Categorie: Enigszins grappig

Er zijn mensen van televisie die je meteen aanspreken. Ik heb een rijtje van dat soort mensen. Waarom ze aanspreken, dat is niet helemaal onder woorden te brengen, maar gedurende de tijd ben je het eigenlijk praktisch altijd met ze eens. Raoul Heertje is er eentje uit mijn rijtje. Elke keer als hij bij "dit was het nieuws" zit, presteert hij het weer om zich tegen dezelfde dingen af te zetten als ik doe. Over de meest uiteenlopende onderwerpen ben ik het ééns met Raoul.
Youp van 't Hek, da's er ook eentje. De man maakt zich kwaad en ik begrijp hem steeds volkomen. Let wel, zij zijn niet de mensen die ik het meest bewónder want de mensen die ik het meest bewonder laten zich zelden uit over politieke of maatschappelijke problemen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een boekje met columns van Jeremy (Topgear) Clarkson. En het blijkt ook hier weer dat ik niet voor niets altijd Topgear kijk en keihard lach om Jeremy's grollen. Die columns zouden -qua afzetten tegen- door mij geschreven kúnnen zijn. Sterker nog, het zou mij niet verbazen als Clarkson hier soms meeleest.

Kijk nou toch eens beste lezers. Mack op ongeveer 28-jarige leeftijd en werkelijk in topconditie. Hier even in de zon tijdens een ski-vakantie. Ik was vrijgezel, maar al wel een man en op oorlogspad. Ondanks mijn Aldi skipak van negentig gulden! Ik was de enige op de hele piste die zonder zonnebril skiede. Sneeuwarendsogen. Geen vrouw was veilig voor me in die tijd. Al is veilig een relatief begrip maar meestal lukte het me wel om er eentje ondersteboven te skiën. Het was erop of eronder met skiën. Techniek had ik niet, ik moest het dus van mijn snelheid hebben. Geen nette bochtjes en huppend als een homo om je skistok heen slalommen, welnee…gaan met die banaan. Aan het eind van de week had ik meestal wel wat gekneusde ribben en blauwe plekken. Niks gebroken natuurlijk want daar was mijn lijf te sterk en te soepel voor. God, wat waren het mooie weken altijd. Ja, tijdens wintersport is er geen tijd voor neerslachtigheid. Après-skiën? Nog nooit gedaan. Dat is voor sukkels die van hoempapa houden. En voor mensen met een wat mindere conditie. Vijf winters achter elkaar ben ik geweest. En al die tijd in m'n Aldi-pak. Van de mevrouw die naast me zit heb ik een paar jaar geleden een nieuw skipak gekregen. Mooier, beter en professioneler. Nog nooit gebruikt….

Eén beestensoort ben ik vergeten in het vorige logje, en dat is de witte tijger. Ze hebben er in Ouwehand's Dierenpark twee, een grote en een hele grote. De hele grote is enorm. Het beest lag te luieren op het dak van een houten schuurtje en onwillekeurig dacht ik wat ik zou moeten doen als zo'n beest ontsnapt en het op je voorzien heeft. De meeste aangevallenen gaan er als een haas vandoor, en dat is waarschijnlijk ook het enige verstandige, maar ik vraag me altijd af: zou zo'n tijger rekenen op een schop voor z'n onderkaak? Of een kopstoot, keihard tegen zijn neus? Of zou zelfs Mike Tyson zo'n beest niet k.o. kunnen meppen? Wat zijn wij mensen eigenlijk nietig vergeleken bij zo'n tijger. Het beest lag te genieten van het mooie weer, en wel zo dat het leek alsof je hem zo zou kunnen benaderen en aaien, al was zijn (zichtbare) voorpoot dikker dan mijn bovenbeen. Nee tijgertje, blijf maar mooi binnen je hek.

Vandaag zijn wij, als modelgezin, spontanieus in de auto gestapt met als doel: Ouwehand's Dierenpark Rhenen. Bekend van Ren je Rot of Stuif es in, dat weet ik niet meer, maar wekelijks kwam meneer Anton van Hooff met een ander beest in het tv-programma. Ik neem u even een ronde door het dierenpark mee.

Lees verder “Een rondje Ouwehands Dierenpark”

Ik heb de afgelopen weken toch wat moois gemaakt in Excel, het is gewoon niet te geloven zo mooi. Wat heb ik dan gemaakt? Standaard-jaarrekeningen voor B.V's, eenmanszaken en voor VOF's. Geweldig! De meest ingewikkelde formules die godmagweten waar hun informatie vandaan halen en uiteindelijk staat alles goed. Tot en met de teksten aan toe! Dus geen gezeur meer met een datum die vergeten is aan te passen of een naam die verkeerd is overgenomen uit een vorige jaarrekening, of een correctie die niet overal doorgevoerd is, nee, dit is gewoon perfect! Ik denk dat de grote vier groen en geel worden van jaloezie als ze hier achter komen. Ik ben een held! Gisteren maakte ik een formule in Excel, ik snapte zelf niet eens meer wat die deed, maar uiteindelijk klopte het. Iets van: ALS%<"TEKST0.00;"AFRONDEN"=Y;MAAKALJEGELDOVERNAARMACK'SREKENING. Zoiets. Ik was zo tevreden over mezelf dat ik om erkenning en respect vroeg van mijn collega's. Maar die haalden hun schouders op en sommeerden mij koffie te gaan halen. Uiteraard heb ik dat gedaan. Bij eentje heb ik er in gespuugd en in de andere heb ik een meeëter uitgedrukt. En daarna ben ik een half uurtje met mijn handen achter mijn hoofd naar die formule gaan zitten kijken. Briljant stukje werk.

We waren vanavond heel even naar een onverwachte verjaardag. Tenminste voor mij. Ik geloof dat de jarige zelf het wél aan had zien komen. Babyfoon bij de buren en een paar uurtjes weg. Ik heb nooit zin in verjaardagen, behalve bij mensen die ik nog niet zo lang ken. Dan is het meestal leuk. Hoe dat komt? Ze kennen me dan nog niet zo goed en denken dat ik enorm leuk ben. Ik ben simpelweg nog niet door de mand gevallen. Mensen die mij langer dan twee jaar leuk vinden zijn uitzonderlijk. Familie telt niet mee. Ik ben zelfs uitgenodigd op de verjaardag van G., een wildvreemde (voor mij dan) blonde schone met een leren broek die over drie weken jarig is. Wat zeg ik? Ik heb haar mobiele nummer gekregen! Zo leuk ben ik op ultrakorte termijn. Linda werd voor de vorm ook uitgenodigd.

Ik moest vanochtend naar de dokter, wegens een pijnlijke teen, maar ik wilde eigenlijk niet. Maar ik moest bellen van Linda, u weet hoe vrouwen zijn, dus ik belde met de assistente. "Ja, er is iets met mijn teen, ik heb hem hard gestoten en hij is helemaal blauw. Dus ik vroeg me af of ik er misschien even naar moest laten kijken. Wat zegt u? Nee, ik heb er weinig last van." (in de huiskamer hoorde ik protestgeluiden die ik niet thuis kon brengen) "Toch langskomen? Van mij hoeft het niet hoor! Nou goed dan. Tot zo." Better safe than sorry, u weet hoe vrouwen zijn.

Bij de huisarts komt mevrouw de dokter gelijk op me af. "Wat is er gebeurd?" Ik zeg: "Wat is er gebeurd? Heb je m'n log niet gelezen gisteren ofzo? Ik heb een ongelukje met m'n teen gehad. Doet best zeer."
Ik trek mijn sok uit en de dokter riep verschrikt uit: "Zo!!" Nu lag dat niet aan de ernst van de situatie maar meer aan haar, want dat is haar manier om te laten zien dat ze je serieus neemt.
"Ja, die is waarschijnlijk gebroken," zei ze. "Ach nee, kan ook gekneusd zijn hoor," zei ik. "Nou, ik denk gebroken. Doet dit zeer?" AUUUAAWWAAAHHH. "Ja, ik denk gebroken."

Je hebt webloggers, en daar wordt soms wat vreemd tegenaan gekeken, maar wat te denken van Twitteraars zeg! Die hebben toch helemaal hun goedwies kapot! Eentje ziet een vuurbol en vervolgens gaat iedereen daarop zitten Tweeten? Lubbert Wortelboer@JandeVries "Wow, nice pic!!" Ik ken mensen, ik noem geen namen, maar die hebben web-log ingeruild voor Twitter! Als dat niet zulke leuke webloggers waren had ik ze allang uit m'n linklijst gepleurd. Maar nu blijf ik hopen op een behouden terugkomst. Want staat er niet in Lukas 15: 11-32 beschreven, de gelijkenis van den verloren zoon? Houdt hoop mensen, houdt hoop! En even daarvoor, in Lukas 11:23 "Wie niet met mij is, is tegen mij, en wie niet met mij samenbrengt, drijft uiteen." 1-0 voor de webloggers.

Vandaag werd er iemand vijftig bij ons op kantoor, dus gisterenavond werd ik gevraagd om mee te komen helpen met het versieren van zijn kantoor. De bedoeling was dat het hele vloeroppervlak vol ballonnen zou liggen. "Hahaha, wat zal hij opkijken! Zoiets verwacht hij nooit!" Nee, natuurlijk niet. Als je het ooit verwacht is het wel op je vijftigste verjaardag en niet op zomaar een dinsdag, lijkt mij. Maar goed, ik dacht slim te zijn en een elektrische pomp mee te nemen maar daar krijg je echt geen ballon mee opgeblazen. Niet eentje! Dus dat werd het ouderwetse blaaswerk, wat trouwens veel beter gaat dan zo'n dubieus handpompje waar een andere collegsta dan weer mee aankwam . Ik heb zeker vijftig ballonen met mijn mond opgeblazen wat veel meer was dan mijn zware shag rokende collega.

Vanochtend toen de vijftigjarige alle ballonnen kapot had geprikt meurde het pas echt naar ouwe mannen op zijn kamer.

Gisteren jongen, je had erbij moeten zijn. Ik was met Hans en Tammar even op het schoolpleintje, loopt er een onvaassens mooie meid voorbij. Eentje van begin twintig ongeveer, ze droeg een zwarte strakke broek met daaronder laarsjes, een donker leren jack met daaronder een witte blouse, en een knoepert van een blonde paardenstaart. Gewoon hier in de buurt waar ik woon! En niemand had me gewaarschuwd! Kent u het geluid van voetstappen van een mooi meisje op zondagochtend? Eigenlijk dienen andere geluiden even te wachten tot het geluid van haar voetstappen is weggeëbt. Ze droeg een zware tas, tenminste, daar leek het op, want ik heb hem natuurlijk niet gewogen. "Bij welke lucky bastard zou ze geslapen hebben?" dacht ik onwillekeurig. Ja, daar doe je gewoon niks aan, dat je dat denkt. Dat gaat volkomen vanzelf. Het zit er in, en het gaat er waarschijnlijk nooit meer uit.

Toch heeft de natuur ook weer een mooi verdedigingsmechanisme tegen oude vieze mannetjes als ik. Het kind had feilloos in de gaten dat ik geen 39 meer ben en keurde me geen blik waardig. Ja, het leven begint bij veertig. Ammehoela.