Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Ik krijg regelmatig mail van de politie Limburg Noord. Verkeerd e-mail adres want een agente heeft dezelfde achternaam als ik, en haar voornaam Monique begint met dezelfde letter, @hetnet erachter en hoppakeee, alle geheimen van de politie Limburg Noord zijn mij bekend.

Zo kreeg ik net het volgende mailtje:

>Hi,
>
> Ik wil je verzoeken om het huis per 15 februari 2009 volledig leeg te
> maken. Daarna zal ik ervoor zorgen dat het geheel wordt schoon gemaakt en
> compleet leeg is.
> Het moet op zo'n korte termijn omdat we mogelijk de kans hebben voor
> huurders.
> Ik laat het contract nog eens checken door de advocaat, zodat we zeker
> zijn
> dat de huurders ook uit het huis moeten. Overname van huis ben ik nog mee
> bezig!
>
> Vanaf 15 februari zal ik alle spullen die nog in het huis zijn,
> verwijderen. Ze zijn dan van mij of jij hebt ze niet meer nodig.
>
> bedankt en gr,

Ik ken deze politietaak overigens niet, maar het zal wel een geheime afdeling zijn. Ik heb maar eens teruggemaild:

15 februari mijn huis uit? Want jij gaat mijn huis verhuren? Fijn dat je het
me even meedeelt. De huuropbrengsten, hou je die zelf want mijn
hypotheeklast loopt gewoon door?

Groeten,

Mack

(die geen familie in Limburg heeft, wel een oom bij de politie, maar die
heet geen Monique.)

Het mooie is, nu willen ze dat e-mail adres gaan veranderen, maar dat gaat niet want je kunt namelijk nooit iets wat fout in een computer staat veranderen bij een grote organistatie. Met geen mogelijkheid. Je kunt het er wel heel makkelijk fout in krijgen, maar verbeteren…forget it but.

President Obama kan zulke verschrikkelijk mooie toespraken houden dat elke keer als ik hem iets hoor zeggen, de gedachte door mijn hoofd gaat: "Dit wordt een beroemde passage als hij straks vermoord is."
Hij heeft een te hoog : "ich bin ein Berliner" en "I have a dream"-gehalte.

Natuurlijk hoop ik niet dat het gebeurt en behoudens één goed voorspelde zwangerschap laatst heb ik nooit voorspellende dromen, maar ik hoop wel dat de beveiligers van Obama niet de hele dag zitten te webloggen en te msn-en tijdens hun werk, want een geliefde president heeft vele vijanden. Bovendien, met Joe Biden ben je ook terug bij af. Dus, ik hoop op die ene heldhaftige beveiliger met confectiepak en oortje die zichzelf voor een aankomende kogel werpt.

Nou…dat slaat eigenlijk ook weer nergens op. Sinds wanneer is het ene mensenleven meer waard dan het andere?

Joris Luijendijk is gelukt wat ik eigenlijk niet meer voor mogelijk hield, en dat is dat ik weer een beetje blij gevoel krijg om Nederlander te zijn. Ik was eigenlijk al jaren dwars, en ergerde me aan politiek en al helemaal aan mensen die riepen: je moet stemmen, dat is je democratische plicht. Want dat maakte ik zelf wel uit en waarom zou ik een politicus die toch nooit doet wat hij zegt, het gevoel moeten geven dat-ie goed bezig is, door hem een stem te geven? Ik vond het een schitterende redenatie van mijzelf. Achterliggende gedachte was natuurlijk dat een lage opkomst bij verkiezingen automatisch zou leiden tot boetedoening van politici.

Nee, daar kwam Joris met zijn boek "het zijn net mensen" over hoe het ook kan. Een land als Egypte bijvoorbeeld, ik heb nooit geweten dat dat een dictatuur is. Waar mensen in gevangenissen zitten onder dezelfde omstandigheden als häftlingen in Duitse concentratiekampen. Waar je zomaar van het straatbeeld kunt verdwijnen en niemand die je ooit meer vindt. Waar showprocessen en corruptie aan de orde van de dag zijn en waar de bevolking nooit openhartig kan zijn tegen vreemden omdat je zomaar eens tegen een geheim agent aan het praten zou kunnen zijn. En waar geweld een cultuur is geworden die respect afdwingt. Ik hoef die piramides dus niet meer te zien, dat is de andere kant van wat Joris bereikt heeft.

En dan valt Egypte nog mee vergeken bij Saoudi Arabië, Syrië of Irak. Nee, dan kun je beter hier eens met elkaar van mening verschillen over iets onbelangrijks. Joris is trouwens toch bezig met zijn boek om mijn kijk op zaken eens flink door elkaar te schudden, en dat is op zich iets wat mij flink zorgen baart. Is het wel verstandig om iemand te geloven op basis van wat hij schrijft, of kan ik er beter eerst heen gaan om te controleren of het allemaal wel waar is? Waarom geloof je de ene schrijver wel, en doe je de andere af als fantast? Wat zit ik hier eigenlijk mezelf eigenlijk weer ongeloofelijk moeilijke vragen te stellen? Waar ik de meeste moeite mee heb is dat er eigenlijk geen ja en nee bestaat, maar altijd maar die maar.

Ik ben begonnen in het boek "het zijn net mensen" van Joris Luyendijk. Nu heb ik het vermoeden dat ik moet stoppen nu het nog kan, want ik krijg toch sterk de indruk dat als ik het uit heb, ik geen journalist meer geloof. De beste man is vijf jaar correspondent geweest in het Midden-Oosten en vroeg zich af wat hij eigenlijk toevoegde aan het nieuws, omdat ze in Hilversum beter en eerder op de hoogte waren van wat zich daar ter plekke afspeelde, dan hijzelf. En nu moet ik zeggen: die indruk geven ze me ook wel, die correspondenten over de hele wereld.

"En dan schakelen we nu over naar onze correspondent ter plaatse, Julius Kleefman in Tripoli. Julius, wat is het laatste nieuws vanuit Tripoli?" (Julius trekt een ernstig gezicht terwijl hij begrijpend knikkend zijn wijsvinger tegen z'n oortje houdt) "Ehm, de situatie hier is zoals je ziet buitengewoon gespannen. Het laatste nieuws is dat er al een half uur niemand uit het gebouw naar buiten is gekomen. Ik sprak zojuist een Tripool die het allemaal heeft zien gebeuren en de man kon z'n tranen nauwelijks bedwingen. Het was volgens hem één grote ramp wat zich hier heeft afgespeeld. Erger nog dan de vorige keer dat dit hier gebeurde."

Dank je wel Julius Kleefman, zodra er meer nieuws is brengen we je op de hoogte.

Een veel te dikke monteur met een onderkin die meepraatte met zijn mond kwam hier de elektriciteit aanleggen voor de nieuwe keuken. 's Ochtends om half acht belde hij keihard en veel te lang aan, ondanks het briefje op de deur of hij op het raam wilde kloppen vanwege een slapende baby. Om kwart voor acht moest hij al poepen. De volgende dag kwam zijn collega om de keuken te plaatsen en die kwam tot de ontdekking dat de elektriciteit het niet deed. Na een uur bellen met de dikke monteur deed het meeste het weer, behalve één lamp, wat de collega weet aan een kapotte transformator. Natuurlijk weet ieder weldenkend mens dan al dat de transformator niet kapot is maar het net nieuw aangelegde stopcontact, maar je mag je als boekhouder nu eenmaal niet bemoeien met experts.

Toen een week later de volgende monteur kwam met een nieuwe transformator kwam hij tot de conclusie dat het stopcontact het niet deed, iets wat ik allang wist, dus moest de dikke monteur weer ingepland worden. Half acht 's ochtends de dinsdag daarop. Omdat ik geen zin had in een poeplucht op de gang om kwart voor acht heb ik mijn broer ingeschakeld, en die heeft het kapotte stopcontact gemaakt, zodat de dikzak afgebeld kon worden.
De collega van de dikzak had wel voor ons de maten opgenomen van de muren en de vloer zodat wij tegels konden bestellen. Het muuroppervlak was knap gemeten want wij hielden er precies eentje over. Vandaag deden wij de keukenvloer en kwamen er zes tekort. In mijn beste imitatie van Adolf Hitler heb ik gescholden en geroepen dat #@$^^$%$ de eerste de beste boekhouder nog beter kan meten en elektriciteit kan aanleggen dan iemand die dat voor z'n beroep doet.

Maar goed, je weet van tevoren dat dit soort dingen nooit in één keer goed gaat dus eigenlijk heb je helemaal geen reden tot klagen. De tegels zijn al besteld en moeten uit Italie komen. Over twee weken zijn ze er al!

In het bedrijfsleven wordt vaak neergekeken op ambtenaren. Ze zijn lui, als ze druk zijn doen ze dingen die niet in de eerste plaats hun werk dienen, ze denken altijd in hun eigen belang en nooit in het belang van hun werkgever, en wat ze verzinnen is nutteloze werkverschaffing. Ik probeer er altijd op te letten dat ik niet in deze valkuil trap. Ik wil niet meedoen aan deze populistische vooroordelen. Maar soms wordt het je ook gewoon heel erg lastig gemaakt. Als je bijvoorbeeld in het gemeentehuis komt en je ziet een dikke vijftiger, die kaal is maar een poging tot lang haar doet, met een zwarte slobbertrui en een rode ruitjesbroek bezig met het verdelen van een stuk vlaai onder zijn collega's en daarbij ook nog van alles vertelt over de vlaai omdat hij daar heel veel verstand van heeft, dan denk ik: "Mack, die meneer kan wel eens briljant zijn in zijn werk, nooit iemand beoordelen op zijn uiterlijk. Bovendien, jij loopt er dan wat netter bij op je werk, je zit ook wel eens te lanterfanteren. Alleen deze meneer komt er eerlijk voor uit. Dat is het verschil."

Kijk, zo blijf ik altijd de positieve kant van mensen bekijken. Ook al is bij de belastingdienst, waar duizenden mensen werken, precies de enige die mij kan helpen al twee weken getroffen door griep (waar ik in twee dagen weer doorheen ben) dan nóg denk ik dat die man wel eens een veel gevaarlijkere versie van het griepvirus te pakken gehad kan hebben dan ik. De man maakt heus geen misbruik van zijn "uitziekrecht"

Maar toen ik vandaag hoorde dat in Apeldoorn een rotonde weer gedownsized* wordt naar een stoplicht, omdat dat de doorstroming bevordert, terwijl juist alle stoplichten in heel Nederland vervangen zijn door rotondes omdat die de doorstroming bevorderen, ja, dan krijgt mijn vooroordeelafweermechanisme het wel even heel zwaar te verduren.

*downsizen is een woord wat je regelmatig moet laten vallen. Het suggereert dat je heel begaan bent met het milieu, en dat je weet waar je het over hebt, en aanzien is altijd prettig.

Mijn huidige pensioenpolis loopt bij de Amersfoortse. Nu zijn er weinig dingen die mij zo weinig interesseren als pensioenen, maar dat komt omdat de spelregels toch elk jaar worden veranderd, dus elke garantie die je krijgt is zo waardevol als een ijsklontje in de woestijn. De gesprekken tussen mij en de pensioenaansmeerder duren meestal niet zo lang omdat het nu eenmaal een economische wet is, dat als je zelf benaderd wordt, de ander er meer mee opschiet dan jijzelf.

Maar wat probeert deze gewiekste verzekeraar nu langs slinkse wegen te bereiken? Door een onduidelijke brief te sturen met daarin een beleggingswijzer die er gegarandeerd toe leidt dat je antwoord A invult, bereiken ze dat de verzekerde zijn tot nu gegarandeerde eindkapitaal kwijt is. M.a.w. eerst had je de garantie dat je een bepaald bedrag zou bereiken, en nu niet meer! En als je de vragenlijst niet terugstuurt, wordt je huidige polis automatisch omgezet in die nieuwe, weinig-risicovolle, polis en hoppakééé, weg is je gegarandeerde eindkapitaal.

Dus bij wijze van spreken: ligt u er wakker van als u belegt en er komt een beurscrisis? Antwoord A is ja, antwoord B is nee. Natuurlijk ligt iedereen daar wakker van!
Ik heb antwoord B ingevuld, maar daarbij moest je een verklaring tekenen dat je bekend was met de risico's van het beleggen, en welk gevaar je dus loopt.
Met pen heb ik erbij gezet dat ze mijn huidige polis met gegarandeerd eindkapitaal zo moesten laten, en dat het mij aan mijn reet zou roesten (iets tactischer) waar ze in gingen beleggen. Al deden ze het in de piramide van Madoff. Mijn tot nu toe gegarandeerde eindkapitaal bereiken met uiterst risicovolle beleggingen vind ik stukken veiliger dan een laag-risico belegging zonder gegarandeerd eindkapitaal.

Ik hoop dat u het allemaal begrijpt, want ik was nogal verbolgen over deze val. En natuurlijk ga ik het in mijn eentje niet winnen van een grote verzekeraar (Amersfoortse is Fortis) maar het gaat mij er voornamelijk om dat ze weten dat ze me wél kunnen oplichten, maar dat dat niet gebeurt zonder dat ik het in de gaten heb of dat ik er een logje over schrijf.

Iemand van mijn werk, die lid is van de rotary, beweerde vandaag dat de rotary niet elitair is. Nou, m'n neus. Ik corrigeerde hem dan ook door hem erop te wijzen dat hij waarschijnlijk bedoelde dat de rotary liever niet als elitair gezien wordt. Maar dat was een vergissing van mij, en een verkeerd algeheel beeld dat van de Rwoohtrie (zo spreekt hij het uit en dit is tevens bewijsstuk 1) heerst. Want de rwoohtrie doet allemaal goede dingen voor armen. Dus bestaat de rwoohtrie voornamelijk uit welgestelden die liever aftrekbare giften doen dan de handen uit de mouwen te steken, tenzij er een leuke reis naar een ver land aan vast zit (bewijsstuk 2). Een vrindje van hem (bewijsstuk 3) organiseerde cursussen 'speedreading' (bewijsstuk 4) waarop ik vroeg wat dat was. Hij zegt "snellezen". Ik zeg "waarom noem je het dan speedreading?" "Omdat het zo heet", was zijn antwoord. "Nee, omdat je het zo noemt" zei ik tegen hem. Waarop hij zei: "jah!" en beide armen in een soort wanhoopsgebaar in de lucht stak.

Bij elitair gedrag komen er diep in mij kwade krachten los, die de elite wil vernietigen. Tenminste, vermeende elite. De koningin zou, als ik haar enige onderdaan zou zijn, zonder lijfwachten afkunnen. En als mensen Engels praten met een medelander, komen die zelfde krachten in mij los. Het liefst zou ik ze aan een stuk touw aan hun voeten uit het raam van de bovenste verdieping hangen, dus het vergt nogal wat van mijn zelfbeheersing.

Maar ik wil een cursus "angermanagement"! Tegen de resistance die ik heb tegen dat Engels taalgebruik. Bloody hell! Want ik moet wel. Want mijn zoon met zijn supermooie blonde haar (dat heeft-ie toch maar mooi van mij!) kijkt Dora. Ik weet niet of u Dora kent, maar Dora is een hoer. Een engelspratende teef! Ze leert mijn kind in het engels tellen, terwijl hij nog niet eens weet hoeveel tien in het Nederlands is. Attention, Attention, roept ze dan als ze aandacht wil. En als ze gaat zegt ze: Let's go! Ik wil dan die tv kapotschieten. Net als mijn grote voorbeeld Elvis dat altijd deed als hij Dora zat te kijken.

Vroeg of laat komt er een moment dat je de naam Derek Ogilvie hoort. En eerst hoor je hem en heeft het nog geen betekenis, daarna hoor je hem nog een keer en kijk je eens op, vervolgens zie je hem in de krant of ergens bij een interview, en als laatste kun je je nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijk je maar eens naar zijn programma. (Tenminste, zo ging het bij mij.)

Ik ben altijd gefascineerd geweest door het paranormale. Toen Char net op tv was namen wij het wel eens op als we niet thuis waren. Maar de laatste tijd (ik weet niet precies hoe lang) is die fascinatie helemaal weg! Of eigenlijk, de fascinatie is er nog wel, maar het geloof erin is weg. Foetsie, gone, pleitos, disparu! En ik wil het graag geloven, maar dat lukt niet meer. Ik geloof niet meer in Char of Ogilvie. Het zijn alletwee uiterst sympathieke persoonlijkheden, en Ogilvie met z'n schotse accent wekt zelfs nog meer sympathie op dan Char, maar niks uit z'n show deed me achterover slaan van verwondering.

Als je aan iemand vraagt of hij wel eens hard tegen glas gevallen is, en dat blijkt dat zo te zijn, gaat er in de zaal een luid applaus op. Maar wie is er nou nooit in z'n leven een keer tegen glas gevallen? En als het echt niet zo is, dan gaat het wel op voor de ook aanwezige partner van de ondervraagde. En als die nooit door glas is gevallen, dan zegt hij "that's oke" alsof niet híj het is die zich vergist, maar alsof de gelezenen (bij wie de reading wordt gehouden) zich het niet herinneren. Uiteindelijk herinnert één van de twee zich wel dat hij zich eens hard heeft gestoten aan glas. En helemaal mooi, iedereen heeft een overleden broertje of zusje waarvan hij niet weet! Want een miskraam van moeder is ook een broertje of zusje. En als mama geen miskraam heeft gehad, dan is dat volgens Ogilvie toch zo, maar heeft ze het niet gemerkt. Ja, zo kan ik ook readings doen.

Er was ook nog een mevrouw bij wie hij in detail beschreef wat er kapot was (geweest) in haar oude keuken, en de vrouw beaamde het allemaal en vond het ongelofelijk, maar ik weet haast wel zeker dat de vrouw het gewoon graag wil geloven en het zich daarom zo herinnert. Of dat ze Ogilvie niet af wil laten gaan omdat ze immers zelf in hem gelooft. Ik denk echt dat het psychisch zo werkt. En als het wel allemaal waar is, waarom is dat miljoen dat is uitgeloofd voor iemand die kan bewijzen dat hij paranormaal begaafd is, nog nooit uitgekeerd? Ogilvie heeft het ook geprobeerd. En waarom worden niet alle misdaden aan de lopende band opgelost door paragnosten? En hoe weet ik of de mensen die meedoen de waarheid spreken? En waarom zijn het altijd hetzelfde type mensen dat meedoet aan die readings? Nooit een hoogleraar of een belangrijk zakenman.

Ja, ik ben heel kritisch geworden maar ik zou het wél graag willen geloven. Het leven is toch veel leuker als dit soort dingen bestaat? Pure wetenschap ben ik ook een beetje zat. Die spreekt zichzelf elke vijf jaar tegen. Dus, als u kunt, overtuig mij dan.

Zo. Eens even lekker een muurtje eruitgeslagen. Gewoon het ouderwetse sloop- en breekwerk. Met een hamer. 850 kilo muur bracht ik naar de vuilstort vandaag. € 55,-!! Voor dat geld kun je het net zo goed in het bos dumpen een boete riskeren van de boswachter. Maar dat is een beetje aso, net als die € 55,- die ze vragen voor zo'n vrachtje. Ik sprak de man van de milieustraat erop aan. (moet van de overheid, mensen op hun gedrag aanspreken) "Ja, ik kan er ook niks aan doen, ik voer alleen maar uit." zei de man. En dat vind ik een slap excuus. Het doet me ook aan iets denken. Ik vind, je moet voor minimaal 98% achter het werk staan wat je doet. En die 2% waar je niet achter staat, die neem je maar mooi vrij. En zo niet, moet je ander werk zoeken. Als iedereen dat nu ook vindt, komen we eindelijk eens van die slappe excuses af.

Over slappe excuses gesproken; ik hoorde laatst het slapste excuus sinds "wir haben es nicht gewusst". Het ging erom, dat iemand zijn eigen vader benadeelde door illegaal dvd's te downloaden, terwijl vader beroepsmatig legale dvd's verkocht. "Ja, ik hou dat een beetje stil richting hem, want het is zijn inkomen." Uiteraard sprak ik de persoon hierop aan. "Wat ben je toch ook een NSB'er eigenlijk hè, je eigen vader op zo'n manier benadelen! Laatst lichtte je vrouw ook al de belastingdienst op, wat zijn jullie voor low-lifes? (ik kan dat zeggen tegen ze) Komt-ie met de smoes: "Als ik het niet doe, doet een ander het wel." Aaaargghhh. Ik haat dat soort mensen. Tegenover de buitenwereld doen ze op het eerste gezicht alles goed, maar ondertussen gaan over lijken als ze daarmee geld voor zichzelf kunnen besparen. NSB'ers zijn het. Nou ja, toen kreeg ik ook een gratis dvd'tje en nu praten we nergens meer over.