Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Ik hou van Nederland. Tenminste van Nederland hoe het me vroeger op de lagere school werd uitgelegd. Dus met 11 provincies, wekenlang sneeuw in de winter, elfstedentochten, witte kerst, zomers met 8 weken onafgebroken mooi weer, politie-porsches, geen files, geen snelle jongens maar dappere zoals Michiel de Ruyter, we hielden de Duitsers veel langer tegen dan dat Hitler in z'n agenda had staan en eigenlijk was iedereen wel leuk, behalve de leraren.

De werkelijkheid, moet ik helaas constateren, is toch wat anders. Bijna niemand is zo dapper als Michiel de Ruyter behalve vanachter een toetsenbord, we hebben 12 provincies, met een middagje sneeuw in de winter zijn we al blij, bijna iedereen zevert elke dag weer om het zeveren in stand te houden, files zijn chronisch want niemand gelooft Verdonk als ze zegt dat ze ze oplost, we verwelkomen de Duitsers massaal in de zomer (elke zichzelf respecterende inwoner van een willekeurig Europees land snijdt ze minimaal af) en iedereen denkt dat-ie bijzonder is. Tja.

Ik zou soms best naar een land willen waar het beter lijkt. Waar nog plekken zijn waar niet elke week een ambtenaar komt kijken of het door hem geplaatste verbodsbordje er nog staat. Finland lijkt me wel wat. Dat je gewoon nog een burgeroorlog kunt beginnen die pas ontdekt wordt als-ie alweer afgelopen is. Of in elk geval, dat je gewoon een boom kunt omhakken als je daar zin in hebt. Gewoon voor de lol, omdat niemand een boom meer of minder mist. Of dat je gewoon iets in de fik mag steken in het bos zodat je warm blijft. Omdat er toch een triljoen hectare bos is. Dat lijkt mij nou mooi. Maar goed, ik ben te schijterig om mijn biezen te pakken en met het hele gezin eens flink riant te gaan wonen in een Nothern town, en ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om mijn vrouw en kinderen weg te halen* bij de rest van hun familie, ik krijg al een trillende onderlip bij de gedachte, dus ik ben gedoemd het goed Nederlanderschap na te leven, alle aanwijzingen op bordjes op te volgen, flink commentaar te hebben op dingen waar ik totaal geen last van heb en 80 te rijden op B-wegen. Maar eigenlijk ben ik een Fin in het verkeerde land.

* in goed overleg natuurlijk, dat u niet denkt dat ik hier alles bepaal.

Eindelijk begrijp ik waarom mannen als Obama en die stramme er zoveel voor over hebben om president te worden. Het gaat om het geld! En dan niet om het armzalige salaris dat ze tijdens hun ambt verdienen, nee het gaat om het geld wat ze na hun premier/presidentschap binnenslepen.

Bill Clinton bijvoorbeeld doet het heel leuk met € 100.000,- voor een spreekbeurt, Tony Blair doet het nog leuker met € 200.000,- voor een spreekbeurt van anderhalf uur. 15 miljoen per jaar haalt Blair tegenwoordig binnen met praten en is daarmee de best betaalde spreker ter wereld. Maar dat zijn nog niet zijn enige inkomsten; vele miljoenen krijgt hij voorgeschoten van een uitgever om zijn memoires op te tekenen. En op zich lijken mij die nog best interessant ook, in tegenstelling tot de memoires van George W. Bush, maar dat berust geheel op een vooroordeel. Misschien kan die man hartstikke leuk schrijven!

Wat mij wel aan het denken zette toen ik bovenstaande vanochtend op de radio hoorde, spreekbeurten van € 200.000,-? Wie betaalt dat dan? Ik kan het helemaal verkeerd zien, maar dat is toch weggegooid geld? In deze tijden van kostenbesparingen (op personeel, nooit op directie) is het toch vreemd dat bedrijven dit soort bedragen neertellen? Of werkt dit hetzelfde als 'sweet sixteen' maar dan voor directieleden? Wie de duurste spreker binnenhaalt? Want, alles leuk en wel zo'n speech, maar de toehoorders schieten er toch niet veel mee op lijkt me? Tenminste niet iets waar ze wat mee kunnen of waar ze beter van gaan werken. Ik heb een keer het genoegen mogen smaken om naar Arnold Heertje te mogen luisteren die bij het bedrijf waar ik toen werkte iets kwam vertellen over communicatie. Want daar schortte het nogal aan volgens de directie. Nou, hij kon leuk vertellen hoor, die Heertje, maar voor de rest: weggegooid geld.

Ik hou van open-mond programma's op televisie. Dat zijn programma's waarbij mevrouw Mack's mond openvalt van verbazing, ik altijd zeg dat het niet echt is maar in scène is gezet, maar dat we het eigenlijk niet zeker weten. Op een of andere betweterige muziekzender zenden ze een programma uit dat volgens mij "sweet sixteen" heet, waarbij gefilmd wordt hoe een kind van veel te rijke ouders zijn/haar 16e verjaardag mag vieren en waarbij het erom gaat wie het grootste-coolste-duurste-bruutste feest heeft en wie het mooiste cadeau krijgt.
De lieve kindertjes (engeltjes zijn het) zijn zo verschrikkelijk lief dat iedereen vrienden met ze wil zijn en op hun feestje wil komen, en hun vader (vaak rijk geworden met een rapliedje) regelt voor hun een belangrijke artiest die komt optreden op het feest, want hun kind hoeft zich van hem niet te schamen tegenover zijn beste vrienden. En natuurlijk krijgt het kind een mooie auto van Duits fabrikaat. Bijna altijd een mooie BMW 3-serie. Maar het mooist om te zien vind ik hoe gewoon die kinderen zijn gebleven! Behulpzaam, attent en hard studerend. Het is echt een programma waarbij je hart zich opent.

Toch raad ik u dit programma niet aan om eens te bekijken. Als u dan zo graag verwende kindertjes wilt zien kijk dan eens naar Ozzy Osbourne (want die schaamt zich tenminste nog voor het gedrag van zijn kinderen) of nog beter, naar Hogan knows best, een reality show over Hulk Hogan en zijn gezin, die ook niet wil dat zijn kinderen verwende ettertjes worden, en ze regelmatig aan het werk zet. En oh wee de jongeman die te dicht in de buurt komt van zijn bloedmooie dochter…

Ving ik gisteren op dat iemand de belastingdienst oplichtte door valsheid in geschrifte te plegen. Het ging erom dat iemand haar kinderen één keer in de week ter oppas dumpt bij haar ouders, die daar vervolgens subsidie voor krijgen, en zelf kreeg zij ook nog wat terug van de belastingdienst terwijl de kinderen in werkelijkheid helemaal niet naar die ouders gingen.

"Ja, ik zou toch gek zijn als ik het niet deed?", probeert zo iemand zich dan goed te praten. Bij mij krijgen ze dan nul op het request. "Nee hoor, dan ben je niet gek, dan ben je normaal." zeg ik dan. "Oh, jij bent zeker roomser als de Paus?"
"Nee, ik ben roomser dán de Paus. En inderdaad, ik steel nooit, maar of je dan roomser bent dan de Paus weet ik niet, want die steelt ook nooit bij mijn weten."

"Ja, nou ja, 't gaat toch van de grote hoop. Bovendien, ik betaal al zat belasting."
" Ja, dat klopt," zei ik, "dus pik je maar weer wat terug. Door jou en al die andere oplichters moet ik volgend jaar weer meer belasting betalen omdat ze nu tekort komen. Dankjewel." (Beetje olie op het vuur) Uiteraard wordt mij dit niet in dank afgenomen, maar eigenlijk ook weer wel omdat diegene ook voor mij een proefberekening wilde maken om te zien hoeveel subsidie mijn moeder dan wel niet kreeg.
"Die krijgt geen subsidie." zei ik.
"Wel waar!" zei ze. "Kijk maar. Hoeveel uur in de week past ze op Hans?"
"Nul" zei ik.
"Ja, je moet natuurlijk wel uren invullen anders krijg je niks terug nee."

In het programma "op de bon" kwam er een melding bij de politie over twee dronken mannen die overlast veroorzaakten in een stad. Twee agentes (de één nog sympathieker dan de ander) gingen erop af en sommeerden de dronken Polen, want dat waren het, om weg te gaan. Ze weigerden en sliepen, want dat deden ze, gewoon verder. De agentes riepen assistentie op omdat ze de dronkaards alleen niet weg zouden krijgen. Komt er een busje met nog twee agentes aan! De agentes staan te overleggen en een van de Polen staat op om een plasje te doen. De agentes zijn verbijsterd maar grijpen niet in. Commentaar van de sympathieke agente: "Ja, we kunnen hem een boete geven maar die moet hij gelijk betalen en we weten dat hij geen geld heeft, en hij wil niets liever dan dat we hem meenemen zodat hij vannacht een slaapplaats heeft. En daar beginnen we niet aan." De vier agentes vertrokken onverrichter zake, de Polen sliepen verder.

Nu denkt u misschien dat ik heel verontwaardigd en verbolgen ben over dit voorval, of dat ik insinueer dat mannelijke agenten het beter hadden gedaan; niets van dit alles. Waar ik wel benieuwd naar ben: wat zou u hier nu aan doen als ú Rita Verdonk was?

Ik laat me de laatste logjes nogal kritisch uit over zaken die me irriteren, en daar wilde ik nog even één keertje mee doorgaan, al irriteren mij die kritische logjes over zaken die me irriteren, mateloos.

Wat zag ik nu weer op televisie? Een kale meneer met een zwart rechthoekig design montuur op z'n bats. En hij noemde zich prestatiecoach of presentatiecoach, dat weet ik even niet meer. Hij werd ingehuurd door een actualiteitenrubriek om eens het debat tussen de twee Amerikaanse presidentskandidaten te analyseren. Alleen lette de beste man niet op wat er werd gezegd, hetgeen op zich best verstandig is, maar op de gebaren van beide mannen en wat ze volgens meneer Zwartbril dachten en hoe ze zich voelden. Dus Obama maakte ronde gebaren dus die wilde overkomen als iemand die rust uitstraalt, en John maakte hoekige gebaren, hetgeen wilde zeggen dat hij zijn punten duidelijk wilde maken. Maar Obama had gewonnen omdat hij zich presidentiëler gedroeg.

Bedankt meneer Zwartbril met je zelf verzonnen beroep. Kunnen we dan nu weer over tot zaken die er wél toe doen?

Ouder worden is best vervelend; je wordt automatisch vetter, lelijker, logger en rimpeliger. Maar het heeft ook zeker z'n goede kanten. Je wordt wijzer, hebt meer ervaring om uit te putten, en je haalt eens wat vaker je schouders op. En je moet keihard lachen om programma's als "Op zoek naar Joseph" zelfs als je het nooit hebt gezien. Ja, oke, je ontkomt er bijna niet aan dat je er wel eens langs zapt, maar serieus: dat is meer dan voldoende voor een lachsalvo! Zie ik Willem Nijholt tot tranen geroerd naar een (in zijn ogen) goed uitziende dansert kijken, dan schiet ik keihard in de lach! Wat kan die man goed een homofiel nadoen zeg! Hahaha, echt meesterlijk. En die blije koppen van die jongens in hun felgekleurde pakjes…echt waar, ik kom niet meer bij! Hoe oefen je zo'n blij hoofd? Kijk, mij lukt het ook wel om zo'n kop te trekken, maar niet langer dan een seconde want dan lig ik al dubbel. En zij houden het gewoon een heel liedje vol! Briljant!

"Ehm jongens," sprak mijn moeder ooit eens,"ik heb een gespecificeerde telefoonrekening aangevraagd en nu staat daar een 06-nummer op!" (En dat waren geen mobieltjes in mijn jeugd, kinderen) "Wie weet daar meer van?"
"Ikke niet!" riepen mijn broer en ik in koor. "Dat moet een vergissing zijn. Of een inbreker. Nee, ik weet het. De buren hebben toch een sleutel? Nou, dan moet het een van hen geweest zijn!" (kuhuuuut, betrapt!)

Nou, deze telefoonrekening had ik geluk en bleek mijn broer het gedaan te hebben, maar ik wil er maar mee zeggen dat mijn schaamstreek behoorlijk goed ontwikkeld is. Ik lieg dus ook nooit. Niet omdat ik zo nobel ben, maar vanwege de schaamte om ontmaskerd te worden.
Maar masturbatie als jonge jongen is vrij normaal, en ik durf best te bekennen dat ik dat zelf ook wel één of twee keer heb gedaan, maar als volwassen getrouwde man vind ik sex (laat staan masturbatie) een heel ander verhaal. Gênant gewoon. Mevrouw Mack en ik hebben het drie keer gedaan, (gewoon in de missionarishouding) en dat was puur op voortplanting gericht. En daar blijft het bij. Mij zullen ze niet betrappen op zelfgemaakte vieze foto's, pornofilms, sexspeeltjes in de slaapkamer, of triootjes. Nu lenen mijn buurvrouwen zich daar ook niet echt voor, maar het heeft meer met mijn waardigheid te maken. Die wil ik graag behouden, zéker sinds ik vader ben. Stel dat ik als kind had geweten dat mijn ouders er vreemde sexuele lusten op na hielden, echt, ik was bij mijn opa en oma gaan wonen.

In elk geval, waar ik heen wil (niet letterlijk natuurlijk), zo'n Gruningse HIV-zaak, dat is toch godsamme te gênant voor woorden? Stel nu dat je inderdaad HIV hebt opgelopen doordat je bewust bent ingespoten met besmet bloed, nét voor er tien verschillende onbeschermde plassers je bips in gingen, maar dat terzijde) en je moet aan de rechter gaan vertellen dat je vrijwillig homo sexfeesten (hoe laat begint het fistfucken?) bezocht, welke attributen en lichaamsdelen er allemaal tussen je billen hebben gezeten en met welke mannen je het allemaal gedaan hebt….eerlijk waar, ik zou nog liever sterven dan aangifte doen. Wees dan een vent en verhang jezelf.

De moraal van dit verhaal: Doe lekker wat je wil, maar zorg dat het niet in de krant komt.

In dezen tijden van financieëlen nood, heb ik mij vandaag naar den bank begeven, teneinde een met hypotheek verzwaard onroerend goed, te weten onzeren woning, als onderpand te laten dienen voor wat extra in leningvorm gegoten liquiditeit. Ik dacht, ik vermom mijn bedoeling een beetje want volgens de krant wilde de bank mij geen geld meer lenen. En dat klopte, maar toen ik het als bovenstaand verpakte, was het ineens wel goed.

Wat mij opviel was dat de Rabobank (voor Van Lanschot ben ik nog niet kapitaalkrachtig genoeg) ten opzichte van een aantal jaren terug een nieuwe policy heeft. Als je zonder afspraak komt, krijg je geen stoel. En dat is op zich niet zo erg, maar de balie om op te leunen is ook weg. Dus dan sta je daar ongemakkelijk tien minuten in het luchtledige naar een beeldscherm te staren. Terwijl de medewerker die je helpt op een soort van barkruk zit. Ik bespeurde hierdoor een psychologisch overwicht bij de Rabobank. Arbodienst, doe eens een inval, zou ik zeggen.

Wat verder ook behoorlijk klantonvriendelijk is, is dat er (door de kredietcrisis?) voor de receptie zo'n lange rij ontstaat, dat zelfs mensen met een afspraak, zoals ik, door diezelfde rij te laat komen op de afspraak waarvoor ze juist in de rij staan. Dus dat je bij de Rabobank in de rij staat, en dat een medewerker die achterin het pand al een minuut of 10 niks zit te doen, tenslotte de telefoon pakt, en jij staande in de rij je telefoon over hoort gaan (beltone: burning love, Elvis Presley) en dan die medewerker ziet en hoort zeggen: "Ik had begrepen dat wij om drie uur een afspraak hadden? "
Ja, man, ik sta hier al een kwartier in de rij!

Stel nu hè, dat er rijke ondernemers zijn die de belastingdienst stelselmatig oplichten door niet al hun verdiensten op te geven. Of dat ze hun zakelijke auto niet fiscaal bijtellen omdat ze zogenaamd niet meer dan 500 km privé per jaar rijden. Stel hoor, want rijke ondernemers doen zoiets niet. Nou, dan kan dat bedrag wat je aan belasting 'bespaart' in een paar jaar tijd makkelijk oplopen naar € 50.000,-

Stel nu, stel hoor, want dat gebeurt natuurlijk niet, dat je dat geld op een IJslandse bank hebt staan en je dreigde dat even kwijt te raken vandaag. Nou, dan mag je toch van geluk spreken dat minister Bos zo menselijk is om ieders zuurverdiende spaargeld te garanderen zeg! Want daar heb je als trouwe Nederlandse spaarder toch wel recht op.