Lalala

Het is weer zover. In een vergeefse poging van Vaassen een swingende metropool te maken is het weer woensdagavond braderieavond. Prima, dat moet Vaassen zelf weten. Maar de band die tot na twaalven hun kunstje blijft doen is bijna niet te harden, zo hard komt het hier binnen. Vooral omdat ik weet, zonder dat ik het kan zien, hoe troosteloos het eruit ziet als je erbij bent. De zanger zweept een niet aanwezige menigte op in een poging hen mee te laten brullen. Maar in Vaassen lopen we niet blindelings elke gek na te schreeuwen. Uiteindelijk gaat precies één net iets te middelbaar, geïmporteerd en aan hun derde relatie bezig zijnd stel voor het podium een dansje aan om te laten zien hoe werelds en gelukkig het wel niet is.

Raam dicht doen is geen optie, want dan ben je over een uur uitgebroed. Maar als je net iets probeert te schrijven, het is tenslotte bijna vakantie, dan wordt je dat haast onmogelijk gemaakt door klanken waarvan je je afvraagt wiens brein zo beschadigd is dat hij het voor elkaar kreeg ze precies in die volgorde achter elkaar te zetten.

Vanmiddag waren hier gemeentemannen aan het werk met elektrische heggenscharen. Dat was natuurlijk herrie, maar goed, dat moet gebeuren. Hoor ik ineens keiharde wintersport muziek uit hun richting komen. Ik stond al klaar om mijn skistokken van zolder te halen en ze daarmee tegen de grond te hengsten toen ik op de melodie zingende kinderstemmen hoorde. Ik begreep ineens dat de muziek niet van de gemeentemannen kwam, maar van de school hier 100 meter verderop die waarschijnlijk vierde dat het de laatste dag voor de vakantie was. Met zulke wetenschap wordt het ineens een stuk draaglijker, blije kinderen, laatste schooldag, die vinden het leuk om op hoempapamuziek mee te zingen. Maar zonder die wetenschap wekt de muziek een enorme agressie op.

Put your hands up in the aaaaiiirrr, roept de zanger nu. Om vervolgens iets van Hannie en de rekels in te zetten.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

2 gedachten over “Lalala”

  1. Ik ben blij met je stukje het lijkt wel alsof ik altijd de enige ben die een hekel heeft aan lawaai. Ik woon vlak bij een dorpshuis en vaak hoor ik s’nachts tot twee uur alleen maar het dreunen van elkaar snel opvolgende basboxen. Mijn hartslag raakt er van in de war en dan zoek ik maar wat afleiding tot de bui over is en ik kan gaan slapen.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s