Categorie: Enigszins grappig

Ik heb het er niet zo vaak over, maar hier in huis wonen twee katten, Bob en Sophie. Misschien heet ze wel Sofie, geen idee, die dikke rooie met een stompje staart heet in elk geval Bob, dat weet ik wel.
Katten zijn klerebeesten. Het zijn totaal nutteloze schepsels. Net als wespen. Uitsluitend een irriterende functie. (controlerend, uitvoerend, adviserend en irriterend, kent u het rijtje nog?) In elk geval, de dag dat je over je eigen katten gaat loggen, is de dag dat je hard aan vakantie toe bent.

Wat is er leuk aan katten?

Tot zover.

Wat is er niet leuk aan katten?

Lees verder “De dag dat je over je katten schrijft…”

Weet u wie ik altijd een betweterig takkewijf (in die tijd nog zonder tussen-n) vond? Clair Huxtable.
Altijd klopte zogenaamd alles aan haar, nooit ging er iets verkeerd, ze lachte irritant -kijk mij eens een ideaal gezin hebben- en het ergste, ze zei de goeie dingen op het juiste moment. En dan op zo'n manier dat de rest van de Huxtables gelijk weer even op hun plek werden gezet. Daarbij zag ze er voor haar leeftijd goed uit, ze zakte niet uit, ze was intelligent en had een goede baan.
Verder sprak ze twee talen vloeiend, kon ook nog goed koken en geen van haar kinderen was een junk.

Streven naar perfectie is een goede eigenschap, maar perfect zijn…blèèh! Blij dat ze opgesodemieterd is.
Die Wendy, uit Bob de Bouwer, kent u die? Dat is net zo'n type. Die bewaart altijd de kalmte en het overzicht, en zegt ook nog eens uitsluitend hele verstandige dingen. Pure Science fiction is het, dit soort vrouwen.

Nee, doe mij maar een wysiwyg vrouw als mevrouw Mack. Die kan ook het hele gezin op z'n plaats zetten. Weliswaar niet zo subtiel als Clair Huxtable, maar ook ons kind is geen junk. Verder liggen al mijn overhemden snaarstrak gestreken in de linnenkast, je ziet hier nooit een stofrag door het huis gaan, ze kookt perfect en ze waakt over het huishoudgeld als een leeuwin over haar welpen.
Nog maar 10 dagen, dan is ze uitgerekend…

Mannen, er moet mij iets van het hart. En ik weet, velen van ons zullen het denken, slechts een enkeling durft het uit te spreken en er is er maar eentje die het op zijn web-log durft te zetten.
Wat moet mij van het hart mannen? Kijk eens om u heen! Is uw huis wel net zo schoon als het op het eerste gezicht lijkt? Of ziet u toch nog regelmatig ergens een stofrag over de vloer waaien? Dat zou bij uw moeder toch nooit gebeurd zijn wel? En smaakt het eten net zoals toen uw moeder het vroeger klaarmaakte? Uw moeder die van een zak meel en een citroen een heerlijk voedzame maaltijd kon bereiden, en dat zonder te klagen? Of proeft u regelmatig dat er een klein onregelmatigheidje aan óf de aardappelen, óf de groente óf het vlees zit?
Liggen uw overhemden snaarstrak gestreken in uw linnenkast? Of hangen ze als een groep ongeïntresseerde hangjongeren te hangen aan een hangertje? Terwijl ze nota bene bijna strijkvrij zijn krijgt uw vrouw het toch niet voor elkaar om ze net zo scherp in de vouw te krijgen als uw moeder dat vroeger met een primitief strijkijzer en een beetje stijfsel deed. Hoe is het met uw banksaldo? Halverwege de maand is alles er doorheen gejast zeker? Uw moeder wist toch met 25 gulden een halve maand uit te zingen en niemand in het gezin die iets te kort kwam!

Natuurlijk is dit niet slechts de schuld van de huidige generatie vrouwen. De moderne tijd met z'n zoveel mogelijk vrijheid en z'n zo weinig mogelijk werk eist gewoon z'n tol. De emancipatie doet gewoon haar werk. Maar de huishoudschool, die hadden we nooit moeten afschaffen.

Ik loop ongeveer 10 jaar achter op de mode. Ik wil er namelijk van overtuigd zijn dat je achteraf toch niet voor lul hebt gelopen omdat de modegril een jaar later toch een belachelijke vergissing bleek te zijn. Zo liep ik 5 jaar geleden nog met witte sportsokken onder mijn korte broek, maar die zijn inmiddels onder dwang vervangen door van die mannelijke pantykousjes. Mijn bruine Australian sportschoenen zie ik ook nooit meer in winkels staan en 15 jaar terug keken ze al heel vreemd als ik om een bandplooispijkerbroek vroeg.
Over tien jaar zie je mij in een spijkerbroek die ergens onderaan je reet hangt zodat je dan duidelijk de naam van de beroemde onderbroekenontwerper Bjorn Borg kunt lezen.

Mijn korte broeken waren altijd sportbroeken, het liefst zo'n mooie donkergroene kleur die ik vroeger op school met gym ook had.
Mevrouw Mack vond al heel lang dat ik een gewone korte broek moest kopen maar omdat de 10 jaar nog niet voorbij waren, heb ik hier altijd mee gewacht. Maar eindelijk, afgelopen vakantie had ik er eentje gekocht en ik was er nog blij mee ook. Ik droeg de hele dag niks anders meer. Alleen vorige week, op mijn werk vonden ze het een beetje vreemd zo'n korte broek met nette sokken en schoenen eronder, maar dat boeit mij dan weer niet.

Maar natuurlijk, gisteren werd er hier een tafeltje geverfd (sorry Kidtwist) geschilderd door mevrouw Mack, en dan moet u eens raden in wiens nieuwe broek er dan ineens verf schildervlekken zitten! In de mijne natuurlijk! En geen idee waar die schilder vandaan kwam. Mijn hele broek onder de schilder! En met geen mogelijkheid er nog uit te krijgen. Het is kennelijk van hogerhand niet de bedoeling dat ik de mode volg minder dan tien jaar achter de mode aanloop.
Ik ben weer veroordeeld tot sportbroeken, net nu ik daar overheen was gegroeid.

Mensen die mij langer dan vandaag kennen, weten dat ik niet bepaald de handigste man van Nederland ben. Als alle mannen waren zoals ik was Gamma gewoon een Griekse letter gebleven. Toch lever ik de laatste jaren voor mijn doen topprestaties. Kijk, het is niet te vergelijken met een vriend van ons die elektricien is, en die in zijn huis een complete meterkast met afstandbestuurbare schakelunits maakt waarmee hij met één druk op de knop de complete straatverlichting van de gemeente Duiven kan bedienen, maar toch.

Soms kom ik tot grootse prestaties. Ik noem een zijwieltjes monteren op een kinderfiets. Na elke rit van Hans zaten ze er tot mijn enorme frustratie ineens scheef onder. En ik wist zeker dat dat niet aan mij lag maar aan de zijwieltjes. Drie dagen en wat bloeddrukverlagende middelen later beaamde de fietsenmaker dat er verkeerde klemmetjes bij de zijwieltjes zaten, en dan kan ik ineens weer fluiten! Ik zit qua technisch inzicht op hetzelfde niveau als een professional, dat moge duidelijk zijn.

Ook nu de baby eraan komt lever ik topprestaties. Wat denken jullie van deze lamp die ik geheel zelf op Hans' kamer heb opgehangen? Of hoe ik even een box in elkaar zet? Of, en nu wordt het al lastiger, eventjes een zwembad in de tuin opblaas?
Maar allemaal kinderspel vergeleken bij wat ik vanmiddag klaarspeelde. Eerst het bedje van de baby in elkaar gezet, wat op zich al lastig was, maar om haar te beschermen tegen muggen hebben wij zo'n klamboegeval. En denk niet dat zo'n ding in de lucht zweeft op elke willekeurige plek waar je het bedje neerzet. Nee nee, om de zwaartekracht het hoofd te bieden moet zo'n ding wel ergens aan vast zitten. Tadaaaaa!! Binnen een uur hing-ie!

We hadden een tijdelijke internet/telefoon (vraag het Fred) storing. En het mooie is, als de storing bij de provider is opgelost heb jij daar nog geen idee van. Dus niet dat het licht vanzelf weer aanslaat als de stroom er weer op staat. Anders had ik gisteren al wel een logje geplaatst maar nu lag ik eens aan de goede kant van 12 uur al in bed. En dat is 's ochtends wel zo aangenaam.

Ik slaap tegenwoordig redelijk vast. Hans heeft nog wel eens de gewoonte om midden in de nacht aan mijn bed te staan, maar ik hoor dan pas de volgende ochtend van mevrouw Mack dat ik hem twee keer teruggebracht heb naar z'n bed. We slaapwandelen kennelijk alletwee. Laatst hoorde ik van Hans dat ik midden in de nacht aan zijn bed stond en dat hij mij teruggelegd heeft in bed. Een aardje naar z'n vaartje.

Met mevrouw Mack gaat het ook goed. Zwangerschapshormonen hebben geen vat op haar. Tenminste niet diegenen die de sexuele gevoelens vergroten. Ik heb dat tenminste wel eens ergens gelezen. Volgens mevrouw Mack geloof ik veel te veel van wat ik lees. Voor de rest is zij nog gewoon dezelfde. Wij keken vanavond televisie en er kwam een aankondiging van de film Basic Instinct. Beiden konden wij niet meer op de naam komen van die actrice die op een stoel gezeten het bewijs leverde dat ze al zindelijk was. Na vijf minuten gekmakend gepieker van ons beiden pakte ze de televisiegids (bestaat nog) en zei toen: "Oh ja, dat was 'r." en keek onverstoorbaar verder.

Om tegenwoordig een weekje naar het exotische België te kunnen, moet je je hele werkplanning aanpassen en dat leidt ertoe dat je avonden moet overwerken om alles op tijd klaar te krijgen voordat je van je vakantieparadijs kunt gaan genieten. Ik durf het niet uit te rekenen maar voor mijn gevoel moet je omgerekend twee weken overwerken om een week weg te kunnen. Waarom worden vakantie-uren dan afgeschreven en niet bijgeteld, vraag ik mij ineens af.

Ik weet trouwens niet eens wáár we heen gaan in België. Maar dat maakt mij ook helemaal niet uit. Ik rij erheen en als ik aankom zet ik een klapstoeltje op, steek mijn hand uit ten teken dat er een fles bier in moet en de hele week kom ik niet meer van mijn plaats. En het bier moet constant aangevuld worden en de rest zoekt de familie maar uit. Dit is een grapje dat mijn zwager en ik elk jaar weer tegen elkaar vertellen maar in de praktijk komt het er op een of andere manier niet van. Meestal gaan we nog wel zitten maar worden we daarna allebei gelijk aan het werk gezet. En tijdens dat klusje nemen wij dan hardop aan dat het bier dan zo wel gebracht zal worden. En dat houden wij de hele vakantie broodnuchter vol.

Terugkomend op dat overwerk; niet iedereen werkt zo hard als ik en zo kon het gebeuren dat er vandaag een medelogger onverwacht een bezoek bracht aan mijn vrouw. Hij had zijn pasgeboren zoontje meegenomen. Toen hij binnenkwam legde hij zijn zoontje op de bank, gooide mevrouw Mack een luier toe en zei: "Hij heeft poep!"
Zijn hint werd wel in één keer begrepen en lachend uitgevoerd terwijl mijn "bier" commando compleet wordt genegeerd.
Voor straf heb ik zijn vrouw op hyves benaderd, het verhaal uitgelegd en gevraagd of ze mijn hyvesvriend wilde worden en eventueel meer. Kinderen geen bezwaar. En toen zij me geaccepteerd had heb ik hem uit de vriendenlijst geflikkerd met de mededeling: "Zo, jou heb ik niet meer nodig."

Kris Verburgh is de Belgische Stephen Hawking en schreef op zijn zeventiende al een boek over alles wat je weten moet over het heelal onder de titel "Schitterend". Hij schrijft in zijn voorwoord dat vrienden van hem, ongetwijfeld slimme jongens want je vrienden moeten je wel begrijpen, een boek over het heelal dat in een miljoenenoplage was uitgegeven (red: Het heelal van Stephen Hawking) na een jaar nog niet uitgelezen hadden omdat het te moeilijk voor ze was. En dat hij daarom besloot een boek over het heelal in begrijpelijke taal te schrijven, exact dezelfde bedoeling die Hawking ook al had.

Nu wil ik niet opscheppen, maar ik heb het boek "Het heelal" al vijf keer uitgelezen. Mackie. Waar plaatst mij dat eigenlijk als theoretisch natuurkundige? Best wel in een helder sterrenlicht, denk ik zelf.
Kris verbetert Hawking hier en daar want Hawking gaat met zijn zwarte-gaten theorie gruwelijk in de fout, maar ook Kris heeft het nog niet helemaal goed, al merk ik wel dat hij in de buurt komt van hoe het werkelijk gesteld is met de zwarte gaten. Dat is dus de pest als je IQ boven de 300 uitkomt, geniaal maar de de meest simpele verbanden zie je over het hoofd. Nee, soms is het beter een gemiddeld IQ te hebben om dingen te begrijpen. In mijn geval het gemiddelde van Einstein en Newton.

Op 8 en 9 april 2003 vocht ik een vete uit met mijn goede vriend Pieter-Jan, die helaas geen verstand van muziek of voetbal heeft, maar wel net zo volhardend is als ik.
Ondanks dat we toen allebei een razend drukke en enorm belangrijke baan hadden, vonden we toch nog tijd om onze prioriteiten te stellen: het via de e-mail uitvechten van een verschil van mening. Gelukkig blijven we allebei fatsoenlijk en wordt het nergens grof.

Ik realiseer me dat het een enorme lap tekst is (we hebben er dan ook twee dagen gezamenlijk aan geschreven in de baas z'n tijd) dus ik heb er alle begrip voor als u zegt: Plaats maar weer een gore mop de volgende keer.

Een kleine toelichting: PJ is voor de Stones en voor Vitesse, ik voor Elvis en PSV. Wij werkten niet bij hetzelfde bedrijf. De aanleiding was een factuur die ik tegenkwam in de adminstratie, voor een concert van de Stones in augustus 2003, waar 8 man verkopers naartoe mochten die tegenwoordig staan te hossen op de klanken van Jeroen van de Boom, maar dit terzijde.

(P.S. ik had toen nog geen web-log, maar de schrijflust zat er duidelijk al in.)

Lees verder “De langste log ooit.”

Ik las gisteren een mop in een oud moppenboek, die moet even.

Een jongeman komt bij de vader van zijn vriendin en zegt: "Ik kom om de schede van uw dochter vragen."
De vader verslikt zich in zijn koffie en zegt geirriteerd: "Zeg jongeman! Het is de bedoeling dat je om de hánd van mijn dochter komt vragen."
"Ja," zegt de jongeman, "met de hand kan ik het zelf ook!"