Elke dag kom ik er langs: La Tour, een 75 meter hoge wolkenkrabber die de skyline van Apeldoorn moet voorstellen want er wordt steevast bij vermeld dat je 'm vanaf de snelweg al kunt zien. En Apeldoorn is natuurlijk een geduchte concurrent voor Rotterdam en New York, die ook redelijke skylines hebben, maar toch minder. Eerlijk gezegd, ik ben er zelfs als niet-inwoner van de gemeente Apeldoorn een beetje trots op. Want waar je trots op bent, dat trek je naar je toe.
Dat doet mij denken aan een uiterst irritante ex-collega die zo gereformeerd was dat-ie er trots op was. Ik had altijd strijd met hem, want hij vond mijn muziek niet mooi. Sterker nog, het wás niet eens muziek volgens hem. Op mijn vraag wat hij dan van klassieke muziek vond, antwoordde hij een beetje verbaasd dat ik dat niet wist: "Klassieke muziek, dat is ook van ons." Ik wist dat niet, dat het van de refo's was, en ik denk zelfs dat ik sommigen een zware klap toebreng met dit breaking news, maar ik wilde toch een keer de gereformeerde waarheid verkondigen.
Maar ik dwaal af, en dwaalsporen zijn vaak leuker dan het rechte pad, dat weet ik wel, maar ik moet streng zijn: La Tour. Home of Ernst & Young Apeldoorn. Accountants met titels, blauwe pakken en BMW's. Jongens om rekening mee te houden. (Hans denkt zelfs dat ik daar ook werk, in "het huis" zoals hij het noemt, hoe moet ik hem ooit vertellen dat ik geen titel heb, geen blauw pak, dat van die BMW weet-ie al, en dat ik een paar honderd meter verderop werk, op een administratiekantoor dat niet eens goedkeurende verklaringen mag verstrekken?
Vanavond om kwart over tien na een zware aangifte vennootschapsbelasting van een fiscale eenheid met vier bv's en dividenduitkering waarop geen dividendsbelasting hoefde te worden ingehouden volgens artikel 4 lid 1, wet op de divendendbelasting 1965, reed ik uit mijn werk naar huis en één ding viel me op. Alle lichten bij La Tour waren al uit. Tien uur! Het is oneerlijk verdeeld.
