Een interessante confrontatie vanavond op televisie tussen Jan Mulder en Hugo Borst over het wel of niet bestaan van balans in een elftal.
Met balans in een elftal wordt bedoeld dat je een speler belangrijk maakt en dat de anderen in zijn dienst spelen. De beste spelers vormen niet altijd het beste team.
Vroeger kon ik zoiets niet begrijpen. Je moest de 11 beste spelers opstellen! Hoe kon een volwassene nu denken dat je een paar mindere moest opstellen zodat het team beter zou worden? Onvoorstelbaar. Net zo onbegrijpelijk was het voor mij dat bij de Formule 1 niet alle auto's vanaf hetzelfde punt startten. Oneerlijk! Later leerde ik dat de af te leggen afstand zo lang was dat het niet uitmaakte of je voor of achteraan startte.
Wielrennen, ook zoiets. Hoe kon het peloton nu sneller zijn dan de eenzame kopman? Sloeg nergens op.
Jan Mulder maakte gehakt van de wetenschappelijke benadering van Hugo Borst en zei dat balans in een elftal niet bestaat. Je moet gewoon de 11 beste spelers opstellen. Eindelijk weer eens iemand die gewoon nuchter nadenkt en durft te zeggen waar het op staat. Natuurlijk zijn de 11 beste spelers beter dan een geolied elftal van gemiddeld niveau.
Ik zou zelfs nog verder willen gaan dan Mulder. Ik zou ook echt de 11 beste spelers opstellen. Dus geen verdedigers meer, alleen spitsen en aanvallende middenvelders. Want verdediger word je alleen als je kwaliteit te kort komt om spits te zijn. Vooruit, Van der Sar in het goal dan. Dat nog wel. Maar voor de rest, Huntelaar, Nistelrooij, Vennegoor, Kuijt, Persie, Robben, Sneijder, Vaart, Makaaij en Hooijdonk. Geen gezeik.
