Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Het Net, waar ik al mijn plaatjes onderbreng en waarmee ik een haat-gevangenis verhouding heb, moest zonodig opgaan in KPN. Daardoor werk(t)en al mijn links niet meer. Nee, u merkt totaal niets van deze overgang. Nee echt niet! Nou ja. Ik heb drie maanden webloghistorie hersteld, maar hier wordt je toch even niet goed van zeg! Tevens heb ik geen idee of ik ooit nog nieuwe plaatjes kan plaatsen dus misschien wordt het voortaan alleen nog kale platte tekst hier.
KPN is in 1989 veranderd van naam, daarvoor heette het PTT, dus ik denk dat als ik klaar ben met herstellen van meer dan vijf jaar archief van mack.web-log.nl, dat er dan een hematiet (hier stond hotemetoot maar de spellingscontrole maakte er dit van) bij dat bedrijf besluit dat het tijd is voor een naamswijziging. Maar mochten ze die naamswijziging binnenkort aankondigen dan stel ik voor dat wij allen aandelen KPN opkopen en massaal tegen de aangekondigde naamsverandering stemmen. Want wat is nu belangrijker? Een nieuwe naam voor zo'n flutmultionational of dat al mijn plaatjes hier gewoon zichtbaar blijven tot in lengte van dagen?

Je rolt ook van het ene probleem in het andere in dit land. Waren er een jaar of 20 geleden, in de tijd van Hanja Maij-Weggen nog 1500 verkeersdoden per jaar, nu is dat getal ongeveer gehalveerd. De airbagindustrie en de politiek strijden nog met elkaar over op wiens conto deze prestatie mag worden bijgeschreven. Kamiel Eurlings wil het aantal verkeersdoden zelfs terugdringen naar nul per jaar! Mooi, heel mooi, maar gelijk treedt het principe van de een zijn dood is de ander zijn brood in werking. Want ik zag net een bemoeial 51 spotje waarin werd medegedeeld dat er te weinig donoren zijn. Wat willen ze nu in hemelsnaam!? Donoren en domoren scheelt maar één letter.

Ik ben overigens nog steeds geen donor en tot nu toe heeft niemand daar nadeel van ondervonden. Nee, natuurlijk wil ik niet dat er een kind sterft dat gered had kunnen worden door mijn organen te transplanteren. Of een vader wiens gezin vurig hoopt dat hij weer beter wordt. Maar wil ik ook dat er een egoïstische patser met een grote bek gered wordt met mijn organen? Ben ik zelf egoïstisch omdat ik geen codicil heb? Moet ik er maar niet bij nadenken en me inschrijven als donor? Gewoon blind volgen en doen wat de overheid je vraagt? Heb ik trouwens recht op een donororgaan als ik er één nodig heb terwijl ik zelf geen codicil heb? Of gaat dan iemand die wel een codicil heeft voor? Ja, lijkt me logisch. Of toch niet? Als het nu een kettingrokende, als een tempelier zuipende, patat oorlog vretende oplichter met een codicil is, gaat hij dan nog steeds voor? Ja tuurlijk! Gelijke rechten voor iedereen! Alleen niet voor iemand zonder codicil. Nee, dat gaat natuurlijk te ver.

Is een mens zonder donorcodicil eigenlijk een slechter mens dan iemand die er wél een heeft? Weet u? Ik weet het gewoon niet. Ik denk dat ze mijn organen er maar uit moeten halen mocht ik ooit met een hoogst illegale snelheid tegen een boom tot stilstand komen. God verhoede dat het gebeurt, al was het maar voor mijn directe nabestaanden, maar dit logje moet dan maar mijn codicil zijn. Oké, mijn bruikbare organen mogen eruit gehaald worden (na mijn overlijden en mét verdoving) mits de ontvanger een kind of een aardig mens is dat opstaat voor ouderen in de bus. Dan neem ik wel het risico dat je het na je dood ook nog merkt als ze je opensnijden of dat je boven te horen krijgt: "waarom heb jij je organen eigenlijk niet bij je, mijn zoon?"

Kent u Rob van Someren? Die DJ van Veronica met het programma Somertijd? Die vond ik in het begin best leuk, vooral zijn lach werkte aanstekelijk. De man is chronisch vrolijk en ik denk dat zelfs als hij erachter komt dat-ie ongeneeslijk ziek is, dat-ie zich nog steeds kapot lacht. Best knap. Inmiddels vind ik zijn programma niet meer leuk. Ik ben ouder en chagrijniger en dus erger ik me aan hinderlijk gelach om flauwe grappen van jezelf.

Nou ja, ik neem de schuld van de ontstane vervreemding geheel op me. Tot gisterenavond dan! Wat blijkt? In zijn vrije tijd is R. van Someren opsporingsbevoegd politieman en werkt hij bij het verkeershandhavingsteam van de politie Amsterdam. Ik wist niet wat ik zag/hoorde! Ik keek op de kalender of het soms 1 april was, maar nee, het was 27 oktober en dit werd serieus gebracht. Ik zat te wachten op de grap maar die kwam maar niet. Het is echt! Van Someren is een flitser. Een lasergunschieter! Een bekeuring uitschrijver! Ik kan me toch veel bijbaantjes indenken zeg, maar overloper, dat doe je toch niet? En ook tijdens het politiewerk was die chronische grijns niet van z'n bekwerk af te timmeren. Ik zou waarschijnlijk ook lachen als ik parttime het 20-voudige verdiende van mijn fulltime zwoegende collega's, daar niet van, maar die Van Someren maakte me weer op pijnlijke manier duidelijk hoe het ook al weer werkt met de wet in Nederland. Je bent niet overgeleverd aan de wet en de wet is niet voor iedereen gelijk. Nee, je bent overgeleverd aan het humeur en het inlevingsvermogen van de agent. Van Someren geeft iemand op zijn verjaardag geen bekeuring. (tenzij het een hele ernstige overtreding betreft.) En als je een beetje goeie smoes weet, krijg je ook geen bekeuring. Bijvoorbeeld, je belt niet handsfree in je auto en je wordt betrapt, dan begin je te huilen en je zegt tegen de agent dat je tante net is overleden en hoppakee, rijdt u maar door hoor! Ja, dat is natuurlijk niet Van Someren's schuld, en eigenlijk wist ik ook wel dat het zo werkte, maar ik was het allang weer vergeten.

Waar is potverdorie Geert Wilders nu je hem nodig hebt? Normaal weet hij altijd precies wat te doen tegen ongewenste bedreigingen, maar nu ons land overspoeld dreigt te worden door piepkleine immigranten uit Mexico hoor ik helemaal niks! Wat moeten we doen, Geert? Wat is de oplossing tegen een onzichtbare kindermoordenaar? Waarom roep je niet dat het allemaal een verzinsel is van de pharmaceutische industrie omdat ze anders dreigen te blijven zitten met een miljard kilo antigif? Want dan kan ik weer rustig slapen, Geert.

Nee, ik vind het maar niks, die berichten in de krant. Nu weer een zestienjarig meisje dat het loodje heeft gelegd. Als het niet in de krant stond, dan was er niks aan de hand geweest. Nu wel, nu staan we op de rand van de ondergang. Alsof de Duitsers op het punt staan ons land te bezetten. De Maya's voorspelden het al, het einde der tijden in 2012. Nou ja, bijna goed. Er is één ding wat mij altijd helpt als ik een angstdroom heb. Ik stop met rennen, neem een vechthouding aan en schreeuw tegen de monsters dat ze weg moeten gaan. Negen van de tien keer bieden ze dan hun excuses aan en zeggen me dat ze het zo niet bedoeld hadden.

Als mijn leven een boek zou zijn, zou een steeds terugkerend thema zijn: de strijd tussen authentiek en plastic. Net na mijn twintigste ontdekte ik dat sommige emoties of principes van mensen helemaal niet echt waren. Daarvoor waren mijn emoties soms ook niet echt. Het herkennen van plastic emoties of nepprincipes is het makkelijkst, al kan ik die herkenning moeilijk uitleggen. Maar het ermee omgaan, dat is een ander verhaal. Het is zoeken naar een evenwicht. Een volledig zuiver en principieel mens (bijvoorbeeld Jezus) houdt in deze maatschappij geen stand en is gedwongen tot een leven aan de onderkant. Wil je succesvol zijn, of tenminste voor succesvol willen worden aangezien, dan zul je af en toe een oogje dicht moeten knijpen, een princiepetje laten varen of misschien wel eens iemand een ietsiepietsie oplichten. En daar is niks mis mee hoor, het hele dierenrijk zit vol met beesten die zich anders voordoen dan ze zijn; het is een overlevingsstrategie. Ik vind principes altijd erg mooi, maar ze kunnen ook heel dom zijn. Maar zelfs dan heb ik nog steeds meer respect voor je dan iemand met principes die zich er niet aan houdt de eerste de beste keer dat het hem niet uitkomt. Ik ben nog steeds Rooms-Katholiek. In het bedrijfsleven ben je gedwongen tot het verloochenen van principes anders maak je jezelf onmogelijk. Wie was het ook alweer die de volgende prachtige uitspraak op zijn naam heeft: mijn principes liggen zo hoog dat ik er in geval van nood onderdoor kan?

Ik zal dus mijn Hans en mijn Tammar proberen bij te brengen dat je principes hoog in het vaandel moet hebben, mits je je dat op dat moment kunt veroorloven. Zo niet, verkondig dan je principes niet. Eigen belang is niet alleen eigen belang. Je moet ook voor jezelf zorgen om voor anderen te kunnen zorgen. Maar een principe is pas een principe als je bereid bent er iets prettigs voor op te offeren. Anders is het niks. Plastic. Als ik dus een mailtje krijg van een (middel)groot bedrijf en er staat onder: please consider the environment before printing this e-mail, dan weet ik dat de afzender werkt voor een bedrijf waarvan het management rondrijdt in dikke 8-cilinders, die graag heel veel gas geven en zo hun dikke benzinedampen het milieu in blazen. Eventueel hebben ze er nog een excuus-Prius bij. Ik vind het allemaal niet erg hoor, ik hou van dikke 8-cilinders, maar het zou iemand zo sieren als hij gewoon toegaf dat hij best vegetariër wil zijn, maar niet tijdens het eten.

Twee jaar geleden was ik bij een klant om hen wat uit te leggen over het gebruik van een boekhoudpakket. Gelijk met mij was daar een vertegenwoordigster van een zonnebrillenfabriek om de nieuwste collectie te slijten. Het feit dat ik het nu nog weet moet haast betekenen dat ze bij de tien mooiste vrouwen van Nederland behoort. Ze had een zomerjurkje aan, blote voeten in open schoenen en halflang, krullend, donkerblond haar. Echt een aangename verschijning. Nu hoor ik zelf bij de twintig mooiste mannen van Nederland maar dit was toch nét een maatje te veel voor mij. Bovendien heb ik de mooiste vrouw van Gelderland al, en ben ik daar trouwens helemaal niet gevoelig voor. Denk ik.

Hoe dan ook, vandaag komt mij ter ore dat een andere klant, een jonge vrijgezelle ondernemer die nog bij zijn ouders woont, een nogal hoge inkoop had. En zijn voorraad was nog hoger. Wat bleek er aan de hand? Hij krijgt regelmatig bezoek van de betreffende mevrouw en kan haar niet weerstaan! Dozen vol met zonnebrillen staan er achter in z'n winkel. Honderden, misschien wel duizenden incourante zonnebrillen. Ik begrijp zo'n jongen. Ik zou daar op die leeftijd waarschijnlijk ook zijn ingetrapt. Nu niet meer. Nu trap ik alleen nog in Israëlische studenten. Maar wat maakt zo'n zonnebrillenfabrikant eigenlijk beter dan Dirk Scheringa? Het zijn precies dezelfde praktijken, alleen geldt voor incourante zonnebrillen geen depositogarantieregeling.

Mijn baas was vandaag afwezig en er kwamen tot twee maal toe klanten langs. Om wat spullen af te geven. Omdat de beste mensen zo'n end gereden hadden zette mijn collega ze neer op het kantoor van de baas en vroeg mij, waarnemend directeur, om er even bij te gaan zitten.
Ik keek haar wat wantrouwend aan maar ze was heel beslist. "Komop, opschieten!" zei ze. "Praat maar wat met ze." Ik protesteerde nog omdat ik iets anders te doen had, maar dat mocht niet baten.

Dus daar zat ik om te doen wat een man moet doen: praten over niks. En dat ging me verdomd goed af. De crisis in het algemeen, hoe het tot nu toe liep in de branche, wanneer de markt weer aantrok, of ze een andere auto moesten aanschaffen, en nog veel meer zaken waar ik niet het minste verstand van heb maar door het napraten van dingen die ik recent had opgevangen, accepteerden ze mij als specialist. Ik moest het alleen vol zien te houden tot ze hun koffie op hadden. Eentje deed daar een uur over. Maar het is gelukt. Ik kan het nu ook!

Veel mensen hebben hun uitvaart tot in de puntjes geregeld. Dat iedereen in het wit moet komen, dat er niet gerouwd mag worden maar dat het leven gevierd moet worden, champagne zal ploppen en de muziek staat reeds vast. Een soort laatste expressieve uitspatting. Nu ja.

Ik ben, zoals u waarschijnlijk wel weet, boekhouder. Ik woon in een rijtjeshuis. Ik heb een vrouw en twee kinderen en een denkbeeldige labrador. Ik draag simpele kleding en ik kijk graag naar Formule 1. Om deze droefenis te compenseren rij ik een Alfa Romeo. Verder, saaiheid ten top! Ik heb geen avontuurlijk leven, ik hou van onderbroekenlol en ga één keer per jaar op vakantie met de stationwagen. En ik blog graag, dat ook.
Daar past toch geen begrafenis bij waar over nagedacht is! Ik weet niet eens of ik begraven of gecremeerd wil worden. En al helemaal niet met champagne! Het is echt te belachelijk voor woorden. Weet u wat ik pas een eer zou vinden? Als iedereen jankt als ik dood ben. Maar ja, dat zie ik dan toch niet, net als dat ik de muziek niet hoor. Jammer van de bewierrook-mij-uitvaart. Stel nu eens dat ik 95 word! Dan lacht iedereen me toch postuum uit met m'n witte kist en m'n champagne? Stel je niet zo aan, ouwe grafzerk! Trouwens, de fik erin, ik moet weg!

Daarom dacht ik vanochtend in de auto: "ik ga u vanavond eens even de muziek laten horen die ik nu, du moment, snoeihard (op 17) de hele tijd repeat." Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al jaren niet. Dit hele verhaal…een smoes om u het nummer te kunnen laten horen wat ik zo geweldig in elkaar vind zitten. Alles eraan klopt. Heeft u het woord "please" ooit zo smekend mooi gezongen horen worden? En hoor eens hoe Charlie erin komt met z'n trommelstokken! Zet 'm keihard! http://www.youtube.com/watch?v=-tRdBsnX4N4&feature=fvw

Ik lees net over een gezin waarvan de vrouw des huizes in verwachting is van haar negende kind. Negen! Ik zou er niet-aan-moeten-denken, negen. Geen haar op mijn hoofd. Al waren het vier Hansen en vijf Tammars, hier moet ik mijn christelijke plicht verzaken. Dit ontstijgt me, dit gaat net als de onmetelijkheid van het heelal mijn voorstellingsvermogen te boven. Waar laat je ze, hoe voed je ze, en waar betaal je ze van, dat zijn nog vragen die ik kan beantwoorden. Slaapzalen inrichten, elke dag gezonde Hollandse enorme pot, en kiezen of delen zouden daarop de antwoorden zijn.

Maar dan dit: vakanties? Op visite? Waar trek je je terug als je daar behoefte aan hebt? Privacy? Hoe krijg je ze allemaal in een Alfa Romeo? Hoe voorkom je dat je totaal gestoord wordt? En waarom hebben vrouwen die in den Heere zijn nooit hoofdpijn?

Soms kom ik tot de ontdekking dat ondanks dat we hier met z'n allen bevoorrecht zijn omdat we in zo'n prettig land wonen, waar ons het aan niks ontbreekt en waar van overheidswege goed voor ons wordt gezorgd, het toch af en toe voor kan komen dat ik een klein beetje, ietsiepietsie uit m'n humeur kan raken van de regeltjes en de naleving daarvan. Nee, ik moet zeggen, van de controle op de naleving daarvan.

Eerlijk gezegd was ik pisnijdig vandaag. Wat was er aan de hand? Twee jaar geleden kregen wij controle van een ambtenaar inzake het anti-rookbeleid. Mijn baas stoomt zware shag, even verderop zit er eentje sigaren te roken, gewoon met de deuren open zodat wij de deur van ons kantoor dicht moeten doen om niet in een hoestbui te schieten. En dat ruik je zelfs als je buiten staat. De ambtenaar zei destijds: "Nou, je kunt ruiken dat hier niet gerookt wordt. Prima, houden zo."
Vandaag, weer controle. Drie onbenul sterk! Mijn baas kreeg een telefoontje van beneden dat de controleurs er waren dus hij had even tijd om de asbakken op zijn kamer te verwijderen. Toen de controleurs kwamen vroegen ze: "Wordt hier gerookt?" Mijn baas: "Nee, alleen buiten." "Mogen we even in de kantoren kijken? Prima, houden zo."

Nou, geef die controleurs een uitkering ter hoogte van hun salaris en laat ze lekker in hun bed liggen de hele dag. Dat scheelt mij zoveel ergernis. Mijn baas doet alsof hij mijn ergernis niet ziet en steekt nog eens een lekker zwaar shaggie op tijdens het eten. Een ander probeert nog enigszins fatsoenlijk in de deuropening te gaan staan zodat je dubbel last hebt van de rokers. Rook en tocht.
Ik ben maar weer gaan werken. Onder protest deze keer.