Categorie: Geen categorie

Ik keek vanavond naar het programma "de Reünie" want dat vind ik nog een van de weinige programma's die de moeite van het bekijken waard zijn. Rob Kamphues doet het prima, en in dit programma hoeft hij niet van zijn bazen op zoek te gaan naar de grenzen van het toelaatbare, dus zijn kwaliteit als presentator komt hier prima uit de verf. Meestal betreft de reünie een HBS of VWO klas omdat die kennelijk de meest interessante verhalen opleveren, en misschien is dat ook wel zo. Ik verbaas me vaak wel over gemiddelde salarissen van € 5000 en troost me dan altijd maar met de gedachte dat er waarschijnlijk een miljonair tussen zit die het gemiddelde omhoog trekt.

Vanavond een VWO klas uit het Limburgse Echt. Nu hoop ik dat Echt in Limburg ligt want anders gaat er hier iets fout bij de regie, maar zo'n klas uit Limburg, ja, hoe zeg je dat, daar vind ik altijd iets ontbreken. Ik weet het niet precies te omschrijven, ik bedoel het ook niet lullig, maar in vergelijking met de meeste klassen uit andere provincies ontbreekt het altijd aan, eh, patsers! En dat is een verademing. Misschien komt het ook wel door de taal, maar misschien zijn ze wel iets bescheidener en liever, de Limburgers. Zelfs degene die uit deze klas de patser zou moeten zijn was bescheiden ondanks dat hij in zijn carrière toch veel bereikt had. Misschien omdat hij hoogopgeleid technicus was in plaats van een manager met een praatveelvaardigheidscursus? Maar ik denk dat het vooral met Limburg te maken heeft. Maar hoe precies, dat weet ik niet.

http://www.youtube.com/watch?v=mB7bqS9p7s4&feature=related

Als u dit filmpje bekijkt moet u extra aandachtig letten op de blanke (kick)bokser, die hier nog vrolijk vertelt over een aankomend titelgevecht, dat hij overigens zou winnen. Want over deze blanke man gaat het volgende verhaal dat zulke gruwelijke details bevat dat ik besloot er een logje over te schrijven. Niet omdat ik 'kick' op gruwelijke details, maar omdat ik ze nu eenmaal onvoorbereid las en ook mijn verontwaardiging kwijt wil.

Lees verder “Misdaad loont niet.”

Oudjaarsdag doet me steeds minder. Het is nog net geen dag als alle anderen maar hij begint er wel steeds meer op te lijken. Waarschijnlijk een leeftijdskwestie, als alle dagen steeds meer op elkaar gaan lijken. Wij hadden de kinderen dan ook op tijd in bed liggen, om hen vooral niet wakker te maken voor het vuurwerk, want vuurwerk is niet iets wat ze van mij gaan leren. Ik vind vuurwerk doorgaans irritant. Maar goed, in mijn testosteronbevredigingsbehoefte wordt natuurlijk al dagelijks voorzien door mijn auto. Vandaar dat ik geen vuurwerk meer hoef te kopen.

Wij keken naar de oudejaarsconference van Guido Weijers en werden daar niet echt vrolijk van. Een combinatie van flauwe grappen en harde grappen die verder geen functie hadden. Even later probeerden we Jan Jaap van der Wal, maar ook die bracht ons niet aan het lachen dus hebben we op Ned. 3 naar de Top 2000 gekeken. Pure armoede. Om twaalf uur vallen wij elkaar in de armen en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar. Wij zetten alleen onze vraagtekens bij het feit dat we dat slechts één keer per jaar doen dus zetten we onze 'debiteuren/crediteuren' stemmetjes er maar bij op. Ghè ghè. Wensen is trouwens toch meer een soort niet-religieus bidden. Van bidden is het al de vraag of het helpt, van wensen staat het vast dat het niet helpt. Wensen is een soort soep met een tikje gewoonte, een ietsje beleefdheid, een lepeltje onheilsbezwering, een snufje gunnen en een mespuntje laten weten dat je aan iemand denkt. Maar helpen doet het helaas niet. Anders zou iedereen gelukkig zijn in 2010 zeg! Het is hier de hemel niet!

Wat mij wel altijd vrolijk stemt zijn de tradities met nieuwjaar. Schansspringen en het nieuwjaarsconcert zie ik al jaren niet meer omdat ik er zo'n nieuwjaarsdaggevoel van krijg, maar ik doel meer op de nieuwjaarsduik en nog meer op het met z'n honderdduizenden de straat op gaan in een belangrijke stad en dan met z'n allen aftellen en zodra het nieuwjaar is aangebroken als een debiel gaan gillen alsof we net wereldkampioen voetbal zijn geworden. Kijk, als je er verder niet bij nadenkt lijkt het natuurlijk heel erg werelds om in hartje Amsterdam op straat tussen allerlei andere succesvolle mensen met champagne in je hand te gaan staan wachten tot de NOS camera voorbij komt, maar aan de andere kant, stel dat wij dat hier in Vaassen op het dorpsplein voortaan ook elk jaar gaan doen, dat zou een beetje raar zijn toch? Ik hoor u dan al denken: "kapsones daar in dat dorpje!" Dat zou ik tenminste denken.

Ondanks dat het dan niet helpt wens ik u allen een goed nieuwjaar toe, voor sommigen gezondheid in het bijzonder, voor anderen geluk in het bijzonder en voor weer anderen wijsheid in het bijzonder. U moet het maar zo zien: als ik almachtig was zou ik geven wat u nodig had.

Een tijdje geleden kreeg ik van mijn grootste leverancier van boeken het boek "Spyker, een dollemansrit" toegestuurd. Meneer de P. heeft beroepsmatig meegewerkt aan het boek waarvan de inhoud hem niks interesseert omdat hij niet eens in de gaten had dat een bijrol in het boek gespeeld werd door iemand met exact dezelfde naam als hij. Blz 110 meneer de P!

Het boek gaat over het ontstaan van het nieuwe Spyker en leest -voor de autoliefhebber- als een Playboy voor een beveiligingsmedewerker. Victor Muller, de CEO en mede-oprichter van Spyker is de hoofdpersoon maar wilde zelf niet meewerken aan het boek. Allemaal leugens volgens hem. Victor bekijkt dingen graag van de zonnige kant. Victor is namelijk een marketing-man non plus ultra. Neem de beste marketeer die u kent, vermenigvuldig hem met 10 en u krijgt Victor Muller. Aan deze man zou ik een hartgrondige hekel moeten hebben, maar ik heb het niet. Beloftes doen die hij niet waar kan maken, kritische vragen pareren met een dooddoener en er mee weg komen, consessies aan kwaliteit willen doen ten bate van omzet, hij kan het allemaal. Hij is de enige die ooit zijn aandeelhouders wist te overtuigen dat door de aankoop van een compleet F1 team, het bedrijf het jaar met winst zou afsluiten. In Victor's begroting zou het F1 team het verliesgevende Spyker compenseren. En de aandeelhoudersvergadering trapte er in. Vanzelfsprekend is het F1 jaar niet met winst afgesloten, evenals elk boekjaar tot nu toe met verlies werd afgesloten, maar desondanks is Spyker (Muller) nu de enig overgebleven kandidaat om het noodlijdende Saab te redden van de ondergang.

Ik volg Spyker nu met grote interesse. Zal het Victor Muller lukken om Saab over te nemen? En hoe heeft hij zijn aandeelhouders dit keer weten te overtuigen? Een ding staat vast. Victor Muller is de beste onderhandelaar die de wereld ooit gezien heeft. Hup Victor!

Gaat uw gang hoor.

Ik zat volslagen vast met mijn filosofische gedachten. Vast als kurk in een fles. Tot ik pas geleden van iemand een zetje kreeg in de richting die ik zocht. Ineens schoot de kurk los en vielen bepaalde dingen op hun plaats. Ik wist weer hoe ik aan moest kijken tegen zaken als geloof, politiek en wetenschap. Alledrie verkondigen ze de absolute waarheid. Probleem is wel dat politiek en wetenschap het telkens weer bij het verkeerde eind blijken te hebben. Terwijl legio mensen een enorm geloof hechten aan de als feit verkondigde waarheid. Ook vandaag las ik weer dat wetenschappers iets ontdekt hebben waardoor bepaalde aannames die tot nu toe waren gedaan, bijgesteld moesten worden. Ja, maar wat als ik die wetenschappelijke aanname nu altijd hartstochtelijk heb verkondigd als argument tegen de argumenten van de politiek en godsdienstigen? Dan blijk ik er nu ineens stevig naast te zitten. En dat is de schuld van de wetenschappers die ik vertrouwde. Maar wat mij nog meer zorgen baart: die huidige ontdekking, kan ik die nu wél voor waar aannemen? Of gaat die over tien jaar ook op de schop? Ik wil niet elke tien jaar voor lul staan in een discussie.
Politiek brengt je ook al weinig verder. Je hebt vóór- en tegenstanders en die beweren allemaal gelijk te hebben. Maar dat kan wetenschappelijk gezien helemaal niet. Als er twee tegengestelde meningen verkondigd worden kan er hooguit één juist zijn. Áls er al een juiste tussen zit. En toch houden vóór- en tegenstanders hun standpunten even hardnekkig vol als Petrus toen hij beweerde dat hij Jezus niet kende. Het geloof heeft dan weer het enorme voordeel dat het tegendeel niet bewezen kan worden. Geloof heeft in elk geval statistisch het minst vaak ongelijk gehad. Maar ook het minst vaak gelijk natuurlijk. Nou ja, mij ging het erom dat iedereen zelf maar moet uitmaken welk geloof hij aanhangt: geloof, politiek of wetenschap. Bij de Chinees vind ik een combinatiegerecht altijd het lekkerst.

Wij hadden afgelopen zomer veel egels op bezoek. Niet vreemd, want mijn vrouw houdt nogal van egels op bezoek. Wel zoveel dat er extra kattenvoer werd ingekocht om de egels mee te voeren. En dat wierp zijn vruchten af. Er waren avonden bij dat er vijf egels tegelijk uit een bak zaten te eten. Ik weet intussen alles van egels. Alsof ik egelkunde gestudeerd heb. Ik ken nu het geluid van vechtende en zelfs van opgewonden egels. Als dank kreeg je elke morgen klodders hardnekkige egelstront op je terras. Inmiddels zijn de egels wel afgetaaid. Moddervet en in een diepe winterslaap gevallen.

Vorige week, midden in de nacht werd ik wakker van getik. Eerst dacht ik nog welke idioot er om half vier 's nachts in de voortuin stond te werken maar toen ik uit het raam keek zag ik een kleine egel zijn kostje bij elkaar scharrelen tussen de bladeren. Best zielig, het was al behoorlijk koud en dat beestje was nog bezig zijn vetreserves aan te vullen, zo laat in het jaar. Vanavond liep hij ineens (ik doe even net alsof het dezelfde was) in onze achtertuin. Al weken staat er geen zachtvoer meer maar mijn vrouw heeft vanavond weer een bakje neergezet. Eerst wilde de egel hem peren maar al snel liet zijn neus hem rechtsomkeert maken. Wel een uur heeft hij zitten schransen. Eens kijken hoe vaak hij nog terug komt voordat hij genoeg heeft en van z'n welverdiende winterslaap gaat genieten.

ZIL. Het woord viel zojuist. Zil. Weet u wat dat betekent? Zelfinstruerende leereenheid. Tenminste, zo hebben ze het afgekort. Een weldenkend mens zou dat natuurlijk als Z.L. hebben afgekort. Of Zile. Maar nee, dat bekt niet lekker, het is dus ZIL geworden.
Weet u hoevaak ik het woord ZIL al gehoord heb? 15 triljoen keer. Linda is namelijk een ZIL aan het maken voor haar opleiding tot instructeur. Een instructeur is iemand die voor de klas staat en instructies geeft, maar die geen docent is. Vroeger bestonden instructeurs niet, maar door de verloedering veranderende samenleving is het tegenwoordig nodig om tuig op school op alle mogelijke manieren in bedwang te houden. Dus met een docent én een instructeur en daarbij nog een onderwijsassistent. Over niet al te lange tijd staat er in een klas meer personeel dan dat er leervolk zit.

Maar die ZIL. Ondanks dat ik het woord vaker heb gehoord dan het woordje "de" moet mij toch even van het hart dat Linda hard gewerkt heeft. Één avond in de week naar school en ik weet niet hoeveel avonden achter de computer om in powerpoint een ZIL over staatsrecht te maken. En het is mooi geworden hoor. Alsof er een professionele organisatie achter zit. Want er staan feiten in, ik had er nog nooit van gehoord en meestal had Linda er dan ook nog nooit van gehoord. Ze is een feministische inhaalslag aan het maken waar de honden geen brood van lusten. Nog even en ze weet meer over staatsgrepen dan ik!

In haar klas is ze dan ook veruit de beste. Ik denk dat haar ZIL een beetje overgekwalificeerd is als ik de verhalen uit die klas zo eens hoor. Want klasgenoten hebben er allemaal gemiddeld zo'n beetje 10 uur werk in zitten en Linda 24.000 uur. Zo ongeveer. Maar dan heb je ook een pracht van een bruikbare ZIL. Het hele vak van leraar stelt ook geen reet meer voor tegenwoordig. Je deelt een ZIL uit en zegt tegen de klas: "jongens, gaan jullie vandaag jezelf maar eens instrueren." En de leerlingen vinden het geweldig want ze mogen de pc aanzetten en kunnen Hyves op. Vandaar ook dat ze als ze klaar zijn met hun opleiding dat ze heel goed kunnen hyven.

Meestal komt-ie elk jaar wel even langs. Mack's schaduwzijde. En al gebruik ik medicijnen tegen de oktoberdepressie, meestal weet-ie me toch wel te vinden. In de tweede helft van september sluimert-ie in mijn hoofd om ergens in oktober genadeloos toe te slaan. Mensen merken het en proberen het onderwerp aan te snijden. "Je ziet er moe uit!" Of, "zwaar weekend gehad?" En daar heb ik dan echt geen zin in om daarop te antwoorden. Geef me een rem! De eerste keer dat hij gediagnosticeerd werd is alweer bijna vijftien jaar geleden, maar toen werd mij pas duidelijk dat ik er al langer last van had. Eigenlijk al een jaar of 25 schat ik zo. Ik heb tegenwoordig een vrij milde vorm van depressie, gewoon een alles is kut gevoel van een paar dagen met hier en daar een jankbui, die heel langzaam weer wegtrekt. Ik geloof ook dat-ie nu aan het wegtrekken is. Linda is een wonderdokter en als kind is ze in een grote ketel antidepressiva gevallen. Bovendien weet ze meestal feilloos de vinger op de zere plek te leggen. Ze zeggen dat het een stofje in je hersenen is dat je niet aanmaakt als je last van depressie hebt. Ik weet het niet. Je kunt simpelweg niks positiefs meer noemen. Ja, de glimlach van Tammar, dat was het enige nog dat tot me doordrong. Maar voor de rest was alles kut, behalve dat wat volgens het journaal kut zou moeten zijn, dat interesseert ineens geen bal meer. Het kan ook spontaan weer wegtrekken door even je zinnen te verzetten. Even iets anders dan anders. Dat je de dingen die gisteren nog zogen ineens wel weer aardig vindt. Dat je ineens weer weet dat het echt allemaal stukken beroerder kan. Kennelijk maak je je ontbrekende stofje ineens weer aan. Ik blijf het een vreemd verhaal vinden.

Hij is er weer! De nieuwe oktoberdepressie hangt nu in de winkels! Zorg dat je er op tijd bij bent en mis 'm niet!

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik eergisteren in een roman begonnen. Een verhaal, een fictieve gebeurtenis, een relaas ontsproten aan het brein van de schrijver. Normaal lees ik alleen boeken over iets dat echt gebeurd is, of over een onopgelost mysterie of over iets waar geleerden het met elkaar over eens zijn, maar waarvan we toch niet zeker weten of het zo is. Of de bijbel maar dat is om mezelf te wapenen tegen reformatorische aanvallen uit onverwachte hoek. En dat kan zomaar gebeuren hier op de Veluwe.

Maar die roman, die had ik vlak voor de vakantie gekocht met de bedoeling om 's avonds te lezen. Ik ben er niet aan toe gekomen. Eigenlijk zijn die dikke pillen, want dat is het, ongeschikt voor op de camping. Want de bedoeling van zo'n verhaal is dat je erin meegezogen wordt en dat vond ik een beetje zonde van die ruim € 2000 die zo'n kleine twee weken caravanhuur in het Zuid-Franse hoogseizoen kost. Gelukkig had ik ook wat andere boekjes met korte verhaaltjes bij me zodat ik steeds weer in de werkelijkheid van een zwoele zomeravond in Zuid-Frankrijk terecht kwam. Kees van Kooten en Martin Bril zijn daar uitermate geschikt voor.

Zo'n roman moet je thuis lezen, denk ik. Ik zou dat bij voorkeur vlak voor het ontwaken willen doen. Immers, dat is het moment waaruit ik zou willen ontsnappen. Maar omdat dat praktisch onuitvoerbaar is lees ik maar vlak voor het slapen gaan. Soms kan ik me echt verheugen op het boek dat op me ligt te wachten, maar nu heb ik dat nog niet. Ik ben nu drie hoofdstukken verder en ik heb zoiets van: dit had meeslepender geschreven kunnen worden. Maar misschien gaat het nog gebeuren, je weet het niet. De laatste roman die dat lukte (op Kruistocht in spijkerbroek na) ging over nazi's die een tijdmachine hadden uitgevonden waarmee ze zich naar de toekomst (destijds 1996) konden verplaatsen. Maar toen zat ik in Zwitserland, dus ik was neutraal.