Categorie: Enigszins grappig

Ik weet ook niet waarom, ik had gewoon zin deze foto nog eens te plaatsen.

"Wir spielen noch immer um den dritten platz", hoorde ik de duitse commentator bemoedigend zeggen. En van mij mogen ze die absoluut winnen.

*Grin*

Ik zie dat het vandaag 29 juni is, de verjaardag van wijlen ZKH Prins Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter van Lippe-Biesterfeld, maar daar gaat dit logje niet over.
Het einde van de maand nadert en ik ben zoals sommigen wel weten in training geweest. Opdrukken, buikspieroefeningen, hardlopen, boekhouden, deze maand heeft mij heel wat zweetdruppels gekost.
En het resultaat? Nog steeds 93 kilo en mijn buik ziet er nog precies zo uit als begin van de maand.
Ik moet nu dus wel concluderen dat toen ik aan deze training begon, mijn lichaam al in topconditie verkeerde. En dat ik eind vorige maand een soort Anorexia Nervosa onder de leden gehad moet hebben. Gelukkig ben ik daar weer van af. Zeker opgelopen tijdens een alcoholcontrole. Ze hebben me in een vies tuitje laten blazen, de rotzakken.

Had ik u al eens verteld dat mijn bloedeigen moeder vroeger tegenover de opa en oma van Marco van Basten woonde en dat zij hem wel eens in z'n kinderwagen heeft rondgeduwd? Nee hè? Ik dacht het niet. En nu ik toch bezig ben: mijn bloedeigen vader woonde in de straat bij Anton Geesink en wel zodanig in de straat dat alle auto's (dus ook de Renault van mijn opa) aan de kant moesten toen Geesink voor het eerst wereldkampioen werd.
Ik blonk in mijn jeugd uit in voetbal en judo. Niet toevallig. Waarschijnlijk is mijn moeder's moeder bevriend geweest met opa Van Basten. Mijn vader's moeder moet dan bevriend geweest zijn met Geesink's vader. En dat er toen een soort onbevlekte gevangenis is geweest waardoor ik uiteindelijk het voetbal- en judogen ontving. Want tijdens mijn eerste voetbalwedstrijd maakte ik drie keer een buitenspelval en wel zodanig dat ik met ippon won.

Ik heb noch de oorlog noch de finale Nederland-Duitsland in 1974 bewust meegemaakt dus ik ben ook niet het type dat altijd hoopt dat Duitsland verliest. Nederland-Argentinië in 1978 heb ik daarentegen wel bewust meegemaakt (ik was bijna negen) dus ik heb veel meer problemen met Argentijnen. (Maxima en Polderzilver uitgezonderd.)
Aaanstaande vrijdag spelen Duitsland en Argentinië de kwartfinale dus u begrijpt tegen wie ik ben.
Tegen die ellendige Duitsers natuurlijk! Jammer dat ze gisteren niet al verloren hebben.

Een geschifte buurman heeft een brommer gekocht die hij om een uur of half negen, als Hans al slaapt, vanuit stilstand uitgebreid gaat staan testen. Dus een kwartiertje keihard knetteren in z'n achtertuin. Omdat ik tegenwoordig één en al zelfbeheersing ben wacht ik even tot vanavond om al z'n tanden uit z'n smoel te slaan. Want voor vanavond voorspellen ze noodweer en dan schijn je met zoiets toch beter weg te komen.

look into my eyes, look into my eyes, not round my eyes but straight into my eyes.

Als u weer wakker wordt denkt u dat u dat dit de meest geweldige log was die u ooit las, en dat laat u ook in de reactie's blijken en vertelt het al uw vrienden.

Snap! You're back!

In de vierde klas lagere school mocht ik van de onderwijzer niet meedoen met zingen omdat er dan een schilderijtje dat in de vensterbank tegen het raam stond, begon te resoneren. In de vijfde klas concludeerde de hoofdonderwijzer dat ik niet kon zingen, ik had een bromstem. (Pure jaloezie, als u het mij vraagt.)
Het mag een godswonder heten dat ik deze vernederingen zonder onherstelbare schade heb doorstaan. Mijn ouders stimuleerden mijn muzikaliteit ook al niet. Terwijl als je op je negende jaar je eerste Elvis-LP koopt, zou iedere ouder met verstand van muziek je gelijk op pianoles doen. Nee, op judo moest ik, dat was goed voor mij. Mevrouw Mack heeft gelukkig wel in de gaten dat ze met een groot muzikaal talent is getrouwd en heeft voor mij op de braderie een xylofoon gekocht. Zo eentje met acht staven die eigenlijk voor kinderen tot twee jaar is bedoeld. Verschillende keren als ik bij leeftijdsgenootjes van Hans zo'n ding zag staan zei ik: "Goh, zo'n ding zou Hans ook moeten hebben." Gelukkig werd de hint begrepen. Ik heb hem nu vier dagen en ik speel nu al feilloos: "What would you think if I sang out of tune, would you stand up and walk out on me? Lend me your ears and I'll sing you a song and I'll try not to sing out of key."
Verder lukt niet omdat ik dan naast de xylofoon terecht kom. Idem met Vader Jacob. Bijna helemaal speel ik dat behalve de "bam". Die zit er niet op.

In mijn streven om sprekend op Elvis te lijken is mijn gewicht in de loop der jaren langzaam toegenomen. Volgens de nederlandse hartstichting loop ik al een licht verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Ik ben 93 kilo met een lengte van 1,89 ongeveer. Dat valt dus reuze mee. Omdat ik een binnenvetter ben lijk ik ook niet dik. Maar ik ben het wel. In werkelijkheid heb ik een enorme vetpens en daar wil ik wat aan doen. Vorig jaar heb ik een aantal van mijn beste broeken weg moeten geven aan mijn 39(!)-jarige zwager wiens buik nog steeds voor bewonderende blikken zorgt bij o.a. mevrouw Mack. En dat gaat natuurlijk te ver. Ik probeerde nog wat excuses over het staande werk wat hij doet, maar dat hielp allemaal niks, zwager Willy heeft gewoon een getrainde buik en dat komt omdat hij veel sport. Ik kan dat allemaal niet over mijn kant laten gaan en heb gezegd dat als ik zou willen, ik binnen de kortste keren ook zo'n buik heb. Hoongelach werd mijn deel. En dat moet je dus nooit doen, mij uitlachen en zeggen dat ik iets niet kan als ik het tegendeel beweer. Nu heb ik dus gewed (7,34 euro) dat ik binnenkort ook zo'n buik heb. En als ik wed, dan win ik ook. Want als ik iets zeker weet, dan is ook het zo. Want anders weet ik het niet zeker namelijk.
Even voor de volledigheid, het wordt niet zo'n aanstellerige sixpack/wasbord/gebakken-broodjes/Gerard Jolingbuik maar gewoon zoals Farrokh Bulsara.

Ik heb er eens diep over nagedacht, maar zo bijzonder is het helemaal niet wat hij heeft gepresteerd. We zijn allemaal ooit eens de snelste geweest bij een groot zwemtournooi.

Ik reed vanavond naar het ziekenhuis: politie. Alcoholcontrole.
Een agente zei:"Goedenavond, we houden een alcoholcontrole, maar dat had u vast al begrepen?"
"Nou nee, maar als ik dronken ben, ben ik ook nooit zo snel van begrip."

Op de terugweg werd ik wederom staande gehouden.
"Goedenavond, alcoholcontrole."
"Ja, dat weet ik, ik moest op de heenweg ook al blazen.
"Oh, nou dan kent u de uitslag al."
"Zeker, over een uur verloopt mijn rijverbod."

Nee, natuurlijk heb ik het niet echt gezegd. Ik begrijp ook wel dat politieagenten daar niet om kunnen lachen. Bovendien moet je dan én adrem zijn én veel lef hebben, en adrem ben ik alleen als ik niet gedronken heb en veel lef heb ik alleen als ik wel gedronken heb. Dus met twee brave P's binnen een uur mocht ik verder. Over de P. gesproken…
Maak een gedicht van maximaal 10 regels over alcohol. Stuur uw gedicht voor 31 mei in via het mailformulier van het ongevraagd adviesburo. De winnaar wordt beloond met een nationale slijtersbon van 20 euro. De uitslag volgt een doos wijn later. (Maar da's bij de P. best nog snel.)
(P.S. de P. zelf weet hier niets van, dus zeg niet dat het van mij komt.)