Categorie: Enigszins grappig

Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan http://www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?

Ik keek vanavond een lachwekkende film over vier mannen met een midlife-crisis die het zat waren. John Travolta was een van die vier mannen. Dit meld ik even omdat elke film met John Travolta goed is. En omdat ik alle films waar John Travolta in speelt in één keer snap. En daar hou ik van. Maar de mannen waren het dus zat en pikten het niet langer. Ze gooiden al hun excuses overboord, vormden een motorclubje en reden richting de Pacific. Uiteraard na toestemming van hun vrouwen, maar daar ontkomt niemand tegenwoordig nog aan. En ze beleefden avonturen! Zoals een echt ouderwets eerlijk gevecht, zonder messen, pepperspray of stroomstootwapens. Gewoon elkaar eens even flink voor de bek slaan. En dan zo mooi neervallen en weer opstaan. En als je er een hebt neergeslagen springt de volgende alweer op je. Waar lees je nu nog over zo'n prachtig eerlijk gevecht?
Tijdens de film ben ik eens aan het denken geslagen. Ik moest het ook maar eens doen, een Harley kopen, een leren helm en het ware leven gaan leiden. Zo de A50 op en richting Waddenzee. Als ik vroeg wegga ben ik voor het avondeten nog wel terug..

Weet u wat mij een heel erg naar, triest en depressiegevoelig beroep lijkt? Ballonkunstenaar. Man, ik moet er niet aan denken wat er met me gebeurd was als ik destijds op de Havo handelswetenschappen had laten vallen i.p.v ballonkunsten. Als ik zo'n trieste ballonnenblazer in de stad tegenkom die van een paar ballonnen een hond maakt en daarmee kleine kinderen vermaakt dan springen de tranen in m'n ogen. Van verdriet ja! Kunt u een erger beroep verzinnen? Daarbij, als ik iets níét heb zijn het wel knoop-in-een-ballon-leg-genen. Mijn moeder kon dat als de beste, een knoop in een ballon leggen, Linda ook, geen enkel probleem, maar ik kan alleen maar blazen en ze vervolgens met plakband proberen dicht te krijgen. Hoe gaat dat in godsnaam, zo'n knoop in een ballon? Wat een hel! Ja, Tammar is vandaag jarig dus vieren we het morgen en Linda heeft vanavond al twee keer overgegeven dus ik heb slingers opgehangen en zes ballonnen opgeblazen waarvan er één ontploft is en twee er op dit moment zachtjes aan het leeglopen zijn. En de andere drie zieligerds hangen aan de slingers. Met een boterhamzakjesdichtmaakstripje. Meer waren er niet. En het waren geen gewone ballonnen met een ballonvorm, nee nee nee nee, het waren ballonnen in de vorm van een zeehond. Wat een dolle boel!

Kent u dat? Je opent een weblog en de dwangmatige logger heeft gemeend een keer overijverig te moeten zijn en er staat me toch een lap oninteressante tekst! Allemachtig, wat denkt-ie wel niet, dat ik geen andere dingen te doen heb? Soms staat het dan nog helemaal vol met linkjes waarvan het de bedoeling is dat je ze allemaal aanklikt. Ja doeehooeeiii. Ik wacht wel even tot er een korter logje verschijnt.

Het moet maar eens ronduit gezegd worden, mannen met veel haar zijn aantrekkelijker dan kale(nde). Zo, dat is eruit. Kijk, kaal is lelijk. Kaal staat symbool voor oud en zwak terwijl een dikke bos haar symbool staat voor jeugd en kracht. We kunnen het wel ontkennen met z'n allen, door Bruce Willis leuk te vinden of Vin Diesel, of erger, door ons eigen kalende dak nog kaler te scheren om zo de indruk te wekken dat je niet kaal bent en dat het een bewuste keus is, maar dat helpt niks. Kaal is gewoon minder mooi dan haar op je hoofd.

Kaalheid heeft ergens mee te maken waar ik nog niet uit ben. Het valt mij op dat popsterren zelden kaal worden. Kennelijk weten die al op hun 17e dat ze nooit kaal zullen worden. Of omdat ze muziek maken worden ze niet kaal. Neem nou the Rolling Stones. Allemaal extreem knappe kerels met nog precies hetzelfde haar als toen ze 18 waren! Hoe doen ze dat? Als er eentje kaal was geworden, dan was hun carrière vroegtijdig voorbij geweest want wie gaat er nu naar een concert van een kale? Precies, niemand. Ze moeten het dus geweten hebben. En het zijn echt niet alleen the Stones hoor, zet honderd popsterren naast elkaar en aanschouw dat er niemand kaal is. Ook niet op latere leeftijd. Kaalheid moet op één of andere manier met muziek te maken hebben. Of met films. Of met formule 1. Gewoon met sterrenstatus heeft het te maken. Alleen, is het nu zo dat ik bijvoorbeeld, als ik een ster was, ook niet kalend zou zijn geworden, of was ik bij voorbaat kansloos geweest om een ster te worden omdat ik dun bezaaid ben? Daar kom ik dus niet uit. En als ik nephaar neem, dan blijf ik de uitstraling houden van een voormalige kale, en dat is altijd stukken minder dan een jonge god met wapperende lokken. Eigenlijk is het een foutje van de natuur, kaalheid. Ik zou zelf zover willen gaan door van een genetische afwijking te spreken. Zelfs het argument dat kaalheid op wijsheid zou duiden, gaat niet op. Was Einstein kaal? Neen. Newton? Ook niet. Misschien is het gewoon wel een lagere levensvorm, die kalen(den).

Toen ik nog op de administratie van een groothandelarij werkte, hing er op de afdeling verkoop -later sales- ooit een personeelsadvertentie met ongeveer de volgende tekst: Wij bieden: een leuke werksfeer, blabla, prima secundaire blablaba…in een jong en dynamisch team…blabla….overeenstemming met leeftijd en ervaring…blablabla. U kent het wel. Totaal inspiratieloos. Vervolgens: Wij vragen: een gemotiveerde, commercieel medewerker met cijfermatig inzicht. Bij nader inzien was de volgorde van bieden en vragen misschien omgekeerd, dat zou kunnen.

Mijn baas destijds, een narrige financieel directeur, dus ik kon erg goed met hem opschieten, las de advertentie hardop voor en kwam bij het gedeelte van de commercieel medewerker met cijfermatig inzicht. "Een commercieel medewerker met cijfermatig inzicht?" vroeg hij nog eens hardop. Hij keek in de richting van het hoofd verkoop -later salesmanager- en zei toen: "Dan kun je net zo goed om een witte neger vragen hoor!"

Ja, daar was ik bij.

Bill Clinton is in Noord Korea in een poging om twee Amerikaanse journalistes vrij te krijgen die zijn veroordeeld tot 12 jaar werkkamp wegens het illegaal oversteken van de grens. Wat zou ik mij moeten voorstellen bij een Noord-Koreaans werkkamp? Ik vermoed iets wat op voormalig concentratiekamp Dachau lijkt, waar geen controle op de autoriteiten is en waar dus de autoriteiten kunnen doen en laten wat ze willen met gevangenen. Misschien als je je heel gedeisd houdt dat je die 12 jaar overleeft maar vermoedelijk krijgt je familie na een jaar of vijf een brief dat jij (inmiddels gecremeerd) jammerlijk bent overleden aan vlektyfus. Zoiets.

Noord Korea fascineert me ergens wel, want het is een dictatuur. Het grappige van een dictatuur is dat de bevolking er voor de overheid is in plaats van zoals in Nederland, de overheid voor de bevolking. Zorg dus dat als je in een dictatuur leeft, dat je onderdeel uitmaakt van de overheid. Dat maakt het allemaal wat draaglijker. Noord Korea bevindt zich in een lastig parket. Het moet een soort evenwicht zien te vinden tussen oorlog en vrede. Want een oorlog met alle andere landen betekent het einde van de dictatuur, en vrede met alle andere landen betekent eveneens het einde van de dictatuur. Ja, als dictator heb je het heus niet makkelijk. Zeker niet als je zelf 1,30 m bent en er komt een een Amerikaanse reus van 1,88 op je af. Dan wil je natuurlijk wel toegeven als de reus om vrijlating van twee landgenoten vraagt. Bill op zijn beurt bleef uiterst nederig en onderdanig. Een tactiek om Kim Jong-il gunstig te stemmen. Maar volgens mij trekt-ie dat gezicht omdat hij zijn lachen aan het inhouden is. Zodra hij weer de grens over is houdt-ie het niet meer en giert-ie het uit zoals hij ooit demonstreerde bij een persconferentie van Boris Jeltsin. "Whoeehaaahaahaaa, is he already nominated for smallest dictator ever? Call the Guiness Book of records, whooeeehahaahaha"

Toen ik na 11 jaar vertrok bij mijn vorige werkgever mocht ik een mooi horloge uitzoeken. Mijn baas nam me mee naar een juwelier in Amersfoort en heeft daar zeker een uur moeten wachten totdat ik er eentje had uitgekozen. Hij had gezegd: "een horloge dat een leven lang meegaat." Deze is het geworden. Ik heb zeker een uur nodig gehad om de beslissing te maken, want er werden mij nogal wat dure modelletjes voorgehouden. Ik heb keurig netjes niet de duurste genomen maar deze, zonder batterij, zonnecel of tweede wijzer. Simpel en mooi, vond ik. Niet dat enorme formaat met grote cijfers voor slechtzienden wat de laatste jaren in was. Ik keek altijd even op internet of de Big Ben niet vermist werd, als ik iemand met zo'n geval zag. Maar in elk geval, een leven lang…ik ben bijna veertig maar ik hoop echt nog langer te leven dan dit stomme Zwitserse kwaliteitsgeval, want die mag nu al naar de klokkenmaker.

Omdat ik de verpakking van wat pilletjes was kwijtgeraakt probeerde ik mijn herhaalrecepten via de receptenlijn van de dokter te krijgen. Ik luisterde naar een bandje dat mij vertelde wat ik allemaal na de piep moest inspreken. Naam, adres, geboortedatum, apotheek, naam van het medicijn, sterkte en hoeveelheid.

Piep: naam, adres, geboortedatum, apotheek Vaassen, tuuttuuttuuttuut.

Ja hallo, zo lukt het niet hoor. Maar, niet gewanhoopt, ik zag dat je je ook via de site kon registreren en zo het herhaalrecept kon doorgeven. Toen ik bijna alles ingevuld had kwam ik bij het nummer van mijn ziektekostenverzekering. Dat had ik niet bij de hand. Dus ook dat mislukte.

Nou ja, dan maar een fax gestuurd.

Naam, adres, geboortedatum, apotheek

Omeprazol
Salbutamol
Sennocol
Sotalol
Pantozol
Paracetamol
Propanolol
Purinethol
Polidocanol

Zo…kan ik er weer een poosje tegen.

Krijg ik even later een fax terug.

Beste Mack, het is allemaal gelukt, alleen Emmafasol, dat kennen we niet.

Ik ben fan van Robert de Niro. Niet fan in de zin dat ik hem aanbid zoals ik Elvis, Senna, en Cruijff aanbid, maar ik bedoel daarmee dat ik hem goed vind. Erg goed. Vooral als acteur. Ik zou haast willen zeggen: briljant. Nu vind ik zijn serieuze rollen al best goed, maar als er een komische rol door hem wordt vertolkt, nou dan horen ze me bij de buren lachen hoor.

Bijvoorbeeld gisteren op tv, Meet the Fockers. Robert de Niro kan een bepaald bekwerk trekken dat ik ook wil kunnen trekken. Lachen als een boer met kiespijn wordt door hem tot kunst verheven. Of gemaakt kwaad kijken. Kijk, echt kwaad kijken kan iedereen acteren, maar gemaakt kwaad kijken, dat is pas kunst.
Nu vind ik die bek van Robert de Niro zo geweldig, dat toen ik vanochtend in de binnenspiegel van mijn auto keek, ik merkte dat ik hem aan het imiteren was. Heel even had ik hem zelfs, maar ik kon het niet nog een keer nadoen. Voortaan oefen ik elke ochtend in mijn auto een Robert de Niro imitatie.

http://www.youtube.com/watch?v=9DeM8BiyUtg