Categorie: Enigszins grappig

Ooit kreeg ik van de schattigste ex-collega die ik ooit had (ze moest huilen toen ik vertelde dat ik ergens anders ging werken.) een Elvis-glas. Dat glas staat in de huiskamer op de rand van de lambrisering, want Elvis stop je niet met z'n kop in de vaatwasser. Een zwarte huisspin (zo'n grote voor Nederlandse begrippen) die ook Elvisfan was had zich een aantal weken ineens in het glas gevestigd. Gewoon op de bodem. Een tikje tegen het glas hielp niet, en een week of drie later zat de spin er nog steeds, onbewogen. Hartstikke dood volgens mevrouw Mack.

Ik weet natuurlijk door mijn jarenlange Discovery-Animal Planet-Lonely Planet-Alles behalve GTST- dat spinnen soms wel een jaar roerloos ergens zitten en dan ineens hun prooi kunnen aanvallen. Dus ik zei dat-ie nog leefde. "Mack, hij is dood. Dat zie je toch? Helemaal verdroogd! Daar hoef je geen Midas Dekkers voor te heten hoor, om dat te zien."

Ik pakte het glas en tikte er tegen. Geen beweging. Ik hield het glas op z'n kop. Hielp niks. Met een mes dan maar het beest te lijf. Ha, ineens zat er weer leven in. Ik heb hem buiten gezet want spinnen moet je nooit doodmaken, dat brengt ongeluk. En mevrouw Mack? Die durft mijn beweringen nooit meer in twijfel te trekken….En ik? Ik droomde verder….

Elke avond als ik thuis kom, heb ik een vast ritueel. Ik ga naar boven, kleed mij snel om, kijk ondertussen even naar buiten of Hans op het "tasfeld" aan het spelen is. Van de week dus ook, ik keek naar buiten en dacht: "Hee mist? Wat gek, dat was net nog niet?"
Ik steek mijn kop door het openstaande raam, beuk een gat ter grootte van mijn kop in de hor die ineens voor het raam zat, maar hij functioneert gelukkig nog steeds. Geen albatros die daar doorheen komt deze zomer.

Vijftien jaar geleden probeerde ik bij te verdienen als amateur-goochelaar. Het is mij slechts één keer gelukt om een vrouw door te zagen. Ik verschil nog steeds met beide helften van mening of de truuk nu ge- of mislukt is.
In elk geval, het werd mij verboden om ooit nog de goochelkunst te beoefenen, of zelfs maar goochelaarsgereedschap in mijn bezit te hebben. Mijn witte konijn, Youp, heb ik hier in het bos losgelaten, tijdens een strenge winter, zodat hij niet zo zou opvallen in de sneeuw en niet tegelijk ten prooi zou vallen aan een vos of een poema.
Ik mocht ook geen goochelvoorstellingen meer bezoeken. Kortom, mijn veelbelovend talent werd door overheidsingrijpen om zeep geholpen. Door één klein onbetekenend foutje.

En nu zie ik ze op tv hun kunsten vertonen, Hans Klok, David Copperfield, Christian Farla (die laatste heb ik net ook maar gegoogeld, want ik had er nooit van gehoord en slechts twee tovenaars noemen komt zo over alsof je weinig van het onderwerp weet) en meer. Hele treinstellen laten ze verdwijnen. Het vrijheidsbeeld! De Twin Towers!
En ik heb geen idee hoe ze het doen. Of gewoon een simpel truukje als een laken over een tijger heen gooien en hem dan laten veranderen in een heel strak tijgerpakje met stoeipoes erin?
De beste truuks zijn die waardoor je je gaat afvragen of iets echt is of een truuk. Een oude goochelaarscode is dat je elkaars geheim niet verklapt.

Maar aangezien de meesten van u bij mijn weten geen goochelaar zijn: vertel mij in de reacties van zoveel mogelijk truuks hoe ze het doen. Offenheit muss sein. En mij irriteert het al jaren dat ik de truuks niet doorzie!

Weet u wat ik nou leuk vind? Men neme een mannelijke veertiger en men zoeke in zijn fotoalbum. En dat er dan van die jaren '80-foto's tussen zitten van een antifotogenieke, puistige puber, waar de levenslust werkelijk vanaf kruipt, met een permanentje en een vlassnorretje. En in z'n trouwalbum heeft-ie dan zo'n geföhnd kapsel. En dat-ie dan nu heel dun haar heeft.

En dan de alba (?) open op tafel leggen bij de betreffende foto's. En dan keihard gaan lachen en met je vinger kleine krulletjes in je haar draaien. Ja, dat mag ik graag doen.

Ja sorry hoor, maar ik vind dat ik dat recht heb. Ik was ook een puisterige puber en ik heb nu ook dun haar, maar ik had toen tenminste wel in de gaten dat zo'n permanentje en zo'n vlassnorretje je later nog een keer zouden opbreken.
En toen ik ging trouwen had ik gewoon hetzelfde kapsel als altijd, zodat mevrouw Mack tenminste wel het idee had dat ze met iets vertrouwds trouwde.

Ontelbaar. Dat was toen ik klein was de overtreffende trap van veel. Met dit magische getal won ik vaak opschepwedstrijden. Ik wist destijds precies hoeveel ontelbaar was.
Op de middelbare school veranderde ontelbaar in oneindig en na de uitleg van de wiskundeleraar wist ik ineens niet meer hoeveel ontelbaar was.
En nu ik erover nadenk is oneindig ook iets belachelijks. Er bestaat helemaal niet iets als oneindig. Alles heeft een begin en een eind. "Geen beginnen aan" klopt dus ook niet, mocht u dit ooit een belastingambtenaar klagend horen zeggen.

En wat Einstein allemaal beweerde, daar klopt ook geen zak van, zegt mijn boerenverstand.
Want zijn ogen belangrijker dan oren, of is licht belangrijker dan geluid? Waarom wel door de geluidsbarrière en niet door de lichtbarrière? En waarom hoor ik nooit wat over de gevoels-, de reuk- of de smaakbarrière? Of de zesde zintuig-barrière? Klopt allemaal geen barst van, dat kun je op je klompen aanvoelen. Maar ja, die hadden ze vroeger in Zwitserland niet.

Nu lees ik net op de Hyves van mijn ex-vriendin dat ze op 3 september met de liefde van haar leven gaat trouwen. Zou ze niet weten dat ik al getrouwd ben?

"We kenden elkaar al voor we elkaar ontmoetten", schrijft ze. Ja, dat klopt. Dat weet ik nog. Ik hoor de sms-jes op haar telefoon nóg gaan.
Uiteraard heb ik wel gereageerd op haar hyves-blog of het een zware klap voor haar vriend was dat ze met de liefde van haar leven gaat trouwen. Wel een knipoog erachter natuurlijk, alsóf je een grapje maakte, en gefeliciteerd erbij, alsóf je haar alle geluk van de wereld gunt.

Dit soort dingen blijft een gevoelig onderwerp.

Een paar weken geleden vertelde ik dat er onder mijn bed een ontplofte duif lag. Door de kat aan drie stukken gereten. Wat ik er niet bij verteld had, was dat dit eigenlijk helemaal niet kon omdat wij tegenwoordig als we weggaan het huis hermetisch sluiten voor lichtgrijze katten. Dus, de deur zat dicht en toch zat Fraulein Demjanjuk met een duif binnen.
Wij dachten dat de enige mogelijkheid was dat de duif zelf door een raam naar binnen moest zijn gekomen, maar ik dacht eigenlijk meer dat we toch stiekem de deur open hadden laten staan.

Gisteren: Het antwoord. Alle buren hebben last van binnenvliegende duiven in hun slaapkamer. Onze duif trof het tragische lot van een egoïstisch kattenbeest in de slaapkamer. De rest is vrijgelaten.
Maar dit is geen normaal gedrag voor duiven. Duiven en ik staan er om bekend dat we nooit de weg kwijtraken. Maar ik wijs wél altijd de verkeerde kant op als ik hier in huis sta en ik wil de binnenstad van Vaassen aanduiden. Dat ligt dus helemaal niet aan mij als de duiven hier hetzelfde probleem hebben. Dat verhaal over de Bèhmuda driehoek, daar was ook geen woord van gelogen hoor.

Naarmate een discussie langer wordt, groeit de kans op een vergelijking met Nazi's of Hitler naar één.

Ik werd een poosje terug (zij het met een knipoog) gewezen op het overtreden van deze wet (die ik niet kende) en nu heb ik er een aantal vragen over.

1. Kun je deze wet wel overtreden of kun je hem alleen op laten gaan?
2. Als je hem op laat gaan, ben je dan in overtreding?
3. Als het antwoord op vraag 2 'ja' luidt, ben je dan tegen nazi's of kun je gewoon slecht discussiëren?
4. Mag je nooit iemand vergelijken met nazi's?
5. Als het antwoord op vraag 4 nee is, mag het met de Argentijnse Junta dan wel?
6. Als je de allereerste reactie op een onderwerp gelijk een vergelijking met Hitler betreft, gaat de wet dan ook op?
7. Als de ene Neonazi bewonderend tegen de andere zegt: "Goh, wat lijk jij op Hitler" gaat de wet dan ook op?
8. Als ik artikel 147 van het wetboek van strafrecht overtreed (wat wél een echte wet is) is dat dan minder erg dan een overtreding van Godwin's law, die niet in het wetboek terug te vinden is?
9. Valt de vergelijking die John Cleese maakte van de Duitsers in zijn hotel met de nazi's (don't mention the war) ook onder deze wet, of was dit gewoon heel grappig?
10. Moeten we deze wet dan maar opnemen in het wetboek?
11. Mag ik nog wel grappen over Volkswagens maken?

Degene die alle 11 vragen als eerste goed beantwoordt wint een vals Argentijns paspoort.

Sinds al die prinsen verkering hebben vind ik koninginnendag een stuk leuker om te kijken op tv. Mijn persoonlijke favoriet is, ondanks haar vader, Marilène (U weet wel, die met die nepcommando gaat) Daarna komt normaal gesproken, ondanks haar vader, Maxima, maar die was nu door haar roze mantelpak ronduit onaantrekkelijk. Daarna komt, ondanks haar vader, Laurentien, maar dat komt omdat ik die Annet en Anita een beetje nietszeggende huppeltutjes vind. En ze zullen wel geen belangrijke vader hebben.

Verder is het een publiek geheim dat ik stiekem ook een prins ben, al wil Beatrix mij nog niet helemaal erkennen. Maar misschien dat ze dat op latere leeftijd een keer doet, net zoals haar eigen vader dat pas later gedaan heeft bij zijn buitenechtelijke dochters. (Volgens geruchten is er ooit iets gebeurd met een bekende zanger uit Memphis, maar daar zwijgt ze over.) Maar ze komt hier wel regelmatig op bezoek. Natuurlijk wel onopvallend, dus ze laat haar föhn thuis. En natuurlijk komt ze niet met auto met AA-kenteken. Nee, een gewone onopvallende BMW 3-serie met kenteken TR-IX-38.

Vroeger, toen we nog zonder hoofdkussen sliepen, had je superlijm die, als je daar onvoorzichtig mee was, jou en je broer kon transformeren tot siamese tweeling en daar kon niemand wat aan doen behalve een team chirurgen middels een scheidingsoperatie. De allereerste superlijmen waren zo sterk dat je ze niet eens uit de tube kon krijgen!
Tegenwoordig, door alle milieu-eisen is secondenlijm waardeloze troep geworden. Mijn eigen snot plakt nog beter! Alles wat ik lijm is na viijf seconden weer los in plaats van vast zoals in de instructies staat. Komt gewoon doordat bepaalde stoffen niet meer mogen worden gebruikt van de milieupolitie. Scheelt duizenden doden op jaarbasis.
Maar de zool van mijn schoen vastlijmen lukt niet meer. Ja, met snot maar niet met secondenlijm. Wat denkt u, hoeveel doden per jaar is nog toelaatbaar als er weer ouderwetse secondenlijm op de markt komt?