Categorie: Enigszins grappig

Heeft u de nieuwe lay-out van web-log al gezien? Kwebbel en meneer de P. zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving van web-log en dat is bepaald geen vooruitgang. De lay-out is een stuk lelijker en in het reageerding is niet meer te lezen van wie welke reactie was. Bovendien is het aantal reacties niet meer af te lezen bij het kopje "logs". Of zou dit tegen betaling weer terug te krijgen zijn?

Over een maand is heel Logonië (ze heet web-logland dan) verhuisd door de soldaten van Mediagigant Ilse. Héél Logonië? Nee, een klein webloggertje blijft zitten waar-ie zit en blijft dapper weerstand bieden aan de overheersers en maakt het leven van Ilse in de omringende weblogomgeving bepaald niet gemakkelijk…

Van hardlopen word ik overmoedig. Het duurt relatief lang voordat ik ga hijgen en als ik hijg duurt het nog een poos voor ik moe word. Na een half uurtje word ik moe en als je dan nog niet terug bent, ja dat is vervelend. Maar ik heb weer hardgelopen vanavond, zo vlak voor het donker en een tevreden gevoel overkomt mij dan.
Toen ik 18 was en mijn maximale lengte(1,88m) bereikt had, woog ik 78 kg. Ik fietste toen 30 km per dag en at wat ik wilde. Tot een jaar of 25 heb ik dit gewicht volgehouden zonder te sporten. Daarna ging ik naar de 83 kg en dat woog ik ongeveer tot mijn 33e. Twee jaar geleden was ik ineens 89 kilo en vorige week 93. Als dit zo door gaat ben ik zo rond mijn negentigste verjaardag 140 kilo en dat lijkt me ook weer niet wenselijk. Aan de andere kant zou het wel een prestatie zijn, én 90 jaar én 140 kilo. Misschien haal ik toch nog het Guinness book of records in 2060.

Een Italiaanse schone seinde mij in dat ik in de top 50 stond. Na mijn achteroom Don Mercedes ben ik nu de tweede in de familie met een top 50 notering. Ik let er eerlijk gezegd nooit op. Geen valse bescheidenheid, ik kijk nooit zelden bij weblogstatistieken. Het interesseert me weinig. Wat me interesseert zijn uw reacties en uw eigen verhaaltjes op uw eigen weblog.
Vanavond werd de film Showtime uitgezonden. Robert de Niro speelt daarin een agent met een communicatieprobleem. Ik voel mij erg verbonden met Robert de Niro in het algemeen, en met deze rol in het bijzonder want volgens mijn baas heb ik ook een communicatieprobleem. Hij wil daarom ook dat ik een communicatietraining ga volgen. Het kan natuurlijk nooit kwaad zo'n training, maar stiekem vind ik mijzelf nu al stukken beter in communicatie dan mijn baas. Ik kan zodanig een boodschap overbrengen dat hij ook begrepen wordt aan de andere kant. Ik doe dat bij voorkeur per e-mail zodat de bedoeling maar voor één uitleg vatbaar is, en dat de ontvanger zich niet kan beroepen op:"Dat heb je me niet verteld." Want als je slecht nieuws (=er moet gewerkt worden) mondeling overbrengt dan gebeurt dat geheid.
En dat willen ze dus graag. Liever mondeling, zodat het achteraf niet meer te controleren is.

Robert de Niro. Daar had ik het over. Samen met John Travolta en Tom Hanks mijn favoriete acteur. Ik zei tijdens de film nog tegen mevrouw Mack: "Ik hoop dat als ik zo oud ben als Robert de Niro, ik er dan ook nog net zo goed uit zie als hij."
Ze beet op haar lip en bleef strak voor zich uit kijken, een onderdrukte lach kon ze niet verbergen. Alsof ik er nu al minder goed uitzie…

En? herkent u de jarige al? Nee? Zo al duidelijker? Wij moeten zijn verjaardag vandaag niet vergeten, al is deze charismatische leider niet meer onder ons. Veel mensen hebben zich afgevraagd hoe het nou kon dat Hitler voor elkaar kreeg wat hij voor elkaar kreeg. Ik zelf vermoed een unieke combinatie van charisma, minderwaardigheidsgevoelens, leiderschap en tegen beter weten in geloven in eigen gelijk, gemixed met miljoenen jaloerse, gefrustreerde Duitsers.

Mijn schoonzus (vandaag jarig) ligt in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Vandaag wilden ze het kind halen. Ze heeft gevraagd of het morgen mocht. Zogenaamd omdat ze vandaag zelf jarig is. Ik weet wel beter. Ze wil de verjaardag van haar kind niet laten samenvallen met die van A. Hitler. Goedzo, schoonzus.
Vandaag werd ook mijn baas 50. Gelukkig bezit hij geen charisma of leiderschap.

Morgen word ik wederom oom. Dat het kindje maar gezond en gelukkig mag opgroeien. En dat hij/zij een positieve bijdrage aan de wereld mag leveren. Proost!

Mijn "schrale kont" periode is weer aangebroken. Eens in het jaar heb ik er een maandje tussen, meestal in het voorjaar, dat het net lijkt alsof ik een roodkontbaviaan ben. Ik kan dan alleen nog maar vochtig toiletpapier gebruiken en de hele dag loop je met het gevoel dat er een speldenkussen tussen je billen zit. Van mevrouw Mack's stiefzus -verpleegster- kreeg ik speciale zalf die in het ziekenhuis gebruikt wordt, speciaal om dit soort pijntjes te verzachten. Wat mij betreft hadden ze het beter "Napalmzalf" kunnen noemen.

In verband met goede vrijdag mochten wij gisteren allemaal om half vijf weg. Onze werktijd is normaal tot vijf uur dus u begrijpt dat het personeel uitzinnig was van vreugde.
Mijn baas vroeg mij er voor te zorgen dat iedereen om vier uur uitgelogd was zodat ik ook eerder naar huis kon.
Ik stuurde een mailtje.

Goedevrijdag,

Ik verzoek jullie allemaal ervoor te zorgen dat jullie om vier uur uitgelogd zijn uit Unix, zodat ik nog wat onderhoud aan de server kan plegen er er zodoende voor kan zorgen dat ik ook op tijd thuis ben, om net als jullie allen de gebeurtenissen op Golgota van 1973 jaar geleden te herdenken.

Ja, ik hou ervan om de mensen scherp te houden, niet dat ze denken dat die extra vrije tijd een verworven recht is waar je niets voor hoeft te doen. Ik vind eigenlijk dat iedereen die niet gelooft, op Christelijke feestdagen gewoon zou moeten werken.
Zelf heb ik het lijden van Christus herdacht door voor het eerst in ruim een jaar weer eens te gaan hardlopen. 25 minuten om te beginnen en vijf minuten drooglopen. Daarna ben ik tijdens Top-Gear op de bank in slaap gevallen en mocht ik van mevrouw Mack voor één keertje zonder te douchen naar bed.

Nog maar ruim twee maanden en dan hebben we de langste dag alweer gehad. Heerlijk als het weer vroeg donker wordt. Lekker met z'n tweeën voor de buis, de kachel aan, buiten klettert de regen tegen de schuifpui, de tuinmeubels weer opgeborgen, Sinterklaas….ik kan haast niet wachten. Mmmm.

Dit jaar heb ik nog geen badminton gespeeld. Ik zou de omstandigheden de schuld kunnen geven en dat doe ik dan ook. Maar de waarheid is dat ik er geen bal shuttle zin meer in heb. Vorig jaar heb ik nog een nieuw racket, een nieuw trainingspak en een nieuwe sporttas gekocht/gekregen dus eigenlijk is het best zonde. Daarom neem ik me steeds voor te gaan op donderdagavond. Vanavond was het weer zo ver. Ik nam me wederom voor te gaan.
Vroeger was badminton leuker toen ik nog samen met Harrie ging. Harrie verhuisde naar Wanssum en sindsdien is er eigenlijk niet zoveel meer aan.

Ik denk er ook over om het hardlopen weer eens op te pakken. Dat deed ik ook altijd samen met Harrie. Vorig jaar februari deed ik het voor het laatst en de volgende dag gebeurde er iets met mijn rug waardoor ik gedwongen was vier uur op de grond te liggen. Dat was altijd mijn excuus om niet meer hard te lopen, maar eigenlijk slaat het nergens op. Ik moet het gewoon weer gaan doen. Ik ben er goed in, het is gezond en het kost weinig tijd.
Weet u wat de echte reden is dat ik niet ga hardlopen? Ik heb twee mooie broeken die me eigenlijk nét een ietsiepietsie te groot zijn. Als ik een paar kilo afval kan ik wéér nieuwe gaan kopen.

(ik snap ook heus wel dat u niet alle linkverwijzingen gaat lezen hoor, voel u vooral niet schuldig, ikzelf heb daar ook nooit zin in.)

Van huis uit ben ik rooms katholiek. Niet dat ik er nog heel veel mee doe, maar de katholieke kerk interesseert me nog wel. Op de Veluwe ben ik behoorlijk in de minderheid. Kinderen willen niet met me spelen, noemen me 'Rooms' en wijzen me na.
Ook op mijn werk sta ik ook vaak alleen tussen Gereformeerden, Nederlands hervormden, Jehova's getuigen, Gereformeerd vrijgemaakten, Reformatorischen, Pinkstergemeenten, metselaars, timmerlieden en wat voor afvalligen allemaal nog wel niet meer.
Slechts één katholieke bondgenoot heb ik op mijn werk, maar wij staan ons mannetje tegen de Protestantse overmacht. Onze propaganda is veel beter. Wij plakken aanplakbiljetten op de afdeling van de vijand.

1566

DIT NOOIT MEER!

Toen ik een jaar of 10 was had ik een keer last van een enorme aambei. Ik denk zeker zo groot als een kokosnoot. Ik weet nog goed dat het spelen helemaal niet leuk meer was doordat ik zo'n ontzettende pijn in m'n hol had. Mijn moeder nam me mee naar de dokter, die een tang tevoorschijn haalde, groot genoeg om een fietsketting doormidden te knippen.
Zijn hele praktijk moet onder het bloed gezeten hebben toen het onding ontplofte, bovendien moest ik bijna overgeven van de pijn. (waar gebeurd.)

In die tijd zat ik op judo en tot mijn onaangename verrassing zat Mustafa, een Turk uit een hogere klas, er ineens ook. In plaats van als een man te vechten kneep Mustafa mij hard in mijn kont en datzelfde weekend kreeg ik een onaangename uitslag die minstens een week aanhield. (waar gebeurd.)

Ook in datzelfde jaar stond ik in de vijfde of zesde klas niet tactisch opgesteld tegen het scharnierpunt van een rechtsdraaiende deur. U kunt zich er misschien niets bij voorstellen maar toen de deur dicht ging zat ik er met mijn hol tussen. Mijn klasgenootjes keken mij verschrikt aan toen ik jodelend en huilend van de pijn door de klas danste. Een klasgenootje was zo grappig dat verhaal 25 jaar later op schoolbank.nl te zetten. (waar gebeurd.)

Dat jaar heb ik gezworen altijd hetero te blijven.