Categorie: Enigszins grappig

Woensdagmiddag is hier in de buurt het lichaam van een jong meisje aangetroffen. Ze speelde verstoppertje met een paar andere kinderen vlak bij de school. Het lichaam werd veel te vroeg in gehurkte houding achter een auto ontdekt door de zoeker die haar gelijk buutte bij de pot. Het lichaam van het meisje bewoog volkomen normaal en op eigen kracht. Later werd de hele pot nog vrijgebuut door een ander lichaam, dat niet werd aangetroffen.

Het was de bedoeling u even op het verkeerde been te zetten met die eerste zin. Ik kwam er op doordat ik gisteren op de radio hoorde dat er een lichaam was gevonden. Ik dacht nog: Ja? Krijg ik nog te horen of het een dood of een levend lichaam is? De kwaliteit van de radio laat overigens toch te wensen over. Ik heb in de auto meestal radio 1 aan staan voor het radio 1 journaal, en soms zijn er ook andere interessante programma’s. Maar soms is het er ook niet te harden en klik ik op knopje twee, van radio 2. Radio 2 is ook prima, ik hoorde “Somebody to Love” van Queen, maar daarna was het een of ander dramanummer uit de top 40 van vroeger. Dus ik ga naar drie waar de onvermijdelijke Chiel Beelen zit. Ik ga naar vier, ik geloof Q-music. Een DJ en een vrouwelijke side-kick zaten daar gezellig te keuvelen met elkaar over iets wat mij totaal niet interesseerde en ik zapte door naar vijf. 538 geloof ik. Pokkeherrie, laatste kans, nummer zes. Pokkeherrie, door naar één.

Ik heb de radio maar uitgezet. Vroeger vond ik het geweldig als Curry en van Inkel hun show opvoerden. Later nog geweldiger als Jeroen van Inkel zijn ochtendshow op vrijdag deed. Ik heb zelfs nog een tijd naar Edwin Evers geluisterd, een jaar of tien terug. Maar ik ben het allemaal ontgroeid, het duurt vast niet lang meer of ik programmeer Classic FM op mijn autoradio.

Heb ik nu een logje geschreven? En zo ja, hoe moet ik het noemen, want waar gaat het over? Nergens over. Ik moet nog een titel verzinnen want die staat er op dit moment nog niet boven. Het moet natuurlijk wel een titel zijn die meehelpt u op het verkeerde been te zetten, en niet één die de flauwe lading van dit verhaal dekt. Dus ja, misschien bent u wel geschrokken. Dat was in elk geval nergens voor nodig. Benieuwd met welke titel ik zo meteen op de proppen kom.

Als ik mensen vroeger hoorde zeggen dat ze heel weinig tv keken, dat was dat voor mij niet alleen een feitelijke constatering, maar ik verbond er ook een paar conclusies aan. Het was een beetje afhankelijk van wie het zei en in welke context het gezegd werd, maar vaak oordeelde ik al dat ik te maken had met iemand die boven het niveau van de Nederlandse televisie stond. Iemand die niet echt belezen was maar dat wel graag zo wilde laten overkomen, of iemand die zijn tijd nuttiger besteedde dan ik, en dat mij op die manier ook even fijntjes mededeelde. Toen ik daarmee in de problemen kwam kreeg ik van mijn psychiater te horen dat ik dat soort conclusies niet moest trekken omdat het een vooringenomen standpunt was. Mijn psychiater, daar verbind ik ook al allerlei conclusies aan als iemand dat zegt, ook geheel afhankelijk van wie en in welke context. Maar dit is een zijspoor dat nergens toe leidt, al kan het leuk zijn om te zien hoever een trein uiteindelijk komt zonder rails.

Het ging mij erom dat ik inmiddels ook zo iemand geworden ben die weinig tv kijkt. En al helemaal geen Nederlandse programma’s waar op een of andere manier een associatie met “Mol” is. Behalve ‘De reünie’ mits het door Kamphues wordt gepresenteerd. Oh ja, vanavond keek ik wel tv. Een programma genaamd “etters achter de tralies” Echt iets voor mij. Een stel pubers dat de wet heeft overtreden wordt geconfronteerd met de verschrikkingen van een Amerikaanse gevangenis. Dus komen er een paar neger-gevangenen in beeld, die toevallig vooraan stonden toen er vrijwilligers werden gezocht om de etters eens een lesje te leren. Wat een acteertalent! You ain’t no fucking nobody in here! You think you’re tough, huh? You wanna hit me, come on, hit me! De agenten staan er bij als de ordebewakers van Jerry Springer, het is één grote verschrikking. Je vraagt je af wie er eigenlijk de baas is in zo’n gevangenis. Nou zou het programma wat mij betreft ook echt veel leuker worden als zo’n etter zo’n gevangene ook echt eens k.o. slaat als die daar om vraagt. En daarna voor de camera nog een cipier. Dat lijkt mij nu mooi en goed voor de kijkcijfers.

Zo denk ik ook niet dat toen Mike Tyson de gevangenis in moest, hij het erg moeilijk had. De man kon met één klap de schedel van een stier verbrijzelen. Die kon met een gerust hart gaan douchen. Ook zoiets onbegrijpelijks, waarom worden alle stoere mannen homo als ze in de gevangenis zitten? Zo raar! Ik las trouwens in een boek van een krijgsgevangene van de nazi’s dat het in de concentratiekampen niet voorkwam. Daar was genoeg eten krijgen de grootste zorg. Waar je als je niet uitkijkt ook weer hele rare conclusies over homoseksualiteit aan kunt verbinden, dus daar waag ik me maar niet aan. Misschien zijn er in de gevangenis ook wel gedetineerden die tegen hun medegedetineerden zeggen: ik kijk heel weinig tv. En dat zo’n medegedetineerde dan denkt: homo!

Ben de laatste tijd goed bezig. Dat vinden zowel de psycholoog, mijn werkgever, als mijn vrouw. Dan moet je toch wel van hele goede huize komen als je dat nog onderuit gaat halen, maar dat kom ik ook. Waarmee ik bedoel dat ik het zelf nog wel onderuit zou kunnen halen. Vroeger toen ik voor de Havo was geslaagd vond men ook dat ik goed bezig was. Ikzelf vond het eigenlijk geen prestatie, want het kwam zoals het kwam en echt veel had ik er nu ook weer niet voor gedaan. Bovendien, zesjes. Maar deze keer is het anders. Ik vind het zelf ook wel, dat ik aardig bezig ben. Het begint bijvoorbeeld met de hond uitlaten. Dit doe ik tegenwoordig praktisch elke ochtend, ik loop in alle vroegte een half uur met haar, en bewijs zowel de hond, Linda als mijn rug een enorme dienst. En ik ben in het weekend wat actiever. Ik doe kleine voorzichtige klusjes. Een computer aansluiten, een stukje plint vervangen, en vandaag vroeg ze me te kijken naar een stroef slot. Sinds twee maanden ben ik de trotse eigenaar van een heuse bus WD-40 oliespray, dus dat betekende een koud kunstje, bovendien had ik er vorige week al een stroef slot mee geolied. Maar dit slot liep helemaal niet stroef. Geen enkel punt om de sleutel erin te krijgen.

Nu ik toch bij de voordeur stond, dat slot irriteerde mij al jaren. Het valt namelijk niet dicht en je moet dus de sleutel erin steken en omdraaien om de voordeur dicht te krijgen. De schilder had het een paar jaar geleden ineens opgelost, hij zei toen dat er verf op zat of iets dergelijks. Je kon de voordeur weer achter je dicht trekken. Maar al vrij snel ging dat niet meer en ik ergerde me altijd kapot aan de enorme klappen waarmee Tammar het toch bleef proberen om die deur zonder sleutel dicht te krijgen. KLABAM! En dat zeker vier keer voordat ik bij haar was en naar haar hoofd kon schreeuwen dat ze toch ook wel in de gaten had dat dat niet ging? Nu kwam ik vandaag op het lumineuze idee om een paar druppeltjes olie naar binnen te sprayen. Als een zonnetje! De deur viel weer in het slot met een weerstand als een rad van fortuin. Ik heb Linda erbij gehaald om haar het wereldwonder te tonen. Daarna heb ik de deur zeker nog tien keer zachtjes in het slot gegooid. Welk een victorie viel mij ten deel! Later toen Tammar naar bed ging heb ik het haar ook nog even laten zien, zo trots was ik. Een simpel drupje olie lost een al jaren durend, schitterend probleem op. Misschien moet ik wel voor mezelf beginnen, compleet met bestelwagen en slogan. Mack-olie, voor al uw wrijvingen.

Wat bijna niemand weet is dat ik in het echt niet zo’n volle bos haar meer heb. Een euvel wat genadeloos toesloeg toen ik bijna 30 was. Mensen maakten grapjes want niets is leuker dan een jongeman die kaal wordt. Het gaat langzaam maar gestaag. Inmiddels ben ik vijftien jaar verder en heeft de grijsdekking ook toegeslagen. Het is een groot probleem. Gelukkig zag ik zondag een door een haarkliniek gesponsord programma dat mij liet zien dat het niet langer nodig is om met een tonsuur rond te lopen. Er werd een jong mannelijk model bijgehaald die ook wat kalend begon te worden. Zag je dus niks van, maar hij beweerde dat hij veel werk misliep door zijn kerende haargrens. Zo keihard is de modellenwereld. Aangezien het bedrijfsleven ook alles al overgenomen heeft uit de sport, denk aan teamspirit, coaching en topprestaties verwacht ik dat op korte termijn ook op de haargrens gelet gaat worden. Dat je alleen nog goed kunt functioneren als je haargrens niet geweken is.

Ook Gerard Joling werd voor het programma van stal gehaald. Hij zei dat het tegenwoordig niet meer nodig was om met een kale bats rond te lopen. Ik vond dat een beetje enge uitspraak. Ik ben bang dat het niet lang meer duurt en ik word beschimpt en op een kar door het dorp rondgereden. De presentator stelde een duidelijk vooraf ingestudeerde vraag aan Joling. “Mensen denken nu, die Joling heeft makkelijk praten, die heeft genoeg geld om zo’n haartransplantatie te laten uitvoeren, maar ik heb niet zomaar vijf- tot achtduizend euro voor handen.” Waarop Joling zijn ingestudeerde antwoord afdraaide: “Kies er dan voor om een keer niet op vakantie te gaan.”

Opgelost. Wij gaan één keer niet op vakantie, en besparen zo € 8000,- die ik kan besteden aan een haartransplantatie. Not. Misschien hebben ze wat geraakt bij die Joling toen ze zijn nekharen in z’n schedel flosten, maar volgens mij is die man niet goed snik. En wat knap je nu op van wat extra haar op je hoofd? Natuurlijk, als ik het van te voren geweten had, had ik wel een langer bed gekocht, maar de tijd dat ik met een spiegeltje boven op mijn kop keek ligt alweer 15 jaar achter mij. En uiteindelijk is een mens toch het meest tevreden met zijn eigen hoofd. Ik moet er tenminste niet aan denken om met die van Joling rond te moeten lopen. Misschien dat ik dan vrijwillig in een Syrische woestijn ging lopen dolen in de hoop de aandacht te trekken van wat bebaarde ISIS-strijders. Nee, mijn vakanties zijn mij lief. Dan moet ik het maar wat meer van mijn karakter hebben.

Ik heb het nu een paar keer geprobeerd. Nooit eerder had ik een serieuze poging gedaan. Vier dagen hield ik het hooguit vol. Maar nu al drie keer meer dan een week. Ik heb het over het laten staan van mijn baard. Drie keer achter elkaar liet ik hem meer dan een week staan. Om na die week niet te weten wat ik er mee aan moest scheerde ik hem weer af. Ik kreeg bewonderende commentaren en ik werd al gauw verward met Johnny Depp. En toch na anderhalve week voelde ik mij angstig dicht genaderd tot het punt vanaf waar geen terugkeer meer mogelijk is en ik zwichtte. Om gisterenavond tot de conclusie te komen dat ik geen baardmans ben. Ik ben geboren zonder baard en zo ga ik door het leven.

We moesten Randi aangeven bij het digitale loket van de gemeente. Maar het kwam er maar niet van, het kwam er maar niet van. Dus had een Mussert aanhanger ons vast aangegeven want ineens ging de bel. Ik deed open en een verdacht heerschap met een Duits uniform en een snor stond in de voortuin. Randi besprong de man zoals een enthousiaste jonge hond dat doet. Toen ik haar weer onder controle had snauwde de man: “Haben sie ein hund? Sofort antworten!” Hij was Heino niet, want hij droeg geen zonnebril. “Bent u uw rood-wit gestreepte stok soms vergeten? Of dacht u dat dat beest wat u zojuist besprong een uit de hand gelopen konijn was? Sjonge, wat een stomme vraag, natuurlijk heb ik een hond, dat zie je toch!” riep ik verontwaardigd. “Dan zal ik even samen met u de aangifte invullen,” zei de man. “Wat is uw adres?” “Bekende weg 23,” antwoordde ik.

Ik had het al vrij snel gehad met deze man. Ik ging me ook vooral niet gedragen alsof hij me betrapt had. Het kost 56 euro per jaar en het wordt afgeschreven via de gemeentelijke belastingen, vertelde hij. “Oh, de gemeente, die geef ik elk jaar 100 euro fooi,” zei ik, om vooral de indruk te wekken dat het mij niet om die 56 euro te doen was. “En wat krijg ik precies voor die 56 euro?”, vroeg ik. “Nou, dat kan ik u vertellen, u krijgt er hondenuitlaatstroken voor!” “Ah, en waar zijn die uitlaatstroken?” “Dat weet ik niet want ik ben niet van deze gemeente, maar de hondenuitlaatstroken zijn volgens wettelijke bepalingen maximaal zes minuten lopen van uw huis. Daarnaast huurt de gemeente van de hondenbelasting een afzuigmachine om die hondenuitlaatstroken weer schoon te zuigen. De rest gaat naar de zwerfdieren.” “Dus als ik het goed begrijp,”ze ik, “krijgen we hondenuitlaatstroken en vervolgens huurt de gemeente een machine om die stroken weer schoon te maken. Is het dan niet handiger om die stroken niet beschikbaar te stellen? De mijne schijt hier toch altijd op de stoep. Dan hoeft er ook geen afzuiger te komen en kan er nog meer geld naar de zwerfdieren. Wat kopen die zwerfdieren er trouwens van,” vroeg ik. “Nee, u begrijpt het niet, wij vangen zwerfdieren op met dat geld.” “Ja maar wacht even,” zei ik. “Als u ze opvangt zijn het geen zwerfdieren meer. U bent niet tot antwoorden verplicht,” zei ik tegen de man, “maar vindt u ook niet dat het een uiterst dubieuze belasting is?” “Ehm, ja als u het zo stelt.” “Nou ja,” zei ik, “ik laat het deze keer bij een waarschuwing maar volgende keer krijgt u echt een bekeuring. Ik wens u nog een prettige dag,” en ik deed de deur weer dicht.

De man bonkte weer op de deur. “Aufmachen!” riep hij. Ik deed open en vroeg wat hij kwam doen. “Controle hondenbelasting, u had een hond toch?” “Klopt,” zei ik, “ik had een hond, maar nu niet meer. Het beest is spoorloos. Waarschijnlijk ondergedoken.” “Ach so,” zei de man. Hij gaf me een kaartje. “Mocht de hond zich weer melden neem dan sofort contact met mij op. Er moet hondenbelasting betaald worden. Orders. Zou ik trouwens even van uw toilet gebruik mogen maken?” “Maar natuurlijk, moet u wel even boven gaan want beneden zit de hond er net op. En ik moet u er op wijzen dat boven een opruimplicht bestaat. Heeft u misschien een zakje bij u? Anders moet u even naar zo’n uitlaatstrook lopen. Ik weet niet waar de dichtstbijzijnde is, maar het kan hooguit zes minuten lopen zijn.”

In 1930 had de Nederlandse regering het beste plan wat ze ooit gehad heeft, namelijk het binnenvallen van Duitsland wegens het gevaar van het opkomend nationaal socialisme. Van het plan is afgezien omdat een aantal mensen het gevaar niet zag. Maar hadden ze het maar gedaan. Ik roep zo vaak dat het moet gebeuren, nog steeds. Tien jaar later gebeurde het ons, en niet alleen ons. Wij werden overwoekerd door een gezwel uit de Duitse geschiedenis, en we hadden het kunnen voorkomen. Het mooie vind ik dat je in die tijd zulke plannen nog gewoon kon maken. Tegenwoordig mag de Nederlandse regering niks meer op eigen houtje beslissen, niet eens over wat er in eigen land gebeurt, laat staan over het binnenvallen van een buurland. Charmante tijd.

Probleem dat opgetreden zou zijn mocht Nederland haar briljante plan uitgevoerd hebben, was dat de Nazi’s verslagen zouden zijn voordat het gevaar aan de wereld was duidelijk geworden. Wij zouden de boeman zijn en Duitsland het slachtoffer. Wij konden wijzen op de gevaren zoals Bush en Blair dat tijdens de Irak oorlog deden, maar achteraf zou niemand ons geloven. En van de Nazi’s weten we intussen dat als die aan de verliezende hand zijn, ze nergens van weten. Dus zouden wij ze beschuldigen van nationaal socialisme, zouden ze het ontkend hebben en wij stonden als boeman te kijk op het wereldtoneel. Terwijl we in werkelijkheid de wereld hadden behoed voor een ramp van ongekende omvang. Maar ja, om daar achter te komen moet je het dus eerst fout laten lopen en dan is het te laat. Maar goed, het had zo mooi kunnen zijn.

Ik dacht, laat ik eens tegendraads doen en zelf de dokter bellen in plaats van hij mij voor de uitslag van de rugfoto’s. Een aantal mensen hoopte dat er iets op te zien zou zijn, zodat ze me eens van mijn rugklachten af konden helpen. Ik hoopte dat uiteraard niet. Ik stel me liever aan dan dat ik echt wat heb. En gelukkig, er was niks te zien. Het zag er prima uit, dus ik was blij. Het enige was nog, de pijn. Ik was juist gestopt met Ibuprofen, want dat schijnt zooi te zijn. Maar ook daar had de dokter en oplossing voor, een andere pijnstiller, Tramedol. En dat lijkt nu ineens te werken. Vorig jaar kreeg ik ze ook, toen merkte ik niks. De pijn treedt vooral op bij even staan, en soms ontkom je daar niet aan. Ook lopen gaat niet goed. Liggen gaat, maar is niet geweldig, alleen zitten is goed uit te houden. Tegenstrijdig volgens deskundigen, deze klachten zijn tegengesteld aan wat je zou verwachten bij rugpijn. Misschien is het dan wel buikpijn.

Nu is pijn natuurlijk relatief. Radbraken, dat deed pijn. En zo moet je het ook zien. Alles is relatief. Die pijnstiller zorgt ervoor dat de pijn verminderd bij de hersenen aankomt, las ik zojuist. Dan hoop ik dat dat ook alleen voor pijn geldt en niet dat er ook andere dingen niet meer aankomen. Ik zou het immers niet in de gaten hebben. Want hoe moet je iets in de gaten hebben dat je hersenen niet bereikt? Dat is natuurlijk een groot probleem, niet alleen voor mij, maar dagelijks voor miljarden mensen. Op de radio hoor je drommen mensen die dingen niet in de gaten hebben doordat het hun hersenen niet bereikte. Vanmiddag nog een gereformeerde die kwam klagen over het optreden van de koning en de koningin tijdens de Olympische Spelen. Dat het niet hoorde, en dat ze niet op zondag hadden mogen vliegen. En dat de koning niet met Poetin een pilsje had moeten drinken, vanwege de mensenrechten die veel meer omvatten dan alleen de homorechten. Gevoelsprikkels komen niet aan bij de hersenen.

Vlak voor het ontstaan van de huidige mens, of misschien nog wel tegelijkertijd was er de homo erectus. Het was een andere soort die uiteindelijk werd verdreven door de homo stapenis. Maar vind je het gek zeg, homo’s die de hele dag schaamteloos met een erectie lopen, die had ik ook verdreven. Waar zijn ze gebleven, vraagt de wetenschap zich af. Waarschijnlijk in Rusland. Hij is er ook de oorzaak van dat ik lage rugklachten heb. Gelukkig net niet laag genoeg voor de homo erectus, maar omdat hij zo nodig rechtop moest gaan lopen, deze erectus homofilus, gelukkig hebben we hem verdreven. Echter, zijn wij Sapiens ook zo’n beetje aan het eind van onze houdbaarheid, volgens de paleontologen. Langzaam ontwikkelt zich een nieuwe soort en als u goed om u heen kijkt weet u dat ik gelijk heb. Hij ontwikkelt kleinere hersenen omdat hersenen nu eenmaal veel behoefte aan energie hebben, en zijn ruggengraat wordt flexibeler, om rugklachten te voorkomen. Wij kunnen denken dat het domme mensen zijn van wie je niet op aan kunt, maar het tegendeel is waar. Ze zijn bezig zich te wapenen tegen de toekomst. De homo cerebellum flexibus.

Ik heb toch een beetje doorgebeten in het boek waar ik niet doorheen kwam, en ik ben er doorheen. Ik weet nu een kleine geschiedenis van bijna alles. Tenminste, half, want ik ben op de helft. Vrolijk wordt een mens daar niet van. Er schijnt zoveel lood in onze atmosfeer gepompt te zijn de afgelopen 80 jaar, dat het zichtbaar is in ons bloed. Wij vragen ons maar af waar al die ziektes tegenwoordig toch vandaan komen, maar dit is een oorzaakje. Gelukkig is het lood inmiddels uit de benzine, maar dit effect ijlt nog honderden jaren na. Het verklaart tevens waarom wij gemiddeld overgewicht hebben. Lood in het bloed, dat daar nooit iemand eerder op gekomen is.

Verder, het magnetisme van de aarde is met 6% afgenomen ten opzichte van nog helemaal niet zo lang geleden. Ik heb de cijfers niet paraat, maar ik dacht sinds 2000. Ik weet ook niet meer waar magnetisme voor dient, maar zonder magnetisme is er geen leven mogelijk, dat staat vast. Het zou kunnen dat de polen aan het draaien zijn, dat schijnt regelmatig voor te komen in de geschiedenis van de aarde, en dan is er vast niks aan de hand. Voor mij verklaart het waarom de Noordpool smelt en het ijs op Antartica toeneemt. Hoe dat in zijn werk gaat, ik heb geen idee, maar vroeger barstte het ook van de spreekwoorden, gezegdes en aannames waarvan men geen idee had hoe het kon, maar waar een kern van waarheid in zat. Dus daarom.

Tokyo zal weggevaagd worden van de kaart. De vraag is niet of het zal gebeuren, maar wanneer. De laatste grote aardbeving daar was 80 jaar geleden, (kan er 50 jaar naast zitten) en het ligt op de grens van drie tectonische of platonische, iets met sonische in elk geval, platen. Die platen bouwen zo’n druk op dat één ervan een keer barst. Bam! Weg Tokyo. Ik zou vanavond nog iedereen laten evacueren.

Meest verontrustende: de allesvernietigende meteoriet. Ik dacht altijd (teveel films gezien) dat ze die jaren van te voren zouden zien aankomen en er een atoombom heen zouden sturen, maar nee. We zien hem hooguit een seconde voor inslag aankomen. Een rots met het volume van een flinke berg ramt zich met 90.000 km/u in de aarde en het is direct gedaan met een miljard mensen en de rest volgt in de maanden daarna. Waarschijnlijk slaat hij niet in Tokyo in want dat zou één ramp schelen. Eens in de miljoen jaar slaat zo’n gevaarte in op aarde. De laatste keer dat het gebeurde, gebeurde het in Mexico. Alle Mexicaanse springbonen nog aan toe! De hele wereld zat honderd jaar in het donker.

Een positief bericht: mensen die een gelukkige jeugd hadden hebben meer kans om depressief te worden dan mensen die een rampzalige jeugd hadden. Dit omdat het latere leven toch wat tegen kan vallen waar het leek dat vroeger alles vanzelf ging. Dit komt overigens niet uit het boek, maar ik hoorde het vanochtend op de radio. Aangezien er tegenwoordig veel mensen een nare jeugd hebben zal depressiviteit straks tot het verleden behoren. Verder wil ik benadrukken dat geen van de genoemde cijfers kloppen. Ik heb gewoon geen zin om het na te zoeken. Straks loop ik naar beneden en valt er ineens een meteoriet op aarde. Zou zonde van de inspanning zijn geweest. Maar wat men wel kan leren van dit logje is dat het echt niet altijd goed is om door te bijten.

Vanochtend in de auto kreeg ik een sms-je. Ik was net onderweg maar er zat al een hete accountant op me te wachten, stond er. Nu heb ik dat een aantal jaren geleden ook al eens meegemaakt en gezien haar naam dacht ik dat het dezelfde was. Een ouderwetse oerhollandse naam. Steunbeer zou een prima achternaam zijn. Maar ze was het niet. Het was een andere, niet blond maar donker en kon er alleszins mee door. Enige probleem was dat ze een jaar of twintig was, en net kwam kijken in de boze wereld van de grote accountskantoren. Vreemd dat ze het niet was, trouwens. Hoe groot is de kans dat je bezocht wordt door een knappe assistent accountant gezegend met een ouderwetse naam? Niet groot. Maar als het lot je toch welgevallig was, hoe groot is dan de kans dat er nóg een knappe assistent accountant met dezelfde naam op je wordt afgestuurd? Miniem lijkt mij. Het is uitermate vreemd dat ik nog niet door de bliksem ben getroffen.

Goed, verder heb ik er weinig over te melden. Het waren meer mijn collega’s die nieuwsgierige blikken kwamen werpen. Ik ben natuurlijk 44, en je hoort je te gedragen naar je leeftijd. Dus flirt ik alleen met vrouwen van mijn eigen leeftijd die je keihard kunt terugpakken mochten ze je aanvallen op kaalheid, rughaar of overgewicht. Aan de andere kant vind ik het ook weer onbeleefd om niet met haar te flirten want ja, ze kan zich natuurlijk zomaar beledigd voelen. Ik ken dat gevoel, ik ben ook beledigd als er niet met me geflirt wordt, en dat is echt niet grappig. Laatst gebeurde het me nog, ik ben dan een week van slag. Maar dat had u al gemerkt natuurlijk.

Nou ja, flauwe smoes om te vergoeilijken dat er een week geen logje stond. Ik weet niet meer hoe mijn eigen blogwet 2011 in elkaar zat. Maar de allerdrukste periode op mijn werk lijkt langzaam aan een eind te komen dus ik haal weer adem. Misschien dat andere dingen me dan weer op gaan vallen zodat ik er over kan schrijven. Want dat was het probleem, ik pikte niks meer op behalve werk gerelateerde zaken. Wat natuurlijk niet helemaal goed is. Of misschien is er ook helemaal niks bijzonders gebeurd de afgelopen twee maanden. Iemand nog iets gehoord over hoe het afgelopen is met Mandela? Is-ie weer het ziekenhuis uit?