Categorie: Enigszins grappig

Om een of andere reden voelen mijn lezers aan dat er hier iets in de lucht hing. Want vandaag is mijn oude pageviewrecord van 28 aug j.l. verpulverd. En de dag is nog niet eens om. Ik vind het heel opmerkelijk dat men mij kennelijk al aanvoelt terwijl ik nog niks gezegd heb. Nou ja, ik zal het dan maar uit de doeken doen: ik ben vreemd gegaan vandaag. En hopeloos verliefd, ook dat nog. En Linda weet van niks want die is op woensdagavond naar school. Dus wel mondje dicht allemaal, alstublieft.

Het begon zo. Hans kijkt 's ochtends altijd televisie. Zeppelin en 'De Wereld is mooi' en wat er zoal voor handen is. De laatste tijd heeft hij er een nieuwe favoriet bij, 'Het sprookjesboomfeest.' Dat is een feest met allemaal sprookjes die door een boom verteld worden, of zoiets. Ik let er eigenlijk nooit zo op. Maar sinds vorige week viel mijn oog op de presentatrice en oh stevige schone vrouw, dat was mijn type! En haar mooie stemgeluid in de ochtend….zwijmel….

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb contact met haar gezocht. Ze heet Marike en onder valse voorwendselen heb ik haar uitgenodigd als Hyvesvriend. Mijn kinderen vonden haar zo leuk…huhuh. En ze heeft me geaccepteerd! Mijn eerste tv-personality vriendin. Ja, ik kan wel zeggen 'bekende Nederlander' maar ik had nog nooit van haar gehoord. Ik zit de rest van de avond op youtube. Doei!

Er zijn van die berichten in de krant waarvan mijn hart een klein sprongetje maakt. Zoals bijvoorbeeld vanochtend, over een trein die 300 km/u haalde binnen Nederland. Eindelijk, 30 jaar na de Fransen en de Japanners doen we het dan toch! De Fransen zitten inmiddels op 500 km/u maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben best benieuwd naar het effect van een zelfmoordenaar die op de rails gaat staan voor zo'n hogesnelheidstrein. Met 500 km/u geraakt worden door een TGV, de kans lijkt mij groot dat zelfs je lijk het niet overleeft.

En dan nog zo'n bericht waardoor ik met vreugde vervuld raak: Kleuter breekt beide benen bij ongeluk met Ferrari F50. Ja, daar raak ik van in extase hoor. Nee natuurlijk niet van het leed van die kleuter maar van het feit dat de brandweer het dak van de Ferrari F50 afgezaagd heeft. Terwijl ik hier lees in mijn autovisie jaarboek van 1998: De eigenaar die een F50 mag kopen kan kiezen tussen open of dicht rijden. In een handomdraai is het dak te verwijderen en wordt de F50 tot spider getransformeerd.

Ik vind het toch wel typisch hoor. Vrouwen schijnen het altijd drukker te hebben dan mannen. Want mannen hebben tijd of maken anders tijd voor hobby's. Het schijnt af en toe nog voor te komen dat een man de meestverdiener is en daarom fulltime werkt. Heeft niks met carrière te maken, dat is gewoon rond proberen te komen. In een enkel geval (wij kennen niemand) werkt de vrouw er ook nog parttime bij. Dus komt automatisch een groot deel van de bemoeienis met opvoeding en van het huishouden bij de vrouw te liggen. Op zich werk je dan evenveel maar omdat je vanaf je werk meestal wel een paar keer op een weblog reageert, verspeel je je recht om te zeggen dat je 's avonds moe bent. Want tijdens het huishouden is er geen tijd om blogs te lezen. Beste fulltime werkende man, eigen schuld dikke bult.

Maar goed, je schikt je in je lot en pakt in het weekend een keer een strijkje. En je fietst eens een extra ronde met de kinderen om je vrouw te ontlasten. De discussie over wie wat doet wordt toch gewonnen door je vrouw. En eerlijk is eerlijk: als zij het niet in goede banen leidde werd jullie huis en jullie sociale leven een klerezooi.
Op een gegeven moment moet het oudste kind naar zwemles. En dan wordt democratisch besloten dat de man die taak wekelijks op zich mag nemen omdat vrouwlief nu eenmaal al zoveel regelt. Goed, de eerste keer zal ze nog meegaan om manlief even voor te doen hoe het allemaal moet bij zo'n zwembad, maar daarna heeft zij voortaan haar wekelijkse uurtje rust, thuis. Maar dan komt zij erachter dat er meerdere gezinnen zijn bij wie het zo gegaan is. En dat het eigenlijk best gezellig is met al die moeders bij dat zwembad. En dat dat uurtje rust nu zo belangrijk ook weer niet is. Nee, ze kunnen het hun man eigenlijk niet aandoen, hem elke week naar zwemles sturen. Nee, weet je wat, deze taak nemen ze dan ook nog wel op zich! Het zijn engelen.

Chocoladeletters. Het is net zoiets als een peper- en zoutstelletje bij een bruiloft. Je krijgt er veel te veel van. In de koelkast liggen er minimaal acht. Van mijn baas kreeg ik (als elk jaar) een sinterklaastasje gevuld door de (naar het schijnt) beste banketbakker van Apeldoorn en dat is andere koek. Mijn vrouw is er gek op. Maar ik ken mijn vrouw al even dus ik wist wel weer hoe laat het was. Zij begint aan de inhoud van het tasje en laat al die letters links liggen. De ervaring leert dat als ik die letters niet op eet, niemand het doet. En omdat de ouders van mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt, gooi ik nog steeds niks weg. Linda zal het boeien. Ik deed vanavond mijn beklag bij haar. Dat ik altijd noodgedwongen de oude zooi kan opeten en zij altijd aan het lekkerste begint. Dat het een soort chantage is. Ze flikt het ook met aangebroken zakken chips. Die zijn voor mij zodat zij aan een nieuwe kan beginnen. Ze ontkende het niet. En ze waardeerde het ook zeer en voegde er aan toe dat dat de reden is dat ik met haar getrouwd mag blijven.

Hoe langer de rok, hoe heter het hok.

Ik ben nu veertig en als ik terugkijk kan ik één ding met zekerheid zeggen: het leven verloopt in slechts twee elkaar steeds opvolgende periodes. Het is veegtijd of het is geen veegtijd. Vanaf vandaag is het weer veegtijd en ik heb een hekel aan veegtijd. Ik vraag me ook al heel lang af waarom veegtijd steeds weer terugkomt. Wat heb ik fout gedaan? Was het een sneetje witbrood, of was het patat speciaal? Is het misschien een virus wat nog niemand in gaten heeft? Feit is dat ik tijdens veegtijd dagelijks minuten kwijt ben die ik ook nuttig had kunnen besteden. Veegtijd voel je vaak van tevoren aankomen en is nooit in één dag voorbij. Het is wel altijd plots voorbij. De dag van de opluchting. Tot die tijd is het bloed, zweet en tranen en verzachtende uierzalf.

Vorige week bereikte mij het droevige bericht dat de CFO (financieel directeur), meneer Liddell van Microsoft ermee stopt. Dit miljoenenverdienende zwaargewicht verlaat het bedrijf aan het eind van het jaar. De reden voor Liddells vertrek is dat hij grotere uitdagingen wil aangaan. "Hij kijkt naar een aantal mogelijkheden om verder te komen met zijn carrière dan cfo zijn”, aldus Microsoft. (??)
Nou ja, het zal wel, je kunt ook ambitie overdrijven, maar ik denk dat ik weet wat er hier aan de hand is. Hij is het inboeken gewoon zat.

Mijn vrouw is de hort op. Als wraak ging ik lekker een programma kijken met Chantal Janzen. Want bijna alles is leuk aan Chantal Janzen. Vooral haar hoorbare ademhaling maakt mij gevoelig voor haar verleiding. Chantal presenteerde een spelprogramma waarbij één meneer een aantal andere groepen mensen moest wegspelen door middel van kennisvragen. Chantal kondigde de meneer als volgt aan: "deze knappe meneer naast mij is Martin." Maar Martin was helemaal niet knap! Hij leek op Dries Roelvink. Met z'n aanstellerige geföhnde haar. Dus ik had hem gelijk behoorlijk hangen. En Martin ging nog een beetje zitten geilneven met Chantal ook! De viezerik. En Chantal neefde terug! Martin leek verdorie wel een tandarts van middelbare leeftijd, zo'n kop had hij. Gelukkig dat Martin er op het laatst werd uitgekegeld door een padvinder, anders was-ie er nog met € 3.800 vandoor gegaan ook! De aansteller. Hier, moet je horen. Chantal zegt: "Martin, waar kunnen we jou 's nachts voor wakker maken?" Zegt die gebleekte föhn: "voor jou, Chantal." Gadverdamme! Om te kotsen. Pff, vér onder mijn niveau, dat programma.

U kunt het zich misschien niet voorstellen, maar ook ik kreeg ze. Ooit. Ik had een hele stapel. Een heuse geparfumeerde met een lippenstiftmondafdruk erop, van een ander een liefdesverklaring en tevens verkeringsaanzoek, en een hele verzameling van een meisje in wie ik wel wat zag, maar omdat ze m'n achternichtje was, en in die tijd de wet nog heel anders in elkaar zat, is dat nooit wat geworden. Nou ja nooit, één keertje dan, op 26 december 1985, tussen tien en twaalf 's avonds, daar heb ik nog jaren op geteerd. Inmiddels is die zonde wel verjaard dus kan ik het wel bekend maken.

Maar die brieven. Op een moment van uiterste bravoure heb ik ze allemaal zorgvuldig verbrand in de tuin. Ik was 19 en voelde me wel klaar met kalverliefdes. Daar ging een schat aan waardevolle Nederlandse literatuur in vlammen op. Maar ja, weet jij veel dat later Hyves wordt uitgevonden en je de schrijfster van de geparfumeerde brief weer eens spreekt, en dat ze zich bovendien die brief nog weet te herinneren? Dan is het toch erg jammer dat je hem niet meer hebt. Maar goed, Hyves werd ook uitgevonden dus het is een kwestie van tijd voordat er een machine komt die alle atomen van die verbrande brief weet op te sporen, het scheikundige proces ongedaan maakt en die brief weer leesbaar maakt. Kan nooit meer lang duren gezien de huidige snelheid van de ontwikkelingen.

Iemand zei dit is Annabel deze week op televisie dat Nederland één van de beste landen is om in te wonen. Ik weet niet meer wie het was, misschien kom ik daar zo nog op, maar één van de redenen was dat we hier in Nederland een goed nationaal voetbalelftal hebben. Ha, ik weet het alweer, het was Theo Maassen. Ik heb daar even over nagedacht en ik heb besloten dat ik het er mee ééns ben. Een nationale selectie die respect afdwingt op een WK is uitermate belangrijk voor je tijdelijke levensgeluk. En geluk, dat zijn momenten van roes, van ontlading, van ontroering, van verliefdheid, van blijdschap en van gelukzalige herinnering. Het Nederlands elftal kan voor die momenten zorgen. Niet alleen tijdens een WK, door ver te komen, maar ook lang daarna of zelfs door wedstrijden die gespeeld zijn zonder dat je het wist. Want ik voel me gelukkig als ik een buitenlander tegenkom die zich het Nederlands Elftal uit 1974 weet te herinneren. En dat ik hem mag vertellen over het doelpunt van Cruijff tegen Brazilië (ik was 4 jaar) of over die beruchte finale waar de Duitsers ons voor de tweede keer in 34 jaar belazerd hebben. En als ik mag vertellen over fenomeen, nee halfgod Johan Cruijff die Nederland zijn trots teruggaf. Met de opkomst van Johan Cruijff herrees Nederland. Cruijff was een winnaar dus won Nederland. En nee, we hebben nooit de WK-titel gewonnen maar drie keer waren we er zo dichtbij. In '74, in '78 en in '90. Ja, 1990 ja. Toen hadden we veruit de beste spelers van allemaal. Alleen in '90 strandden we al vroegtijdig door gezeik. Gezeik waar we patent op hebben.

Nederland moet zich een beetje schamen maar niet heel erg. Ik zag deze week wat cijfers die een ander licht werpen op WK-prestaties van diverse landen. Vergelijk bijvoorbeeld eens het aantal voetballers in Duitsland en in Nederland. 16,3 miljoen tegen 1,7 miljoen. Duitsland heeft op de VS na de meeste voetballers ter wereld. Ze moeten zich doodschamen dat ze slechts drie keer Weltmeister zijn geworden.