Categorie: Enigszins grappig

Ondanks verwoede pogingen van mijn leraar handenarbeid, maar dat heette anders op de Havo, kan ik even niet meer opkomen, is het niet gelukt mij voor kunst te interesseren. Ook op culinair gebied ben ik een barbaar. Als je honger hebt gaat er niets boven friet met of babi pangang. Ik haat musicals! Opera! En het ergste, ik lach het hardst om winden. (Geen scheten, die zijn ordinaaiirrr.) Maar wel afhankelijk van hoe de wind gelaten wordt.
Ik vind, als je een wind laat moet je het expres doen en er goed de aandacht op vestigen, je moet er keihard om gaan lachen of je moet je flink staan gaan schamen, dan kun je me wegdragen. Mensen die hun winden niet inhouden of een duidelijk hoorbare laten en vervolgens gewoon doorgaan met waar ze mee bezig zijn vind ik verachtelijk. Humorloze smeerzakken vind ik het, maar ik dwaal af van het onderwerp.

Goed, je bent een barbaar, wat is het probleem? Nou, het probleem is dat maatschappij en overheid niet gediend zijn met lieden als ik. Ik had ook liever ganzeleverpastei op een bedje van meelwormen gelust. Simon Vestdijk in plaats van Spiderman. Charlie Parker in plaats van Elvis. Ik zou ook graag dat kunstwerk op de oprit bij Kootwijk (moet je echt eens gaan bekijken) mooi vinden. Want als je er langs komt moet je er wel naar kijken, of je wilt of niet. En ik wil niet! Mijn hersenen weigeren om me niet in de lach te laten schieten. Maar misschien ben ik nog niet verloren. Ik heb tenslotte ook koffie leren drinken. (Wel met suiker en melk, dat is dan wel weer jammer.)

Ik maak me zorgen. Ik heb weer zo'n boek dat me aan het denken zet. "A short history of nearly everything"
Uiteraard gaat het weer over het heelal. Want daar wil ik over weten. Niet hoe het ontstaan is want dat weet ik allang, maar hoe het eruit ziet en wat er buiten het heelal is. Nou, volgens dat boek zijn er buiten het heelal nog veel meer hela en die dijen allemaal uit, net zolang tot de zwaartekracht overwint en ze weer inkrimpen. En dat proces duurt eeuwig. Maar eeuwig is in heelal begrippen maar een klein poosje. Je kunt beter zeggen: Oneindig. Maar ook dat is niet echt lang, heelal gesproken.
Want stel je nou eens voor, ons heelal is ongeveer 13 miljard jaar geleden ontstaan, het dijt nu uit, tot het over laten we zeggen, 7 miljard jaar begint in te krimpen, en dan krimpt het 20 miljard jaar lang in tot we weer bij dat kleine niets zijn, en dan knalt de boel weer uit elkaar en begint het hele verhaal weer van voor af aan. En dat gaat maar door.
En ons heelal doet dat niet in z'n eentje. Nee, ontelbare hela doen gezellig mee.
En denk niet dat je er dan bent, neeneeneenee, ook op microscopisch kleine schaal zijn er nog tienduizendtriljoenduizendhonderachtenveertig hela. Want iedere molecuul is voor ons maar klein, maar voor een molecuulbewoner is dat weer een heelal op zich. En daaruit volgt dus ook dat ons heelal ook een molecuul is die weer een onderdeel vormt van bijvoorbeeld een gigaterramegamens die nu gezellig een logje zit te schrijven op een toetsenbord met een massa van eeh, veel.

Nou, da's ongeveer wel wat je er van moet weten.

Een modebewuste, sjaaltjesdragende, opschepperige collega met een laffe (lees: noodgedwongen) kale kop, een grote bek en tweeduizend vriendinnen in de stad, maar aan wie ik niet eens echt een hekel heb, blaat altijd tegen mij dat hij nooit gaat trouwen. Hij woont al jaren samen met zijn vriendin en zij weet ook dat hij niet gaat trouwen. Hij zegt ook gewoon tegen haar dat hij niet gaat trouwen. En zij kan hém wel vragen maar dan zegt hij toch nee, maar dat weet ze ook. Hij zegt het gewoon tegen haar hoor, dus ze weet het en ze hoeft zich dus niks in haar hoofd te halen mocht ze ooit last van nesteldrang krijgen.
Nou die collega, die gaat dus trouwen.

Uit welke film hij het heeft weet ik niet maar hij pakt het groots aan. Zijn vriendin is pas afgestudeerd (zo noemt hij dat) als kleuterleidster en volgende week vraagt zij als elke dag aan de kinderen wat ze die dag gaan doen en dan houden ze allemaal bordjes omhoog met de tekst: Wil je met me trouwen? En dan komt hij binnen met de ring (eerlijk is eerlijk, het is een mooie ring.) En Robert ten Brink is er niet eens bij, dus een echt aandachtsorgel is hij nou ook weer niet.

Het doet mij denken aan mijn eigen aanzoek aan mevrouw Mack waarvan twee versies circuleren, en er slechts eentje waar is, maar welke, daar laat ik me nooit over uit.

Versie 1: Ik zit op m'n werk, de telefoon gaat, het is mevrouw Mack en ze zegt: Volgende week donderdagochtend om negen uur trouwen we. Oh, oké!

Versie 2: Ik zat bij de commando's en mevrouw Mack werkte in een fabriek. Ik had mijn gala-uniform aangetrokken en ben op mijn Harley-Davidson de fabriek binnen gereden, zo naar haar afdeling. Iedereen legde zijn werk stil en kwam kijken. Toen ik bij haar kwam en ze me zag deed ik haar het aanzoek, ze vloog om m'n nek en ze kuste me wel een minuut lang. Daarna is ze achterop de motor gesprongen en onder luid applaus van al haar collega's zijn we de fabriek uitgereden.

Vandaag liep ik samen met m'n schoonvader Beffie en Boffie uit te laten in het park. Beffie en Boffie (heten in het echt anders) zijn de Malthezer leeuwtjes van m'n schoonmoeder. Je staat als volwassen vent echt voor lul met zulke hondjes, vandaar dat mijn schoonvader een Honda CBR heeft aangeschaft om z'n zwaargehavende imago weer enigszins op te waarderen.
Trippeltrippel, springspring, kefkef, allemaal van die irritante dingetjes die kleine hondjes doen. Het enige wat ze wel als een fatsoenlijke hond doen is bolussen draaien, maar die heb je dan weer liever klein. Maar goed. Op een gegeven moment komen er twee Macks aan. Van die caramelkleurige mooie, lelijke, knorrende Engelse Bulldoggen die volgens de reclame kleine hondjes eten. Ik wil nooit meer zo'n hond maar heb er nog wel een zwak voor. Ik bukte me om er een te aaien en de vriendelijke knorrende lobbes kwam (nadat hij struikelde) vrolijk naar me toe en kwijlde m'n hele hand vol. En je hand meurt daarna ook nog eens naar huidplooien die nooit licht zien. Zo'n Bulldog heeft alleen maar nadelen. Zijn enige voordelen zijn zijn lachwekkende uiterlijk en zijn sulligheid, gecombineerd met een ongelofelijk klunzig gedrag maar wel lief voor kinderen. En daar valt mevrouw Mack dus als een blok voor…

Oké, mijn voorspellingen voor de komende vijf jaar kloppen niet voor 100%, maar bij nummer twee en vijf kun je me een zekere verwantschap aan Nostradamus toch niet ontzeggen. (En de vijf jaar zijn nog niet om.)

De burgemeesteres van Utrecht heeft de oorlog verklaard aan mijn geboortegrond, Kanaleneiland. Er schijnen daar wat problemen te zijn met wat Marokkaanse jongeren met een criminele inslag. (Pleonasme! Begrijpen ze toch niet..sstt)
In elk geval, het schijnt daar behoorlijk uit de hand te lopen en als ik de krant mag geloven spant het er momenteel om wie er de baas is, de jongeren of het gezag. (Dit riekt alweer naar pleonasme.)
Als ik de politie mag geloven zijn zij de baas. Oke, er zijn wat probleempjes met mensen die daar wat moeite mee hebben maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Dat zijn er maar 400. Dat loopt wel los. Inderdaad ja! Dat is juist het probleem!

Heel mijn leven lijd ik al aan paranoia. In mijn jeugd dacht ik dat ik de enige echte mens was en de anderen waren stiekem robotten die mij lieten denken dat ik een leven leed, maar in werkelijkheid was ik een experiment van de bewoners van de planeet Zgroksi 8873, die de aarde hadden geschapen en mij daar hadden neergezet om mij te bestuderen. En te pesten natuurlijk. Dus als ik dan eindelijk na lang zwoegen het tot minister-president had geschopt, zouden ze mij vertellen dat dat allemaal vooropgezet was en dat ik dus helemaal niks bereikt had. En dan zouden ze lachen. Zo van "Wipi-wipi-wipi" (zo lachen ze daar.)

Na jaren therapie is er toch wel wat vooruitgang geboekt. Bovendien heb ik bij de keizersnee van mevrouw Mack gezien dat ze van binnen echt was, nergens zekeringen en relais te zien. Nu denk ik nog alleen dat mijn reageerders een bewoner van Zgroksi 8873 is, die alle reacties voor zijn rekening neemt en mij laat denken dat ik op internet zit terwijl ik in werkelijkheid gewoon een stand-alone verbinding met 650 lichtjaar verderop heb. Mijn psychiater (die ook gewoon in het complot zit) is tevreden. Ik doe net of ik niks door heb en hij seint nu verkeerde informatie door naar z'n thuisbasis.

WIPI WIPI WIPI! Wie lacht er nu het hardst hè!!?

(En dit wist ik dus al ver voordat The Matrix uitkwam.)

Vroeger, toen Formule 1 nog een gevaarlijke sport was, woonde ik op een flatje met een omgerekende huur van 250 euro per maand. Geldzorgen kende ik niet en als ik een andere auto wilde dan spaarde ik een paar maandjes en dan kocht ik een geldverslindende hot-hatch. Als ik mee kon op wintersport hoefde ik alleen even niet over te boeken naar mijn spaarrekening en hoppakee, geregeld. Als ik iets wilde hebben kon ik het meestal wel kopen. Echt veel sparen deed ik niet, want ik wilde wel het juiste vrijgezellen-imago. Dus niet zo eentje die 80.000 euro op de bank had staan. Van ellende moest ik geld gaan weggeven.

Tegenwoordig is het heel anders. Ik heb nu een geldverslindend brullend monster en mevrouw Mack is ook niet goedkoop. En de kinderbijslag is ook bij lange na niet genoeg om een van beiden van te onderhouden. Eigenlijk leven we tegenwoordig van de liefdadigheid. Als er hier iets kapot gaat staan er gelijk familie en vrienden klaar om het overleden apparaat te vervangen. En praktisch iedereen in mijn linklijst doet soms een financiele bijdrage om ons door de roodste dalen heen te helpen, waarvoor nog hartelijk dank. Misschien een beetje lullig voor die ene die zich nu in negatieve zin aangesproken voelt maar ik begrijp best dat je daar misschien helemaal niet aan gedacht hebt. Geeft niks. Stuur maar een mailtje, dan regelen we het alsnog.

Mijn opa en oma (samen 180 jaar waarvan 132 getrouwd) hebben en rijk leven. Ze wonen nog steeds op zichzelf, opa liep op zijn 80e nog hard door het Panbos en fietst nu nog elke zondag met twee kunstknieën naar de kerk, en oma staat nog kwiek op uit haar stoel, weet feilloos de verjaardagen van haar kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en weet ook nog op wat voor soort school ze zitten. Dus niet van: "Hoe gaat het op school?", nee, "Hoe gaat het op het VMBO?". (Voorbeeld natuurlijk, in mijn familie heeft niemand gestudeerd.)
Ik ben hun oudste kleinkind en Hans is vernoemd naar zijn opa die toevallig ook hun oudste (overleden) zoon is, dus ik heb niet één maar wel twee streepjes bij ze voor. Ik kom er dan ook graag. Maar dat heeft dan weer alles te maken met het feit dat zij nog de enigen zijn die ik ken die mijn weblog niet lezen en die ik dus iets kan vertellen zonder dat ze me hoeven te onderbreken met: "ja, dat had ik al gelezen op je log!"

(De inspiratie voor dit logje heb ik opgedaan bij ex-collega Hans die ik een half jaar niet had gezien maar die ik daarover in twee minuten had bijgepraat. Trouwens Hans, je snapt ook wel dat mijn zoontje in werkelijkheid naar jou vernoemd is, maar voor de familie moet ik het wat anders brengen.)

Onder het eten gaat de bel.
Ik sta geërgerd op en begeef mij naar de voordeur. Voor de deur staat een mevrouw met een bus in haar hand. Aarghh!
"Goedemiddag, ik kom voor de nierstichting."
"Nou, dan bent u hier aan het verkeerde adres." zeg ik norsig.
De vrouw kijkt verschrikt en vraagt met een zenuwachtig lachje: "is dat zo?"
"Ja," zeg ik "want hier woon ik."

Gelukkig snapte ze hem gelijk en vroeg toen of ik nog wat over had voor de nierstichting.
Tuurlijk. Zeg dat dan gelijk.

Categorie: Het schoot eruit voor ik er erg in had.