look into my eyes, look into my eyes, not round my eyes but straight into my eyes.
Als u weer wakker wordt denkt u dat u dat dit de meest geweldige log was die u ooit las, en dat laat u ook in de reactie's blijken en vertelt het al uw vrienden.
Snap! You're back!
In de vierde klas lagere school mocht ik van de onderwijzer niet meedoen met zingen omdat er dan een schilderijtje dat in de vensterbank tegen het raam stond, begon te resoneren. In de vijfde klas concludeerde de hoofdonderwijzer dat ik niet kon zingen, ik had een bromstem. (Pure jaloezie, als u het mij vraagt.)
Het mag een godswonder heten dat ik deze vernederingen zonder onherstelbare schade heb doorstaan. Mijn ouders stimuleerden mijn muzikaliteit ook al niet. Terwijl als je op je negende jaar je eerste Elvis-LP koopt, zou iedere ouder met verstand van muziek je gelijk op pianoles doen. Nee, op judo moest ik, dat was goed voor mij. Mevrouw Mack heeft gelukkig wel in de gaten dat ze met een groot muzikaal talent is getrouwd en heeft voor mij op de braderie een xylofoon gekocht. Zo eentje met acht staven die eigenlijk voor kinderen tot twee jaar is bedoeld. Verschillende keren als ik bij leeftijdsgenootjes van Hans zo'n ding zag staan zei ik: "Goh, zo'n ding zou Hans ook moeten hebben." Gelukkig werd de hint begrepen. Ik heb hem nu vier dagen en ik speel nu al feilloos: "What would you think if I sang out of tune, would you stand up and walk out on me? Lend me your ears and I'll sing you a song and I'll try not to sing out of key."
Verder lukt niet omdat ik dan naast de xylofoon terecht kom. Idem met Vader Jacob. Bijna helemaal speel ik dat behalve de "bam". Die zit er niet op.
In mijn streven om sprekend op Elvis te lijken is mijn gewicht in de loop der jaren langzaam toegenomen. Volgens de nederlandse hartstichting loop ik al een licht verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Ik ben 93 kilo met een lengte van 1,89 ongeveer. Dat valt dus reuze mee. Omdat ik een binnenvetter ben lijk ik ook niet dik. Maar ik ben het wel. In werkelijkheid heb ik een enorme vetpens en daar wil ik wat aan doen. Vorig jaar heb ik een aantal van mijn beste broeken weg moeten geven aan mijn 39(!)-jarige zwager wiens buik nog steeds voor bewonderende blikken zorgt bij o.a. mevrouw Mack. En dat gaat natuurlijk te ver. Ik probeerde nog wat excuses over het staande werk wat hij doet, maar dat hielp allemaal niks, zwager Willy heeft gewoon een getrainde buik en dat komt omdat hij veel sport. Ik kan dat allemaal niet over mijn kant laten gaan en heb gezegd dat als ik zou willen, ik binnen de kortste keren ook zo'n buik heb. Hoongelach werd mijn deel. En dat moet je dus nooit doen, mij uitlachen en zeggen dat ik iets niet kan als ik het tegendeel beweer. Nu heb ik dus gewed (7,34 euro) dat ik binnenkort ook zo'n buik heb. En als ik wed, dan win ik ook. Want als ik iets zeker weet, dan is ook het zo. Want anders weet ik het niet zeker namelijk.
Even voor de volledigheid, het wordt niet zo'n aanstellerige sixpack/wasbord/gebakken-broodjes/Gerard Jolingbuik maar gewoon zoals Farrokh Bulsara.
Ik heb er eens diep over nagedacht, maar zo bijzonder is het helemaal niet wat hij heeft gepresteerd. We zijn allemaal ooit eens de snelste geweest bij een groot zwemtournooi.
Ik reed vanavond naar het ziekenhuis: politie. Alcoholcontrole.
Een agente zei:"Goedenavond, we houden een alcoholcontrole, maar dat had u vast al begrepen?"
"Nou nee, maar als ik dronken ben, ben ik ook nooit zo snel van begrip."
Op de terugweg werd ik wederom staande gehouden.
"Goedenavond, alcoholcontrole."
"Ja, dat weet ik, ik moest op de heenweg ook al blazen.
"Oh, nou dan kent u de uitslag al."
"Zeker, over een uur verloopt mijn rijverbod."
Nee, natuurlijk heb ik het niet echt gezegd. Ik begrijp ook wel dat politieagenten daar niet om kunnen lachen. Bovendien moet je dan én adrem zijn én veel lef hebben, en adrem ben ik alleen als ik niet gedronken heb en veel lef heb ik alleen als ik wel gedronken heb. Dus met twee brave P's binnen een uur mocht ik verder. Over de P. gesproken…
Maak een gedicht van maximaal 10 regels over alcohol. Stuur uw gedicht voor 31 mei in via het mailformulier van het ongevraagd adviesburo. De winnaar wordt beloond met een nationale slijtersbon van 20 euro. De uitslag volgt een doos wijn later. (Maar da's bij de P. best nog snel.)
(P.S. de P. zelf weet hier niets van, dus zeg niet dat het van mij komt.)
Vorig jaar werd mij door de huisarts afgeraden om onnodig leed met me mee te dragen. Hans was net geboren en tussen de ziekenhuisbezoeken door zocht ik op internet naar 'meconium'. Net toen ik een dramatisch afgelopen verhaal aan het lezen was, ging de bel. De huisarts. Ze kwam kijken hoe het met Hans was, maar wist niet dat die nog in het ziekenhuis lag. Omdat ik niet kan liegen moest ik mijn rode ogen verklaren uit het feit dat ik net een verhaal aan het lezen was over een baby die haar geboorte niet had overleefd. "Daar moet je ook helemaal niet naar kijken." adviseerde ze opbeurend. "Daar word je niet sterker van."
Net lag ik in bed, ik voelde mij wat rillerig na 40 kilomet minuten harlopen, mevrouw mack zette één van haar favoriete programma's aan. "Ik mis je" van de E.O. Jongetje, leukemie, ik wist genoeg. Uit eerdere ervaringen is gebleken dat bepaalde indrukken die ik op televisie opdoe, een veel te grote impact op mij kunnen hebben, met angst, diazepam, seroxat en weet ik wat voor troep allemaal nog wel niet meer, tot gevolg.
Mevrouw Mack bood mij aan om beneden te gaan kijken. "Nee hoor, schatje, ik ga ondanks mijn zieke en rillerige lijf wel even achter de computer zitten."
Ja, ik doe dat niet graag, maar een relatie betekent soms opofferingen.
Ik wil helemaal niet discrimineren maar…..
Dat vind ik altijd een mooie openingszin omdat je weet dat degene die hem gebruikt daarna enorm gaat discrimineren. "het zijn altijd Marokkanen die de goudkarpers uit je vijver jatten." Zoiets.
Volgens mevrouw Mack maak ook ik verdacht veel grappen over negers en ander gespsgekleurden. Ja, dat is ook zo. Want die gasten zijn zo lui, ze worden altijd tweede. Let maar op, Frank Rijkaard wordt tweede in de Champions-League. Dat luie zit er gewoon in. Nooit een keertje er vol voor gaan.
Gisteren liep er op ons veldje een klein en te dik negerinnetje dat haar 'fokking' bek niet kon houden en de blanke jongetjes van hun fiets trok.
Nu wil mevrouw Mack helemaal niet discrimineren maar ze stuurde het meisje weg, opdat de fatsoenlijke blanke jongetjes gewoon rustig konden fietsen in onze blanke buurt. Het rook gewoon naar een vooroordeel en ik zei dat ik er een logje over ging schrijven. "Ja, maak mij even zwart!" zei ze.
Met SPD leerde ik dat de administrateur een spin-in-het-web-functie heeft. Echter, het hoofd inkoop leerde dat de afdeling inkoop de spin-in-het-web-functie heeft. De directie-secretaresse denkt dat zij de spin in het web is. (En wat betreft spin heeft ze volkomen gelijk) Op afdeling verkoop heeft niemand geleerd maar vinden ze allemaal dat ze de spin-in-het-web zijn.
We zijn gewoon één groot web, alle spinnen krioelen door elkaar, en als er dan eens een vlieg blijft plakken, wordt die niet gevangen doordat niemand hem kan lokaliseren.
Nou, als ik dat niet mooi omschreven heb, weet ik het ook niet meer.
Heeft u de nieuwe lay-out van web-log al gezien? Kwebbel en meneer de P. zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving van web-log en dat is bepaald geen vooruitgang. De lay-out is een stuk lelijker en in het reageerding is niet meer te lezen van wie welke reactie was. Bovendien is het aantal reacties niet meer af te lezen bij het kopje "logs". Of zou dit tegen betaling weer terug te krijgen zijn?
Over een maand is heel Logonië (ze heet web-logland dan) verhuisd door de soldaten van Mediagigant Ilse. Héél Logonië? Nee, een klein webloggertje blijft zitten waar-ie zit en blijft dapper weerstand bieden aan de overheersers en maakt het leven van Ilse in de omringende weblogomgeving bepaald niet gemakkelijk…
Van hardlopen word ik overmoedig. Het duurt relatief lang voordat ik ga hijgen en als ik hijg duurt het nog een poos voor ik moe word. Na een half uurtje word ik moe en als je dan nog niet terug bent, ja dat is vervelend. Maar ik heb weer hardgelopen vanavond, zo vlak voor het donker en een tevreden gevoel overkomt mij dan.
Toen ik 18 was en mijn maximale lengte(1,88m) bereikt had, woog ik 78 kg. Ik fietste toen 30 km per dag en at wat ik wilde. Tot een jaar of 25 heb ik dit gewicht volgehouden zonder te sporten. Daarna ging ik naar de 83 kg en dat woog ik ongeveer tot mijn 33e. Twee jaar geleden was ik ineens 89 kilo en vorige week 93. Als dit zo door gaat ben ik zo rond mijn negentigste verjaardag 140 kilo en dat lijkt me ook weer niet wenselijk. Aan de andere kant zou het wel een prestatie zijn, én 90 jaar én 140 kilo. Misschien haal ik toch nog het Guinness book of records in 2060.
Mack 
