Categorie: Enigszins grappig

In mijn niet aflatende strijd tegen de commerciëlen van deze wereld voerde ik vanmiddag weer eens een discussie met een directeur en een reclamejongen. Zij blazen zichzelf op als een hete-luchtballon, dus aan mij de taak om die wat lager te laten vliegen. Ooit zal ik ze lekker laten kletsen, maar voorlopig nog niet. "Kijk jongens," zei ik. "Jullie doen nu wel vreselijk ingewikkeld en gebruiken veel interessant klinkende Engelse woorden, maar dat gaat bij mij niet werken hè?. Dat vage gedoe van jullie dat kan iedereen. Ik kan ook zo hier aan tafel een idee verzinnen waarmee je financieel binnenloopt. Geen probleem."

Nou, dat vinden ze natuurlijk niet leuk dus ik werd uitgedaagd. Dus ik dichtte in een paar minuten een gat in de markt. Een doodskist met een alarmknop. Want is het niet ieders grootste angst om na een week schijndood te zijn geweest, onder de grond wakker te worden en te beseffen dat je in een doodskist ligt? Dat gebeurt minimaal één keer per jaar ergens ter wereld hoor. En dan heb ik het alleen nog over degenen die gered worden. Ha, je zag mijn opponenten verzuren. Gingen ze me heel flauw allemaal vragen stellen over de praktische uitvoerbaarheid, maar dat loste ik op met een call-centre ergens in het midden van het land waar iemand 24 uur per dag aanwezig was om eventuele alarmsignalen op te vangen. Nou ja, het komt hier op neer: ze hadden er gewoon niet van terug en omdat geen van tweeën ooit in iets anders geïnteresseerd was dan geld, snapten ze mijn technische uitleg ook niet.

Dus, wat krijg je dan? Twee gefrustreerde commerciëlen die op hun vakgebied zomaar even afgetroefd worden door de eerste de beste boekhouder, dat gaat natuurlijk wringen. Dus ze vormden een pact en startten een uitlachoffensief. Ik zei: "lach maar jongens, maar ik rij hier binnenkort met een Spyker het terrein op."
Nog meer hoon. Maar goed, toen hadden ze ineens erg veel haast om weg te komen en trokken zich terug in de kamer van de directeur. In het voorbijlopen hoorde ik: "Hallo? Spreek ik met het patentenregister?"

Daar kan ik goed mee opschieten. Ik mail haar af en toe op haar werk want zij weet soms hele handige dingen. Het beste aan deze vrouw is dat zij Alfa's mooi vindt, maar tegelijkertijd is het weer jammer dat zij die van haar man niet mag rijden. (Veluwe, anno 1952) Maar omdat ik haar laatst verteld heb van een geheime bankrekening in Liechtenstein die mijn baas er op na houdt, wilde ze me als dank de helft van het saldo op die rekening schenken. "Niet nodig," zei ik tegen haar, "doe maar een Alfa Romeo 8C en ik ben dik tevreden." Wat denkt u? Vandaag kreeg ik een auto van de zaak. Wel schaal 1:18, maar het begin is er.

Verder kreeg ik een aantal boeken, want ik ben gek op boeken. Ik heb laatst nog na 13 hoofdstukken worstelen in een superspannende thriller de strijd opgegeven omdat ik totaal niet gethrilled werd. Waardeloos die thrillers. Als de volgende thriller die ik ga lezen nu ook niet thrillt, dan hou ik het voor gezien met die thrillers. Ik ben van armoe maar begonnen in een boek over lijfrenteproducten, dat is nog spannender. Tevens ben ik nu in het bezit gekomen van het eerste en tevens nieuwste boek van Emma Fasol, daarvan heb ik vanochtend even de eerste bladzijde gelezen, en daarbij drong zich wél gelijk de behoefte op om verder te lezen. Op de eerste bladzijde veroorzaakt een mevrouw een auto-ongeluk. Zoiets verzin je niet! Wat een fantasie moet deze talentvolle schrijfster wel niet bezitten.

En dan was er nog een boek van Jeremy Clarkson, beroepspatser en autojournalist. Van de buurvrouw (van wie ik zwoel ga kijken) kreeg ik het boek: "Haar naam was Sarah." Verder nog een aftershave van een of andere onbekende Fransman (nu heb ik verdorie drie flessen staan) en we gingen vanavond even naar de MacDonalds. Maar dat was geen succes. Met dank aan een oververmoeide Tammar en een nog niet zindelijke Hans. Maar verder, prima verjaardag gehad. Lekker rustig.

Gisteren hadden we een feestje aan de beroemde haven van Wanssum, bij Piet's nette ballentent. Het was een feestje gegeven door Harrie en Roelie en hoe zou ik mijn relatie met hen nu eens beschrijven? Ik ken ze sinds 1985, mijn vader was net overleden en zij waren toen jonger dan ik nu ben. Ik kwam in die tijd dagelijks bij ze over de vloer, en met Harrie liep ik elke zondag 8 kilometer met de honden. Later speelde ik badminton en liep wekelijks hard met Harrie en ik ben een keer of vijf met ze op wintersport geweest. Hans noemt ze opa Harrie en oma Roelie terwijl het feitelijk niet z'n opa en oma zijn. Voor hun feestje ter gelegenheid van een aantal dingen die er tegelijk te vieren vielen, hadden ze een foto van ons gezin gevraagd. Ik heb slechts geposeerd, maar Linda heeft er schaamteloos een Canvasgeval van 70×50 cm van laten maken. En die schijnen ze nog ergens op te gaan hangen ook. Nou ja, ik geef er maar even mee aan dat het niet zomaar de eersten de besten uit mijn leven zijn.

Echte feestnummers zijn het trouwens niet, opa Harrie en oma Roelie. De meeste feestjes met hen vallen zwaar tegen. Zo heb ik een keer in Oostenrijk in een zaal vol bejaarden met ze zitten jodelen en een andere keer gingen ze line-dancen op een volkomen lege vloer van een bar, gewoon omdat er niemand op dat feest was afgekomen. Dat laatste gebeurde ook bij een sneu jaren '50 feest bij de Eper badmintonclub, waar jaren '50 muziek werd gedraaid maar waar Linda, Harrie, Roelie en ik ongeveer de enige gasten waren. Je schaamt je kapot elke keer als je met hen uitgaat. Zijzelf trouwens niet. Hoe harder ik me schaam, hoe meer lol zij hebben.

Gisteren op hun feestje ontstond er weer een soortgelijke situatie. Buiten op het terras was het gezellig druk, voornamelijk bejaarden, maar gelukkig zaten wij aan tafel bij hun twee pleegkinderen. Maar binnen in het zaaltje had een kansloze hobby-zanger zijn beatbox uitgestald en wachtte met zingen tot er mensen naar binnen kwamen. Maar dat deed niemand, want het was nog veel te lekker buiten. Toen het eten opgeschept kon worden en de mensen toch in de rij moesten staan, greep hij zijn kans en zette in: Some broken hearts. Geen extra uithaaltje, geen toontje lager of hoger, geen come' on, gewoon dodelijk saai maar wel zuiver gezongen. En toen de muziek langzaam wegebde kondigde hij zichzelf af als Telly Savalas. Sneu. Zelfs toen hij Good luck Charm van Elvis inzette, bleef iedereen buiten. Nou ja, later op de avond hebben er gelukkig voor hem nog een aantal mensen gedanst, maar ik ben niet van mijn plek af geweest. Ja drie keer. Twee keer naar het toilet en één keer over de havenmuur gesprongen toen iemand mij dreigde te komen halen om te dansen. Ik dans niet. Zelfs niet toen pleegdochter Anneke, op wie ik vroeger toch echt wel een beetje gek was, het kwam vragen.

Is Geert Wilders nu helemaal gek geworden met z'n kopvoddentax? Hoe haalt die man het in zijn kop? Belasting op een hoofddoekje, hij lijkt wel niet wijs! Ik wil dat die man per direct verboden wordt. Hoe noemde hij het? Straatbeeldvervuiling? Is-ie blind ofzo? Niks maakt een vrouw aantrekkelijker dan een hoofddoekje hoor! Kent u die beelden niet van vroeger, met een, hoe noemde je dat toen, knappe jonge actrice in een open Alfa Romeo (eventueel Mercedes of Porsche) met zo'n prachtig hoofddoekje tegen het verwaaien van haar haar, en dat er dan een paar lokken uitwapperden….oeh…ik hou op want ik zit gevoelens op te wekken die je als bijna veertig-jarige in die tijd niet geacht werd nog te hebben. Soms, heel soms zie je het nog maar het is zo zeldzaam als een dodo.

Ik was laatst naar het concert van Coldplay met mijn schoonzus (39) en mijn schoonmoeder (42). Het was een geweldig concert maar mijn schoonzus wilde expliciet in het logje daarover genoemd hebben hoe leuk ze is. En dat was ik even vergeten. (Niet dat ze het is, maar om het te noemen.) Maar wat wil je om twee uur 's nachts? Dan denk je daar toch niet meer aan? Bij deze dan. Hier ziet u haar in actie met Tammar. Een jaartje geleden, toen was ze 38. Wat leeftijdsopbouw betreft dus een volkomen normale vrouw.

Mijn vrouw vertelde mij vanavond in de auto over een wilde fantasie van haar. Ze vertelde dat ze zich regelmatig op woensdagavond al rijdend terug van school naar huis, afvroeg wat er zou gebeuren als ze bij een snelheid van 140 km/u ineens heel snel het stuur een zwiep naar links en weer terug zou geven. Ik moest niet schrikken want ze zou het niet doen zei ze, maar ze vroeg het zich gewoon af. Zij dacht zelf dat de auto dan over de kop zou slaan.
Kijk, dat is nu mijn vrouw. Niet van die standaard wilde fantasieën die je discreet in een onbedrukt langwerpig pakketje krijgt thuisbezorgd, of iets met een gespierde donkere eilandbewoner, maar gewoon iets echt spannends. Eventueel kan de spanning nog opgevoerd worden door een paar kinderen achterin mee te voeren. Nou ja, ik heb haar uitgelegd wat er volgens mij zou gebeuren. Misschien moest u dat ook nog maar eens doen, gewoon voor de zekerheid.

Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan http://www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?

Ik keek vanavond een lachwekkende film over vier mannen met een midlife-crisis die het zat waren. John Travolta was een van die vier mannen. Dit meld ik even omdat elke film met John Travolta goed is. En omdat ik alle films waar John Travolta in speelt in één keer snap. En daar hou ik van. Maar de mannen waren het dus zat en pikten het niet langer. Ze gooiden al hun excuses overboord, vormden een motorclubje en reden richting de Pacific. Uiteraard na toestemming van hun vrouwen, maar daar ontkomt niemand tegenwoordig nog aan. En ze beleefden avonturen! Zoals een echt ouderwets eerlijk gevecht, zonder messen, pepperspray of stroomstootwapens. Gewoon elkaar eens even flink voor de bek slaan. En dan zo mooi neervallen en weer opstaan. En als je er een hebt neergeslagen springt de volgende alweer op je. Waar lees je nu nog over zo'n prachtig eerlijk gevecht?
Tijdens de film ben ik eens aan het denken geslagen. Ik moest het ook maar eens doen, een Harley kopen, een leren helm en het ware leven gaan leiden. Zo de A50 op en richting Waddenzee. Als ik vroeg wegga ben ik voor het avondeten nog wel terug..

Weet u wat mij een heel erg naar, triest en depressiegevoelig beroep lijkt? Ballonkunstenaar. Man, ik moet er niet aan denken wat er met me gebeurd was als ik destijds op de Havo handelswetenschappen had laten vallen i.p.v ballonkunsten. Als ik zo'n trieste ballonnenblazer in de stad tegenkom die van een paar ballonnen een hond maakt en daarmee kleine kinderen vermaakt dan springen de tranen in m'n ogen. Van verdriet ja! Kunt u een erger beroep verzinnen? Daarbij, als ik iets níét heb zijn het wel knoop-in-een-ballon-leg-genen. Mijn moeder kon dat als de beste, een knoop in een ballon leggen, Linda ook, geen enkel probleem, maar ik kan alleen maar blazen en ze vervolgens met plakband proberen dicht te krijgen. Hoe gaat dat in godsnaam, zo'n knoop in een ballon? Wat een hel! Ja, Tammar is vandaag jarig dus vieren we het morgen en Linda heeft vanavond al twee keer overgegeven dus ik heb slingers opgehangen en zes ballonnen opgeblazen waarvan er één ontploft is en twee er op dit moment zachtjes aan het leeglopen zijn. En de andere drie zieligerds hangen aan de slingers. Met een boterhamzakjesdichtmaakstripje. Meer waren er niet. En het waren geen gewone ballonnen met een ballonvorm, nee nee nee nee, het waren ballonnen in de vorm van een zeehond. Wat een dolle boel!