Categorie: Enigszins grappig

Ik vind het altijd maar een vreemd verschijnsel dat een topsporter van 28 jaar al re-de-lijk op leeftijd is, om niet te zeggen, oud. Voor een niet-topsportende man ligt zijn hoogtepunt wat verder weg, zo rond zijn 35e. Daarna komen de kwaaltjes en blessures wat vaker. Ik ben nu 38 en ik merk nog helemaal niks. Ik word niet kaal, (tenminste niet vanuit mijn gezichtspunt) niet grijs, ben niet eerder moe, spierpijn ken ik niet en stijve spieren ontken ik. Sterker nog, ik word nog steeds elke week beter. Vooral mijn hersenen worden steeds beter. Ik denk helderder, onthou beter en om een of andere rare reden denken mensen altijd dat ik heel erg veel verstand van voetbal heb. Ik zou het zelf gewoon een scherp inzicht willen noemen.

Zo zag ik vier jaar geleden al dat Raphaël van der Vaart homofiel is, maar tot op de dag van vandaag is-ie nog niet uit de kast gekomen. Om elke verdenking uit te sluiten trouwde hij met Sylvie, maar ik verzeker u, de dag komt een keer dat hij het gaat onthullen. Nou en verder is de truc met voetbal dat je niet vooruit denkt zoals bij schaken, maar achteruit. Je moet hoogtepunten uit het verleden dus goed in je hoofd hebben en verder moet je een paar wat minder bekende voetballers kennen en voila, men houdt je voor een voetbalkenner. Soms sta ik er zelf wel eens verbaasd van dat mensen die het voetbal elke week volgen, er nog met mij over in discussie willen.

Ach, ik sta nog zo vaak verbaasd van mezelf. Mijn baas doet samen met z'n vrouw een trainingsprogramma hardlopen. U kent het wel, je begint met een minuut en dan bouw je het langzaam op totdat je na een halfjaar een half uur aan een stuk kunt lopen. Ik lachte hem uit en zei dat ik altijd ongetraind begon met een half uur. Ik werd uitgelachen door een stuk of zes collega's.
Ook hier geldt: geloof in jezelf en wees overtuigend. Overdrijf desnoods een beetje. Eerst wilden ze een weddenschap. Ik nam hem uiteraard aan en vroeg of ik aan het eind moest zweten of niet. En of ik eerst vier kilometer mocht inlopen omdat het anders toch wat zwaarder voor me werd. En geloof het of niet, niemand, behalve ik durfde de weddenschap serieus aan. Ja, een flesje wijn erop zetten dat durfden ze, stelletje waaghalzen.

En bescheiden en nederig zijn, da's ook belangrijk, net als vrouwen en oude mensen voor laten gaan in een winkel. Het is een gave.

Mevrouw Mack was ziek want de emmer die ik naast haar bed had gezet was vanochtend voller dan gisterenavond. In allerijl moet er dan iets geregeld worden voor Hans. Na twee keer bellen kon ik hem in Duiven kwijt, bij mijn jarige schoonzus. Dus honderd kilometer extra omrijden om je zoontje ergens onder te brengen. Alsof je een emmer leeg gooit.

Dus nog gestresster dan normaal reed ik met Hans richting oppas en het lampje van de benzinemeter gaf aan dat ik het niet zou halen. Normaal negeer je waarschuwingslampjes in een Alfa, maar als je zoontje achterin zit kun je geen risico nemen. Dus tanken bij Tango, tot de conclusie komen dat er geen saldo meer op mijn pinpasje stond (mevrouw Mack doet sinds kort de privéboekhouding) dus weer terug naar huis. De voicemail van mijn baas ingesproken dat ik wat later zou zijn en opnieuw richting Duiven.

Op de terugweg miste ik voor de zoveelste keer de afslag Apeldoorn dus Wolfheze heb ik ook nog gezien vanochtend. Uiteindelijk kwam ik na tienen aankakken.
Het commentaar van mijn baas: "Mack, als iemand iets verkeerd doet in het verkeer is het nog niet gelijk een homofiel hoor."
Kwestie van je telefoon goed uitzetten nadat je de voicemail hebt ingesproken.

Probeert u ook wel eens de werkweek te ontkennen? Ik had daar vroeger, toen hufter nog een scheldwoord was, last van. Dat werkte ongeveer zo: Het was donderdagavond, je was met iets leuks bezig dus je dacht: "Ach wat, morgen is het vrijdag, bijna weekend, ik kan best nog even opblijven." Natuurlijk werd je in deze gedachte gesterkt omdat op vrijdag ineens alle managers "casual" gekleed kwamen, (Kijk mij eens!) en de indruk langzaam ontstond dat je op vrijdag toch al minder betaald werd dan doordeweeks.

Een geoefend ontkenner heeft al snel niet meer genoeg aan slechts één gesmokkelde dag dus ik trok het weekend nog een dag naar voren. Op een gegeven moment was het bij mij op dinsdagavond al bijna weekend.
Nou, dan komt er een vrouw in je leven en wordt je weer de weg, de waarheid, en het leven getoond en besef je dat het weekend gewoon op vrijdagavond begint.

Toch sluipt het er op een andere manier langzaam weer in. Het is nu dinsdagavond en ik heb net een hele zak nibbit zitten weg schransen. Het leek wel een vreetbui. En dan zeggen ze dat roken verslavend is. Eigenlijk zou ik als straf morgen wakker moeten worden met een gigantische witte puist op m'n kin.

Onze schoonmaakster terroriseert ons. Altijd als ze is geweest ben ik iets kwijt. Meestal mijn pantoffels, maar soms ook de nieuwste Autovisie. Afgelopen vrijdag heeft ze pas echt huisgehouden. (briljante woordspeling van mezelf) De schade: Een kapot getrokken tv-antenne, een scartkabel was uit de dvd speler en de vriezer stond uit.

Vorige week: Kapot lampje van de magnetron, het snoer van de stofzuiger rolt niet meer op, een gat in de vaatdoek.

Die week daarvoor: Twee stoelen uit m'n model-Fiat Uno, de vaatwasser zat verstopt, de pc liep steeds vast, de kat had nog maar een halve staart.

Vorige maand: Auto total loss, een gammel tuinhek en een gebroken poortsleutel.

Nog eerder: Brand in het Lukasziekenhuis, Twin towers ingestort, Aardbeving in Iran.

We verdenken haar nog van: De moord op Franz Ferdinand, de aanval op Pearl Harbour, de verloren WK finale van 1974…

Ik realiseer mij belangrijke dingen niet. Ik werd verzocht een gastlogje te schrijven, kleine moeite groot plezier, omdat ik de 93.939e bezoeker op een site was. Ik zal het heus wel niet goed begrepen hebben want 93.939 is geen rond getal. Het zal er dus wel om zijn gegaan dat ik de 93.940e bezoeker was. Want dat is veel logischer.
In elk geval, hoe weet diegene dat ik de 93.340e was? Wat blijkt? Door een teller waarop je kunt zien wie, waar en hoe laat iemand je weblog bezoekt. En dat benauwt mij. Ik heb een dergelijke teller niet. Zijn er nog meer mensen die mijn doen en laten op web-log kunnen volgen en vastleggen? Want dan weet ik dat, en dan kijk ik voortaan uit beleefdheid wat vaker op uw log. Ja, weet ik veel, ik dacht dat hebben ze toch niet in de gaten als ik een weekje hun logjes niet lees. Wat een extra druk op mijn schouders ineens! People on streets – ee da de da de da de da

Mijn collega en ik hebben soms last van zijn winderigheid. In het begin dacht ik nog dat het z'n stoel was, iets later maakte ik mezelf wijs dat het zijn stoel was, nog wat later zette ik demonstratief het raam open en laatst vertelde hij me dat hij er niks aan kon doen. (om mij onbekende redenen.)

Aan de ene kant ben ik er niet van overtuigd dat hij er niks aan kan doen. Want het gebeurt nooit 's ochtends als een vrouwelijke collega ook aanwezig is. Aan de andere kant denk ik echt dat hij er niks aan kan doen. Dit vanwege de vermanende manier waarop hij zijn kringspier toespreekt als deze zich met donderend geraas opent.

Als hij achterover geleund op z'n stoel zit en de eerste ontsnapping van de dag is een feit, buigt hij zich voorover, kijkt tussen z'n benen en zegt geïrriteerd: "NAH!"
Bij een volgende knetter draait hij z'n bovenlichaam, kijkt richting kont en zegt kwaad: "Doe nou 's normaal!"

Als je erbij zit is het geen pretje, maar als je dit aan mevrouw Mack vertelt lopen de tranen over haar wangen en hapt ze van het lachen een half uur naar adem.

't Is mooi hoor dat digitale tijdperk. Wij, mevrouw Mack en ik, spreken met elkaar nog uitsluitend over mensen waarvan we niet eens zeker weten of ze wel bestaan. Dus bijvoorbeeld: De boekhoudcommando's zijn er weer. Of Yukiko heeft problemen bij haar zwangerschap. Kidtwist is gestopt met roken. Anna Maria leeft weer! Jolie is aan het verhuizen. Bij Kwebbel is een ruit ingegooid. Jan H. is homo geworden! Wat heb je nu voor kattengejank aanstaan? Ssst, da's klassieke muziek van Marina. Ik moest lachen om Bjorn. Wie? Tiepvoud! Oh die!
Nou, zo gaat dat dan hier. En da's mooi. Maar nu schijnt het omgekeerde ook voor te komen.

Kidtwist heeft sinds een paar weken een prachtige nieuwe Fiat Stilo en zoals het een goede Italiaanse wagen betaamt ging er al gauw een waarschuwingslampje branden. Kidtwist maakte de klassieke fout, onervaren als hij is, om daarmee naar de dealer te gaan. Dat moet je nooit doen, de dealer maakt het alleen maar erger. Bij een goede Italiaanse auto horen af en toe lampjes te gaan branden. Zo niet, is het lampje kapot. Ik adviseerde hem dan ook het te negeren, want dat brandende lampje is omdat de auto zichzelf aan het afstellen is, dat gaat vanzelf over.
Zijn vrouw had de auto even geleend maar had niet in de gaten dat de kofferbak niet op slot zat en was tijdens het optrekken de karakteristieke kidtwistlading verloren.
Zegt hij kwaad tegen z'n vrouw: Had je dan niet gezien dat er een lampje brandde dat de kofferbak niet dicht zat?
Jawel, maar Mack had toch gezegd dat dat zo hoorde!

Ja, dat zijn mooie dingen voor de mens.

Ik hoorde gisteren een radiospot waarin fluisterend werd medegedeeld dat de AIVD personeel zoekt.
En ik heb altijd al spion willen worden, behalve vroeger met Stratego want een spion was wel het minste. Nou ja, oke, een spion kon als enige op een bom trappen zonder gewond te raken, maar voor de rest vond ik het maar een rare snijboon met z'n hoge hoed. Nee, ik wilde Maarschalk zijn, dat was de belangrijkste. Ik vond hem nog veel belangrijker dan de vlag.
Toen ik destijds bij mijn vader meldde dat ik later Maarschalk wilde worden zei hij dat er in Nederland geen Maarschalken waren en dat Generaal het hoogste was. Maar dat was zo'n bromsnor op het plaatje, dus dat vond ik niks. Kolonel, dat was ook nog wel een stoere, veel stoerder dan die Majoor die op een zeerob leek, maar dat vond ik al weer te gewoontjes. Toen ze bij de dienstkeuring vroegen of ik bij de mariniers of de commando's wilde heb ik gezegd ja, als je daar tenminste Maarschalk kunt worden. Nou en toen kreeg ik nog een broodje en mocht ik weg. U hoort nog van ons.
Ja gisteren, eindelijk….spion.

Ik lees voor het slapen gaan zoveel boeken over natuurwetenschappen en scheikunde dat ik mij afvraag waarom ik die vakken (na Duits) als eerste uit m'n vakkenpakket heb geknikkerd.
Alsof mijn interesse heel ergens anders ligt. Toegegeven, het is wel populaire natuur- en scheikunde. Niveau "Kijk". Maar evengoed. Als ik economie en handel er als eerste had uitgeknikkerd zou ik nu vást wat populair-wetenschappelijke economieboeken op mijn nachtkastje hebben liggen. Das Kapital ofzo. Of The General Theory of Employment, Interest and Money.

Toevallig ben ik erg tevreden met mezelf. En ik zeg bewust toevallig want hoe groot is de kans nu helemaal dat van al die triljoenen zaadcellen die er in 1969 op de wereld waren, precies diegene die mij vervoerde, uiteindelijk leidde tot mijn geboorte, en dat mijn ouders mij ook nog als gewenst beschouwden en zorgden dat ik behalve dat ik goed te eten kreeg, mij ook nog liefde gaven en zorgden dat ik mezelf kon handhaven -je macktaindrai- in het land waarin ik woon, en in de zomervakantie zelfs ook nog daarbuiten?

Want voor hetzelfde geld was ik het jongetje uit de vroegere buurt van mijn zwager geweest, in het afgelegen Emmen en in de tijd dat er nog geen kindertelefoon was, en stopte mijn vader me, als hij me lastig vond een paar uurtjes in de aardedonkere kruipruimte van het huis, waardoor ik nu zo psychisch beschadigd was dat ik staand op het balkon van m'n flatje trots mijn onderbroek liet zakken als er een vrouw langs liep. En dan hadden de vrouwen me nu verafschuwd in plaats van verafgood.

Dus ik zeg, vrouwen, reageer eens niet zo extreem-rechts, de eerst volgende keer dat u oog in oog staat met een potloodventer, vormt niet gelijk uw oordeel, eert uw vader en moeder en ga de dialoog eens aan. Misschien staat u wel tegenover een Mack die de omstandigheden tegen had.