Categorie: Enigszins grappig

Vorig jaar werd mij door de huisarts afgeraden om onnodig leed met me mee te dragen. Hans was net geboren en tussen de ziekenhuisbezoeken door zocht ik op internet naar 'meconium'. Net toen ik een dramatisch afgelopen verhaal aan het lezen was, ging de bel. De huisarts. Ze kwam kijken hoe het met Hans was, maar wist niet dat die nog in het ziekenhuis lag. Omdat ik niet kan liegen moest ik mijn rode ogen verklaren uit het feit dat ik net een verhaal aan het lezen was over een baby die haar geboorte niet had overleefd. "Daar moet je ook helemaal niet naar kijken." adviseerde ze opbeurend. "Daar word je niet sterker van."

Net lag ik in bed, ik voelde mij wat rillerig na 40 kilomet minuten harlopen, mevrouw mack zette één van haar favoriete programma's aan. "Ik mis je" van de E.O. Jongetje, leukemie, ik wist genoeg. Uit eerdere ervaringen is gebleken dat bepaalde indrukken die ik op televisie opdoe, een veel te grote impact op mij kunnen hebben, met angst, diazepam, seroxat en weet ik wat voor troep allemaal nog wel niet meer, tot gevolg.
Mevrouw Mack bood mij aan om beneden te gaan kijken. "Nee hoor, schatje, ik ga ondanks mijn zieke en rillerige lijf wel even achter de computer zitten."
Ja, ik doe dat niet graag, maar een relatie betekent soms opofferingen.

Ik wil helemaal niet discrimineren maar…..

Dat vind ik altijd een mooie openingszin omdat je weet dat degene die hem gebruikt daarna enorm gaat discrimineren. "het zijn altijd Marokkanen die de goudkarpers uit je vijver jatten." Zoiets.
Volgens mevrouw Mack maak ook ik verdacht veel grappen over negers en ander gespsgekleurden. Ja, dat is ook zo. Want die gasten zijn zo lui, ze worden altijd tweede. Let maar op, Frank Rijkaard wordt tweede in de Champions-League. Dat luie zit er gewoon in. Nooit een keertje er vol voor gaan.

Gisteren liep er op ons veldje een klein en te dik negerinnetje dat haar 'fokking' bek niet kon houden en de blanke jongetjes van hun fiets trok.
Nu wil mevrouw Mack helemaal niet discrimineren maar ze stuurde het meisje weg, opdat de fatsoenlijke blanke jongetjes gewoon rustig konden fietsen in onze blanke buurt. Het rook gewoon naar een vooroordeel en ik zei dat ik er een logje over ging schrijven. "Ja, maak mij even zwart!" zei ze.

Met SPD leerde ik dat de administrateur een spin-in-het-web-functie heeft. Echter, het hoofd inkoop leerde dat de afdeling inkoop de spin-in-het-web-functie heeft. De directie-secretaresse denkt dat zij de spin in het web is. (En wat betreft spin heeft ze volkomen gelijk) Op afdeling verkoop heeft niemand geleerd maar vinden ze allemaal dat ze de spin-in-het-web zijn.

We zijn gewoon één groot web, alle spinnen krioelen door elkaar, en als er dan eens een vlieg blijft plakken, wordt die niet gevangen doordat niemand hem kan lokaliseren.
Nou, als ik dat niet mooi omschreven heb, weet ik het ook niet meer.

Heeft u de nieuwe lay-out van web-log al gezien? Kwebbel en meneer de P. zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving van web-log en dat is bepaald geen vooruitgang. De lay-out is een stuk lelijker en in het reageerding is niet meer te lezen van wie welke reactie was. Bovendien is het aantal reacties niet meer af te lezen bij het kopje "logs". Of zou dit tegen betaling weer terug te krijgen zijn?

Over een maand is heel Logonië (ze heet web-logland dan) verhuisd door de soldaten van Mediagigant Ilse. Héél Logonië? Nee, een klein webloggertje blijft zitten waar-ie zit en blijft dapper weerstand bieden aan de overheersers en maakt het leven van Ilse in de omringende weblogomgeving bepaald niet gemakkelijk…

Van hardlopen word ik overmoedig. Het duurt relatief lang voordat ik ga hijgen en als ik hijg duurt het nog een poos voor ik moe word. Na een half uurtje word ik moe en als je dan nog niet terug bent, ja dat is vervelend. Maar ik heb weer hardgelopen vanavond, zo vlak voor het donker en een tevreden gevoel overkomt mij dan.
Toen ik 18 was en mijn maximale lengte(1,88m) bereikt had, woog ik 78 kg. Ik fietste toen 30 km per dag en at wat ik wilde. Tot een jaar of 25 heb ik dit gewicht volgehouden zonder te sporten. Daarna ging ik naar de 83 kg en dat woog ik ongeveer tot mijn 33e. Twee jaar geleden was ik ineens 89 kilo en vorige week 93. Als dit zo door gaat ben ik zo rond mijn negentigste verjaardag 140 kilo en dat lijkt me ook weer niet wenselijk. Aan de andere kant zou het wel een prestatie zijn, én 90 jaar én 140 kilo. Misschien haal ik toch nog het Guinness book of records in 2060.

Een Italiaanse schone seinde mij in dat ik in de top 50 stond. Na mijn achteroom Don Mercedes ben ik nu de tweede in de familie met een top 50 notering. Ik let er eerlijk gezegd nooit op. Geen valse bescheidenheid, ik kijk nooit zelden bij weblogstatistieken. Het interesseert me weinig. Wat me interesseert zijn uw reacties en uw eigen verhaaltjes op uw eigen weblog.
Vanavond werd de film Showtime uitgezonden. Robert de Niro speelt daarin een agent met een communicatieprobleem. Ik voel mij erg verbonden met Robert de Niro in het algemeen, en met deze rol in het bijzonder want volgens mijn baas heb ik ook een communicatieprobleem. Hij wil daarom ook dat ik een communicatietraining ga volgen. Het kan natuurlijk nooit kwaad zo'n training, maar stiekem vind ik mijzelf nu al stukken beter in communicatie dan mijn baas. Ik kan zodanig een boodschap overbrengen dat hij ook begrepen wordt aan de andere kant. Ik doe dat bij voorkeur per e-mail zodat de bedoeling maar voor één uitleg vatbaar is, en dat de ontvanger zich niet kan beroepen op:"Dat heb je me niet verteld." Want als je slecht nieuws (=er moet gewerkt worden) mondeling overbrengt dan gebeurt dat geheid.
En dat willen ze dus graag. Liever mondeling, zodat het achteraf niet meer te controleren is.

Robert de Niro. Daar had ik het over. Samen met John Travolta en Tom Hanks mijn favoriete acteur. Ik zei tijdens de film nog tegen mevrouw Mack: "Ik hoop dat als ik zo oud ben als Robert de Niro, ik er dan ook nog net zo goed uit zie als hij."
Ze beet op haar lip en bleef strak voor zich uit kijken, een onderdrukte lach kon ze niet verbergen. Alsof ik er nu al minder goed uitzie…

En? herkent u de jarige al? Nee? Zo al duidelijker? Wij moeten zijn verjaardag vandaag niet vergeten, al is deze charismatische leider niet meer onder ons. Veel mensen hebben zich afgevraagd hoe het nou kon dat Hitler voor elkaar kreeg wat hij voor elkaar kreeg. Ik zelf vermoed een unieke combinatie van charisma, minderwaardigheidsgevoelens, leiderschap en tegen beter weten in geloven in eigen gelijk, gemixed met miljoenen jaloerse, gefrustreerde Duitsers.

Mijn schoonzus (vandaag jarig) ligt in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Vandaag wilden ze het kind halen. Ze heeft gevraagd of het morgen mocht. Zogenaamd omdat ze vandaag zelf jarig is. Ik weet wel beter. Ze wil de verjaardag van haar kind niet laten samenvallen met die van A. Hitler. Goedzo, schoonzus.
Vandaag werd ook mijn baas 50. Gelukkig bezit hij geen charisma of leiderschap.

Morgen word ik wederom oom. Dat het kindje maar gezond en gelukkig mag opgroeien. En dat hij/zij een positieve bijdrage aan de wereld mag leveren. Proost!

Mijn "schrale kont" periode is weer aangebroken. Eens in het jaar heb ik er een maandje tussen, meestal in het voorjaar, dat het net lijkt alsof ik een roodkontbaviaan ben. Ik kan dan alleen nog maar vochtig toiletpapier gebruiken en de hele dag loop je met het gevoel dat er een speldenkussen tussen je billen zit. Van mevrouw Mack's stiefzus -verpleegster- kreeg ik speciale zalf die in het ziekenhuis gebruikt wordt, speciaal om dit soort pijntjes te verzachten. Wat mij betreft hadden ze het beter "Napalmzalf" kunnen noemen.

In verband met goede vrijdag mochten wij gisteren allemaal om half vijf weg. Onze werktijd is normaal tot vijf uur dus u begrijpt dat het personeel uitzinnig was van vreugde.
Mijn baas vroeg mij er voor te zorgen dat iedereen om vier uur uitgelogd was zodat ik ook eerder naar huis kon.
Ik stuurde een mailtje.

Goedevrijdag,

Ik verzoek jullie allemaal ervoor te zorgen dat jullie om vier uur uitgelogd zijn uit Unix, zodat ik nog wat onderhoud aan de server kan plegen er er zodoende voor kan zorgen dat ik ook op tijd thuis ben, om net als jullie allen de gebeurtenissen op Golgota van 1973 jaar geleden te herdenken.

Ja, ik hou ervan om de mensen scherp te houden, niet dat ze denken dat die extra vrije tijd een verworven recht is waar je niets voor hoeft te doen. Ik vind eigenlijk dat iedereen die niet gelooft, op Christelijke feestdagen gewoon zou moeten werken.
Zelf heb ik het lijden van Christus herdacht door voor het eerst in ruim een jaar weer eens te gaan hardlopen. 25 minuten om te beginnen en vijf minuten drooglopen. Daarna ben ik tijdens Top-Gear op de bank in slaap gevallen en mocht ik van mevrouw Mack voor één keertje zonder te douchen naar bed.

Nog maar ruim twee maanden en dan hebben we de langste dag alweer gehad. Heerlijk als het weer vroeg donker wordt. Lekker met z'n tweeën voor de buis, de kachel aan, buiten klettert de regen tegen de schuifpui, de tuinmeubels weer opgeborgen, Sinterklaas….ik kan haast niet wachten. Mmmm.