dat je hem hebt, hij er uit schijnbaar kansloze positie toch nog overheen gaat. Nee, ik dacht vroeger dat hij een enorm arrogante zak was, die Derksen, maar ik heb me vergist. Hij is echt. Hij geeft degenen die daarom vragen hun vet. Verwende voetballertjes, gladde presentatoren, over het paard getilde trainers, BN’ers waarvan we niet weten hoe die bekend zijn geworden…prima. Daarmee werkt hij mee aan de bestrijding van de nablaatgeneratie die al praktisch over heel het land is uitgezaaid. Zijn er nog meer programma’s waarvan u zegt, dat moet Mack echt eens kijken, nu u dit zo gelezen heeft?

Het zal nu denk ik een jaar of twintig geleden zijn dat de eerste verwijfde voetballers besloten om hun stoere zwarte voetbalschoenen in te ruilen voor witte. Niet lang daarna volgden paarse, blauwe, gele, rode en zelfs roze. Geen voetballer die zich ervoor schaamt. Maar voetbal is ook geen echte mannensport meer. Het damesvoetbal wordt steeds populairder en de spelers die de top hebben bereikt zijn half voetballer en half modepop. Ik vraag me af hoelang het nog duurt voordat de eerste op het idee komt om voortaan op zwarte voetbalschoenen te spelen. Want je kunt je weer onderscheiden in de voetballerij. Stel, je speelt op zwarte voetbalschoenen, je hebt een alledaagse haardracht en je hebt geen tatoeages, dan val je toch wel heel erg op in het veld. Voor je het weet maakt men je voor verwijfd uit.

Voetballers blinken niet uit door originaliteit. Valt het u wel eens op dat als er een geinterviewd wordt en hij krijgt een kritische vraag, hij altijd in de tweede persoon enkelvoud praat? “Je bent een jonge speler, en je krijgt een aanbieding,” in plaats van “ik was een jonge speler en ik kreeg een aanbieding.” Of: “je probeert die tackle te maken” in plaats van “ik probeerde die tackle te maken.” Als er een geweldige actie is gemaakt, dan is het ineens wel de eerste persoon enkelvoud. “Ik nam die bal goed aan en scoorde.” Of ze halen het door elkaar: “Je koopt blauwe voetbalschoenen waarmee ik de bal goed aannam.”

Nou ja, dit gaat nergens heen verder. Je bent de hele dag druk geweest en je ergert je overdreven aan voetballers. Dan ga je dit soort logjes schrijven. Maar volgende keer lever ik weer uitmuntende kwaliteit. Alsikblief.

Bill Gates zelf belde met de NOS om onze politici op te roepen niet te bezuinigen op ontwikkelingshulp. Hij prees ons land vanwege het feit dat we altijd relatief de hoogste bijdrage aan ontwikkelingshulp leverden, en dat we daarmee andere landen ook aanspoorden tot het leveren van hogere offers. Prachtig gezegd, maar waar bemoeit de man zich mee? Het is nobel hoor, maar hebben wij niet een sluitende begroting te maken? Vindt Gates dan dat de rest hier maar in de soep moet lopen, zolang we maar onze relatief hoge contributie aan ontwikkelingssamenwerking betalen? Het gaat hem geen zak aan! Dat vind ik. Hij heeft makkelijk praten met zijn 60 miljard waarmee hij de eerstvolgende 100 hongersnoden in zijn eentje kan oplossen. En als het hier nu allemaal van een leien dakje ging, maar ik hoor verdorie niet anders dan dat er steeds meer mensen in financiële shit terecht komen. En ik weet het, we hebben hier nog gewoon te eten, maar daar gaat het niet om. Wij hebben een bepaalde luxestandaard nodig, want anders worden we depressief. En dat is geen grapje, zo werkt het. Iedereen wil hebben wat Bill Gates en Steve Jobs verkochten, en mede daardoor hebben we geen geld meer voor andere dingen.

Als we echt solidair willen zijn met ontwikkelingslanden doen we allemaal twee stapjes terug. Want als we het allemaal doen, zitten we allemaal in het zelfde schuitje en is het ook niet erg. In Sudan maalt niemand erom dat hij geen iPhone heeft. En wees eerlijk, als u de enige was in Nederland die er een zou hebben, wie zou u dan whatsuppen?

Nee, ik vind dat Gates zich niet moet bemoeien met onze zaken. Die regelen we zelf wel. En als hij dan toch vindt dat we de hoogste relatieve bijdrage moeten blijven leveren om een voorbeeld voor andere landen te zijn, dan past hij de tekorten die we verder hebben toch even van eigen bankrekening bij? Of hij koopt het Nederlanderschap en stelt zich verkiesbaar?

Wij trekken onze portemonnee wel als er geld opgehaald moet worden voor een natuurramp of een hongersnood. Daar zorgt onze eigen John de Mol dan wel weer voor. Wij laten ze niet verrekken in de derde wereld. Zo zijn we niet. Dat hoeft Gates ons niet te leren. Laat hem verdorie met Obama bellen dat die Syrië eens te hulp schiet.

Zou het nu echt zo zijn dat Anders Breivik, de meutemoordenaar niet toerekeningsvatbaar is? Wat is er anders aan zijn hersenen dat hem zijn daad niet aangerekend kan worden? Heeft hij niet beseft wat hij deed? Jawel, hij heeft het juist heel goed beseft. Het was tot in de puntjes voorbereid en hij heeft geen spijt. Hoe duidelijk wil je het hebben als openbaar ministerie?

Kunnen u en ik ook op zeker moment ontoerekeningsvatbaar worden? Met u bedoel ik de vaste reageerders, niet degenen die vanuit de TBS-kliniek hier meelezen. Kan het zo zijn dat er figuurlijk iets knapt in je hoofd zodat je niet meer beseft wat je doet? Ik heb het nog nooit meegemaakt. Nou ja, één keer dan. Één keer was ik zo kwaad op Linda dat ik een zakdoek naar haar toe heb gesmeten. Gelukkig mis, want je moet er toch niet aan denken wat er gebeurt als die zakdoek raak was geweest. Maar dat was een actie waarbij ik ontoerekeningsvatbaar was. Anders gooi je wel met iets dat harder aankomt.

Nee, ik sta er van te kijken, van de ontoerekeningsvatbaarverklaringsbereidheid (wordfeud: 3987 punten) van het Noorse openbaar ministerie. Gedwongen opname in een psychiatrische kliniek, dat is dezelfde straf als die iemand kan krijgen zonder ook maar één misdrijf te hebben gepleegd. Het lijkt me ook niet echt handig hoor, om Breivik ontoerekeningsvatbaar te verklaren. Ten eerste is hij het niet, ten tweede is hij schuldig, en ten derde lacht hij zich dan kapot. Een kogel door zijn hart, dat moet hij krijgen. Niet door de doodstraf hoor, daar ben ik op tegen. Maar gewoon door iemand die het recht in eigen handen neemt.

Rutger Castricum, ik mag hem niet, dat zie ik aan zijn kop. Hele volksstammen vinden hem geweldig en kijken naar Powned. Vanavond zat hij bij DWDD, waarschijnlijk uitgenodigd omdat hij Cohen had weggepest. Nou ja, hij had het Cohen in elk geval niet makkelijker gemaakt door hem steevast neer te zetten als iemand die niet met Castricum om kon gaan. Waarop Felix Rottenberg -ook in de zaal- zich ermee bemoeide door te zeggen dat het Cohen’s taak ook niet was om met Castricum om te gaan. Wat Castricum deed was cabaret en had niks met het journalistiek te maken. De persoon naast Castricum bemoeide zich er ook mee, en Castricum ging in de aanval. Maar hij was niet in zijn element want hij hield de microfoon niet vast en hij overviel de geïnterviewde niet.

Maakte hij ook nog de fout om Matthijs en Jan Mulder te willen inpakken, en dat was dom. Als je heden ten dage het gevecht aangaat, is het de bedoeling zelf zo cool mogelijk te blijven en de scherpe woorden van de tegenstander lachend van je af te laten glijden. Zo is het helaas. Maar Matthijs en Jan waren niet onder de indruk en straalden dat ook uit zonder hem werkelijk onderuit te halen. Castricum had het moeilijk, dat zag je aan zijn ietwat angstige blik. Want politici zijn misschien prooidieren en vrezen zijn camera, maar dat gold niet voor Matthijs en Jan. Waarmee Rutger voor mij toch geen plaats kan nemen in het rijtje der onverstoorbaren, zoals daar zijn: Maarten van Rossum, Jort Kelder, Johan Derksen en Hugo Borst. Dat kunnen ook etters zijn, maar wel etters met karakter.

Marco van Basten, die tart met alle media- en communicatiewetten. Heeft u zijn persconferentie gezien? Als een ongeïnteresseerde zoutzak draaide hij een riedeltje af. Heerenveen. Een mooie club die omhoog kijkt. Marco van Basten. Komop zeg! Hij hoort bij AC Milan! Wat een contrast ook met toen hij bij Milan ging voetballen en ter persconferentie verscheen. Bellissimo, zei hij met een glunderend gezicht tegen de Italianen. Hij had het woordje speciaal voor hen ingestudeerd. En hij was meer dan welkom. De rest van het verhaal kent u.

Maar, Marco di Basta laat zich niet meer de mediawetten voorschrijven. Hij laat duidelijk zien dat hij het niet zo op heeft met het gedoe rond de presentaties. En misschien is het wel zo dat Heerenveen voor hem slechts een mogelijkheid is en geen kans. Dat hij baalde van het niks doen en blij is dat hij aan het werk kan. En dat het hem geen snars uitmaakt of het Heerenveen of Roda was. Want zo is dat. Marco doet lekker een stapje terug om te kunnen doen wat hij het liefste doet, excelleren. Heerenveen is zo slim geweest hem te contracteren. De spelers zullen de eerst volgende wedstrijd al een tandje bijzetten en aan Marco willen laten zien dat ze nu al dingen van hem hebben opgestoken. Heerenveen wordt de te kloppen ploeg. Marco krijgt zijn jongensachtige glunder weer terug. Maar alleen als hij ook schik heeft, niet omdat het op dat moment moet. Ik hou van zijn echtheid.

Nog liever had ik gezien dat Marco tegen de pers had gezegd hoe het werkelijk zit. “Heerenveen, ik weet het maar er waren geen betere aanbiedingen. Maar nu ik getekend heb ga ik er ook voor. Verder nog vragen?” En dan kampioen worden. En laten zien dat de wedstrijden op het veld worden gewonnen en niet bij de persconferentie.

Het huwelijk is mooi, en soms ook niet, maar dat is helemaal niet erg. Je moet ook niet te beroerd zijn om de ander eens een knal te geven, want een goeie dreun opent de weg naar boven. Sommigen hebben een sprookjeshuwelijk, die trouwen en leefden nog lang en gelukkig. Nooit kommer of kwel. Maar schijn bedriegt, voor wie er oog voor heeft.

Linda smeert vaak mijn brood, en soms doe ik het zelf als ze geen tijd of zin heeft. En ze doet er beleg op dat ik lust, want zou ze er bewust dingen op doen die ik niet lust, dan geeft dat toch ook weer te denken. Maar het kan eens voorkomen dat er iets niet helemaal goed is. Oud brood, of te weinig afwisseling in het beleg. Ik kan dan een klacht indienen, maar meestal denk ik: ach, Linda, die heeft toch maar weer mooi mijn brood gesmeerd. Ik zal vanavond eens een bloemetje meenemen. Denk ik dan hè?

Ik hoorde laatst van een man, die per se zelf zijn brood wilde smeren, omdat hij er dan een extra plakje worst op kon doen. De vrouw doet dat kennelijk niet, en terecht, dus gaat zo’n man het liever zelf doen dan dat hij een plakje worst te weinig heeft. Dat hij het ook nog gewoon vertelde! Het moet er langzaam ingeslopen zijn. Ooit zal ook zijn hart sneller geklopt hebben voor zijn vrouw. Nu is zijn liefde voor de slager groter geworden. Want de slager weet dat hij extra grote karbonades moet snijden, als hij komt. De slager vraagt wel altijd hoe het met moeder de vrouw is, maar hij ziet haar maar zelden. Het vlees is onderwerp van gesprek geworden. Op zaterdag kan hij nog vertellen over de sudderlapjes van afgelopen dinsdag. Hij is zelfs in staat om geen voorgerecht te nemen, omdat dat kostbare ruimte inneemt waar vlees kan worden opgeslagen. De Chinees verafschuwt hij, omdat ze daar geen grote stukken vlees hebben.

Ik hoop dus van harte dat ik nooit dat punt zal bereiken. Dat ik mij de sudderlapjes van afgelopen dinsdag herinner. Dat mijn liefde voor worst groter wordt dan die voor Linda. Want dan is mijn waakvlam uit. Linda, die vandaag 40 is geworden, en nu een avond uit is met vriendinnen en morgen pas terugkomt. Als ze in de tussentijd tenminste niet verliefd is geworden op een biefstuk.

Daarnet heb ik een heel eind gekeken van De Vrienden Van Amstel Live. Leuk programma hoor, met al die verbroedering tussen de artiesten. Het is één groot feest. En daar heb ik juist een beetje moeite mee, met zangers die er een feestje van maken. Want dan gaat het al gauw niet meer om de muziek, maar om het feest. En ja, als je zover bent afgedaald maakt het eigenlijk weinig meer uit wie er staat te zingen. Dan mogen het ook de Toppers zijn en is het eigenlijk alleen maar irritant als Barry Hay een wereldhit ten gehore brengt.

Hoogtepunt vind ik altijd de camerashots van het publiek. Lekker gek doen. Pilsje omhoog houden en lallen. Of lekker dansen met je vriendin. Haar staat het wel en jou niet, maar dat heeft niemand je verteld. Of wel, maar dacht je dat ze een grapje maakten. Vrouwen houden van dansen en mannen doen alsof. Swingende mannen zijn net jokkende kinderen die denken dat hun ouders ze niet door hebben. Maar harder tegen de natuur kun je niet ingaan dan als man geboren te worden, een dansje op te voeren en een gezicht te trekken alsof je niet voor lul staat. Denkt u nu echt dat Mick Jagger zo raar zou bewegen als hij daar niet heel veel geld voor kreeg? Nee natuurlijk niet. Die lacht zich slap.

Mijn “collega’s” van de “afdeling marketing”, ik denk niet dat ik ze ooit zal begrijpen. Dat hoeft ook niet, zolang je elkaar maar in waarde laat. Marketing en boekhouding verhouden zich als gereformeerd staat tot katholiek. Ze kunnen prima met elkaar, zolang het maar niet over geloof gaat.

Na veel overleg is er besloten een nieuwe winkelformule te beginnen. Omdat er geen vraag is, moet die gecreëerd worden. Dat kan, dat is marketing tenslotte, want waar wel vraag naar is, verkoopt vanzelf. Maar de heren moesten nog een naam hebben voor hun nieuwe concept. Het moest een vlag zijn die de lading zou dekken. Dus wat hadden ze gedaan? Een aantal namen onder elkaar gezet en aan ons de vraag of we punten wilden geven aan de naam.

De boekhouders staan bekend om hun stoffige imago. Ja juist. Maar dit dan? Zijn dit nu de snelle marketeers? Wat een fantasieloos stelletje loonslaven zeg! Er zat niet eens een naam bij waarvoor ik punten zou toekennen. Ten eerste waren het allemaal snelle Amerikaanse namen, en ten tweede werd getracht origineel te zijn door wat sms-taal in de naam te verwerken. U moet dan denken aan I would die 4u. Stamt al uit de vorige eeuw. En ten derde kwamen ze met deze enquete in de pauze.

Goed, ik zou Mack niet zijn als ik het idee niet grondig de grond in zou boren, dus dat heb ik gedaan. Ik heb gezegd dat ik wel een betere naam wist, maar dat ik die niet ging geven voordat contractueel werd vastgelegd dat ik 40% van de verdiensten zou krijgen. Want ik ken ze inmiddels feilloos, de marketeers. Ze horen je uit, doen alsof je een belachelijk idee hebt, en tien minuten later hebben ze octrooi aangevraagd met jouw idee. Dus nee, ze zoeken het maar uit met hun fashion4all, cheers2u en all41 gestuntel. Ik ben gek op getallen, maar het moeten wel getallen blijven.

Als ik langs het kanaal fiets, gaat het regelmatig door m’n gedachten. Dat als er een auto te water raakt, wat wel een paar keer per jaar gebeurt, dat je er dan in moet. En dan denk ik aan hoe koud het water is, en in hoeverre je dat dan in de gaten hebt. En twijfel je in zo’n geval? Een paar jaar geleden raakte hier een auto op het ijs, en de jonge bestuurster zat bewusteloos achter het stuur. Na een poosje zakte de auto erdoor en dreigde te zinken. Een agent stond verstijfd van de kou tot zijn middel in het water en riep dat hij niet verder kon. Maar toen de vrouw dreigde te verdrinken zette hij toch door en sleurde haar door de achterruit aan haar haren de auto uit.

Het was een heldendaad en, naar ik denk, niet zo vanzelfsprekend als het misschien zou moeten zijn. Ik mag hopen dat ik het zelf ook zou kunnen mocht het -God verhoedde- gebeuren. Want dan is het zo’n moment waarop het er eens een keer echt op aankomt. Waarop het leven even niet een verzameling sterke verhalen is. Of een facebookpagina vol foto’s van je stoere zelf op een feestje. Nee, dan raak je weer even de essentie van wat al heel lang weg lijkt geraakt door het feestgedruis. Van het zich opofferen voor een ander, waardoor mensen, mensen genoemd worden.

En daarom viel deze foto me op. Een man die op een koude januaridag in het water springt om een kat te redden. En daarmee niet alleen de kat heeft gered, maar misschien ook heeft voorkomen dat het kind bij wie de kat woonde, ontroostbaar zou zijn. Ja, het kan niet anders of dit is een goede man. Als iemand niet goed is voor een dier, hoef je er als mens niks van te verwachten, zei mijn opa ooit.