Categorie: Enigszins grappig

Een van de meest wonderbaarlijke verhalen die ik ooit heb gehoord, zo niet hét meest wonderbaarlijke, was dat van twee Nederlanders die met een 4wd ergens door de woestijn in Afrika of het Midden-Oosten trokken en een lekke band kregen en niet verder konden. De band moest vervangen worden maar de mannen bleken niet de juiste sleutel bij zich te hebben. Na een middag zwoegen met wat ze wel hadden, kwam langzaam het besef dat dit wel eens het einde kon zijn, omdat mensen in de woestijn eenmaal geen schijn van kans hebben zonder voedsel en watervoorraden. Ze gingen rusten in het zand, een paar meter van de auto, zittend op hun billen en op hun handen naar achter steunend. Ze waren ten dode opgeschreven in de onmetelijke zandvlakte en beseften het. Een van de mannen voelde iets in het zand en groef het op. De sleutel die ze nodig hadden, precies in de juiste maat. Het moet haast gelogen zijn, want dit kan niet volgens de kansberekeningen.

Vanavond maakte ik ook zoiets mee. Misschien niet helemaal zo wonderbaarlijk als hierboven, maar toch, ik kijk weer heel anders tegen het leven aan. Ik ben al de hele week niet lekker, en ’s avonds ben ik rillerig. Ik kon mijn pantoffels nergens vinden, maar ik kon ook niet uitgebreid zoeken, daar ben ik net te lamlendig voor. Ik ging achter de pc zitten en wenste dat ik mijn pantoffels had. Precies op dat moment voelden mijn voeten iets zachts. Bleken precies mijn pantoffels te staan op de plek waar ik zat, onder de nieuwe eethoek, en ook nog eens precies op de hoek waar ik had plaatsgenomen. U kunt het afdoen als een ongelofelijk toeval, maar ik spreek gewoon van een wonder.

Stel nu dat wij, de Nederlanders, morgen president Poetin gevangen namen op grond van spionage? Elk jaar vliegen er Russische toestellen door ons luchtruim zonder dat ze daar toestemming voor hebben. Nederlandse F16’s begeleiden ze dan tot buiten het luchtruim, alwaar de volgende mogendheid de begeleiding overneemt. Overigens worden die spionagevliegtuigen op de luchtmachtbasis in Nieuw Milligen het eerst opgemerkt, ik rij daar dagelijks onopgemerkt langs, maar dit terzijde. Stel nu, dat er morgen een codewoord wordt uitgesproken, bijvoorbeeld “Big Lummel”, en dat Nederlandse arrestatieteams, zonder dat het buitenland hiervan op de hoogte is, hem en zijn beveiliging gevangen zouden nemen? Wat dachten ze eraan te doen, die Russen? Kernraketten sturen en hun eigen president om zeep helpen? Ik dacht het niet. Grondtroepen sturen? De Polen en de Duitsers zullen Russische troepen het niet nog eens toestaan om over hun grondgebied te trekken. Marineschepen? Hun laatste onderzeeër verongelukte jammerlijk op 12 augustus 2000.

Wat zouden wij wereldnieuws zijn! Bij Mark Rutte zou de telefoon roodgloeiend staan. Alle radio- en televisieprogramma’s zouden worden onderbroken voor een extra nieuwsuitzending. En nergens kwamen antwoorden vandaan. Uiteindelijk zou Rutte op televisie verschijnen en verklaren dat hij voor een raadsel staat en dat hij geen idee heeft door wie deze actie bekokstoofd is en dat hij zich wanhopig afvraagt of hij nog wel de feitelijke macht over het land in handen heeft. En dat alle journalisten wereldwijd in rep en roer waren, dat eigenlijk niemand wist waar Poetin precies gevangen gehouden werd, en ook niet wie het voor elkaar gekregen had het Nederlandse leger en politie achter zich te krijgen? En dat er dan de volgende dag aanwijzingen waren die naar de Veluwe leidden? Dat ergens in een dorpje aan de oostrand van de Veluwe al jaren plannen blijken te zijn gesmeed voor een machtsovername? En dat ik dan in guerrillagevechtstenue op tv verschijn en verklaar dat de nieuwe tijd is aangebroken? Ja, dat zou wel wereldnieuws worden. Rusland krijgt zijn president terug met een briefje in zijn borstzak. Don’t fuck with our airspace again, you communist bastards!

Ik zie het als een goede start voor een dictator.

Dat doorknippen van de navelstreng, dat vond ik nu maar vreemde symboliek. Ik heb het twee keer gedaan, maar beide keren waren mijn kinderen al geheel los van moeder gemaakt door een keizersnee. Ze laten er een symbolisch stukje aanzitten, zodat papa kennelijk het gevoel krijgt dat hij ook een functie heeft. Ondanks dat ik het onzin vond, onderging ik het. Ik was de artsen en de verpleegsters veel te dankbaar voor het veilig ter wereld brengen van onze kinderen en het in leven weten te houden van mijn vrouw, dus moet je ze iets gunnen. In elk geval geen kwaad bloed zetten. Ik knipte de overgebleven twintig centimeter eraf, maar niet zonder moeite. Taai spul, zo’n navelstreng. Zijn er eigenlijk vrouwen die dat wel eens gedaan hebben, of is dit een puur mannelijke aangelegenheid? Moeten we deze symboliek maar in ere houden, of kan het afgeschaft worden in de geest van de tijd? Het heeft geen functie, dus laat de dokter het maar doen.

In tegenstelling tot het doorknippen door de vader, heeft de navelstreng meer dan symbolische waarde. Zonder navelstreng geen leven. Eerst is daar de navelstreng, daarna groeien aan beide uiteinden een placenta en een foetus. Negen maanden lang fungeert de navelstreng als levensader voor de baby, daarna wordt hij nutteloos, soms zelfs nog gevaarlijk. Als we geboren zijn houden we de rest van ons leven een aandenken aan de tijd dat we in het donker groeiden, de navel. De navel is het mooiste litteken dat er bestaat. Zonder navel zou uw buik er niet uitzien. Overal op je lichaam kun je littekens missen, maar niet je navel. Koester dus uw navel. Het is het enige bewijs dat u geboren bent. Mensen zonder navel moet u dan ook nooit vertrouwen. Zij zijn niet geboren uit een moeder, maar hier waarschijnlijk neergezet door kwade krachten, teneinde onze planeet over te nemen. Wees voorbereid, en verdenk iedereen die vreemd gedrag vertoont van navelloosheid. Nodig hem desnoods uit voor het zwembad. Verzint hij smoesjes, dan weet u genoeg.

Ik heb vanavond een mij volslagen onbekende vissoort gegeten, Pancreas of iets dergelijks. Ik zal het even opzoeken, momentje…Pangasius. Het lijkt op Pangang maar het heeft er niets mee te maken. Ik dacht, vis, vis is gezond, want waar men vis eet wordt men nooit ziek. De rest van het gezin vond het niet zo lekker, maar ik dacht: ach, het is gezond, ik neem een extra stukje. Als iets gezond is, hoeft het niet per se lekker te zijn. Op een gegeven moment werd het mij ook te gezond dus ik was blij dat ik even een sigaretje kon opsteken. Daarna ging ik googlen op Pangasius en nu moet ik u vaarwel zeggen.

Want welke feiten las ik:

1. Panga’s komen uit de meest vervuilde rivier ter wereld en zitten vol met angstaanjagende scheikunde.
2. Panga’s worden geïnjecteerd met gedehydrateerde urine van zwangere vrouwen.
3. Het eten van pangafilet zal u ziek maken. Als u nog niet meteen ziek wordt (braken, diarree als gevolg van een ernstige voedselvergiftiging) dan kan ik u feliciteren: u heeft een ijzeren maag! Maar je hebt altijd nog een behoorlijke berg gif in je lichaam gekregen.

Waarom let onze vervloekte overheid hier niet op? Waarom bemoeien ze zich met allerlei onbelangrijke zaken die het goed doen bij de kiezer, zoals weedpassen en wildplassen terwijl hier de gezondheid van noeste arbeiders ernstig in gevaar wordt gebracht? Waarom vertelt de overheid mij dat vis gezond is? Het is gif, puur gif! Ik kan nog beter uit een chloorfles drinken. Ook dat heb ik overleefd trouwens. Nu heb ik dus urine van zwangere vrouwen in me. Die vrouwen die hun onschuldige plasje buiten zetten in een melkkratje, zogenaamd om minder vruchtbare vrouwen te helpen, werken gewoon mee aan de ondergang van de eerzame burger. Want die is hier de dupe van. Denk maar niet dat er een heroïneverslaafde de dupe van wordt. Want die krijgt allerlei relatief kerngezonde ingrediënten in zijn aderen gespoten. Of een crimineel, die ook niet. Denk maar niet dat die Pangasius eten, hooguit roofvis.

Nee, zich druk maken om een begrotingstekort van 3%, dat vinden ze belangrijk, terwijl de dood hier gewoon in de schappen van de winkels ligt.

We reden naar de Beekse Bergen, waar ik heel vroeger, misschien wel 35 jaar geleden al eens geweest was. Ik heb weer dingen geleerd over beesten die me aan het denken zette. Ik weet sinds kort dat zelfs een volwassen olifant gedood kan worden door een troep leeuwen, maar toen ik vandaag een meter verwijderd stond van een enorme neushoorn wist ik zeker dat dit beest geen prooidier kon zijn. Ik heb nooit gezien dat die beesten zo kolossaal zijn. Echt enorm. Ik acht ze in staat om dwars door een auto heen te lopen zonder dat ze het in de gaten hebben. Ze houden van hun eigen poep, daar maken ze een grote berg van. Onvoorstelbaar dat stropers een neushoorn dood krijgen. Die moeten de vuurkracht van een tank hebben, anders is er geen beginnen aan.

En verder: de Afrikaanse wilde hond is de beste jager ter wereld. Daarna volgt de hyena en dan de leeuw. Allemaal groepsdieren. Een troep wilde honden wordt geleid door een dominant echtpaar (net als bij wolven), de hyena’s worden geleid door een vrouwtje en leeuwen door een mannetje. Dat geeft toch te denken. Niet dat leeuwen er niks van kunnen, maar een vrouw aan het roer werkt kennelijk beter, maar nog beter is een man en een vrouw samen aan het roer. Misschien moet ik een deel van het gezag toch eens aan Linda overdragen.

Als laatste: mannetjes in de dierenwereld zijn vaak mooier. Bij mensen is het omgekeerd, bij ons zijn de vrouwtjes mooier. Maar hoe komt dat? Ik heb er even over nagedacht en ik ben eruit. In de natuur heeft een mannetjesbeest vaak wat uiterlijke kenmerken waar hij indruk mee kan maken. Denk aan het gewei van een edelhert, of de verenpracht van een pauw. Allemaal maken ze indruk op de vrouwen en zelfs als ze geen bijzondere uiterlijke kenmerken hebben, zoals de hond, dan piesen ze zo hoog mogelijk tegen een boom aan, wat eigenlijk gelijk staat aan een wedstrijdje vér plassen, iets dat de mannen onder ons als kind allemaal wel eens hebben gedaan. Maar wat maakt de Europese man nu herkenbaar? Als buitenaardse intelligente wezens een natuurdocumentaire over de mens zouden maken, dan zouden ze zien dat de mannetjes een baard hebben. En dat ze kaal werden. Hoe kaler, hoe aantrekkelijker. Het enige wat ik nog moet doen is mijn baard laten staan. Het is een natuurwet en daar valt niet tegen te vechten.

De vaatwasser piepte drie keer ten teken dat het programma klaar was. Het was in de reclame van een programma dat ik zat te kijken en Linda zat boven in bad. Ik ruimde de vaatwasser uit, maar heel voorzichtig, zodat boven niet het gerammel van de pannen te horen was. Met een fluwelen hand schoof ik de pannen in elkaar en zette ze op hun plek. Het bestek kwakte ik niet in de la, maar legde alles geluidloos in het daarvoor bestemde bakje. Zelfs plastic bakjes waar ik normaal niet van weet waar ze horen te staan, gaf ik een plaats, zodat ze uit het zicht waren. De vaatwasser sloot ik daarna weer helemaal, zonder sporen achter te laten. Het is zo’n dingetje, die vaatwasser. Het is niet helemaal duidelijk wiens taak het is om hem uit te ruimen, dus als ik het doe wil dat niet zeggen dat ik daarna bewierookt wordt, want daarmee zou Linda aangeven dat het eigenlijk haar taak is, terwijl er de afgelopen maanden een duidelijke verschuiving in mijn richting heeft plaatsgevonden als het gaat om het uitruimen van de vaatwasser.

Maar goed, ik wist dus niet helemaal zeker of ze als ze beneden kwam de vaatwasser zou opentrekken en dan blij verrast zou zijn, (anders had ze me wel gehoord in de keuken) of dat ze mij zou vragen of ik de vaatwasser even wilde uitruimen. Het werd het laatste. Overdreven geërgerd en mokkend liep ik naar de vaatwasser. Voordat Linda de kans had om mij een veeg uit de pan te geven trok ik hem open en constateerde droog: “Oh, hij is al uitgeruimd.” Een eikel, dat ben ik volgens haar.

Weet u wat de meest gevreesde vis ter wereld is? De witte haai? Nee. De Barracuda? Lachertje. De Piranha? Wederom fout. De meest gevreesde vis ter wereld is een visje van een centimeter of vijf lang dat voorkomt in het Amazonegebied en luistert naar de naam Candiru. Hij is ook bekend als Willy Fish of in het Nederlands, de plasbuisvis. De Candiru is een parasietvis waarvan wordt beweerd dat hij tegen een urinestraal op kwam zwemmen en zich zo een weg weet te banen in de urinebuis. Eenmaal daar aangekomen wurmt hij zich naar binnen en zet zijn weerhaken uit en leeft van het bloed die die actie veroorzaakt. Gruwelijk. Het kan zowel mannen als vrouwen overkomen. Natuurlijk zal de vis spoedig sterven als hij niet onder water is, maar hij zit daar wel vast en gaat niet meer weg. Het vrouwelijke lichaam overleeft het, omdat de weerhaken door aanwezige zuren worden opgelost en de vis weer verdwijnt zoals hij is binnengekomen, maar de arme man heeft die zuren niet en zal sterven aan een enorme ontsteking, mits hij naar het ziekenhuis gaat.

Ik vraag me af wie of wat een dergelijke sadistische vis bedenkt. Goed, als de vis in een urinebuis terecht komt is er sprake van een vergissing omdat hij op zoek is naar kieuwen van andere vissen. Net als dat een witte haai een mens aanvalt, dan is er ook sprake van een vergissing. Maar wat heb je daar aan als het leed al geschied is? Vissen zijn dom en maken dergelijke vergissingen. Ze zeggen wel eens dat elk beest nuttig is, maar deze mag van mij vanavond nog uitsterven. Wat kan het nut zijn van een parasiet? Hij houdt zichzelf in leven door het bloed van zijn gastheer zonder de gastheer te doden omdat ze dan geen bloed meer hebben. Als ik even snel redeneer: nutteloos. Zouden ze er niet zijn, zou niemand ze missen. Ze hebben het bij parasieten over een gastheer, maar onder een gastheer versta ik iemand die zijn best doet het zijn gasten naar zijn zin te maken. In dit geval vind ik het een onsmakelijk woord, gastheer. Slachtoffer of prooi was beter op zijn plaats geweest. Pechvogel desnoods.

In elk geval, ga nooit naar het Amazonegebied, als het toch moet, ga niet zwemmen, en als u toch gedwongen wordt, plas nooit in het water. Mocht het toch misgaan, laat u dan uit uw lijden verlossen door een school piranha’s. Waarom een grappenmaker een bepaalde spray Candira noemt, is mij een raadsel.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vandellia_cirrhosa

Ik kan ’s nachts al wakker worden als ik koude lucht die door het raam komt voel, ons leenkonijn is echter buiten in zijn hok. Er hangt een dekbed over zijn hok, daarover een plastic zeil, en daarover nog een plastic afdekhoes. Ik heb nog een kwak hooi in het slaaphok gegooid, nu moet hij zich toch warm kunnen houden. Niet dat het nu vorstvrij is daarbinnen want zijn water bevroor afgelopen nacht nog steeds, maar je moet wat. En ach, ik weet heus wel dat een konijn dat altijd buiten is er goed tegen kan, maar ik kan ’s nachts wakker liggen en denken aan het konijn dat rillend in zijn hok zit. De kans dat ik daarvan wakker lig is kleiner als ik gezorgd heb dat hij droog en beschut zit.

In het wild leven ook konijnen, maar die zitten diep onder de grond en bovendien met meerdere soortgenoten. Die hebben het niet koud, integendeel, die stinken hun hol uit. En dan lopen er nog allerlei beesten die geen hol hebben, tenminste niet één om in te wonen, die het ook overleven. Herten bijvoorbeeld. Of zwijnen. Vogels. Elk beest heeft zo zijn eigen manier om zich warm te houden, dat heeft de natuur goed geregeld. Nou ja, niet helemaal waar, het is gewoon een kwestie van de sterksten die overleefd hebben. De naakte poolbeer bijvoorbeeld, is allang uitgestorven. Heeft ook maar kort geleefd. Net als de dungeschubde ijsvis, hoor je ook niks meer van. Dat waren wat voorbeelden waaruit blijkt dat de natuur het ook niet altijd goed heeft.

Maar dan de mens. Sommigen kunnen door middel van jarenlange training een uur in een bak met ijsklontjes zitten. Sommige trainen dan nog harder en halen een uur en tien minuten. Maar echt opschieten doet dat natuurlijk niet. Een westers exemplaar van de mens overleeft nog geen twee minuten in ijskoud water. Hij rilt als hij van zijn huis door de sneeuw naar zijn auto moet lopen. Terwijl ieder weldenkend dier gek wordt van vreugde bij de aanblik van zoveel sneeuw. Nee, dat de mens het overleefd heeft en de naakte poolbeer niet, is vreemd. Je zou haast zeggen dat hij hulp van buitenaf gehad moet hebben. Maar goed. Als dit konijn weer naar zijn rechtmatige eigenaren terug gaat over een paar maanden, pas ik niet meer op een buitendier in de winter. Tenzij iemand een poolvos of een ijsbeer heeft, dan vind ik het niet erg.

Als u dit leest is het 22 december en is de wereld niet vergaan. De Inca’s hebben het niet bij het rechte eind gehad en eigenlijk vermoedde u dat al wel. Maar toch, helemaal lekker zat het niet. Elk jaar is er wel een onheilsprofeet die de aandacht naar zich toe trekt met een einde van de wereld voorspelling. Des te vaker je het hoort, des te minder aandacht je eraan besteedt. Maar deze keer waren het wel de Inca’s en zonder dat we weten waarom moest daar toch wat meer geloof aan gehecht worden dan aan een nog levende sekteleider. Want een uitgestorven indianenstam, zo is ons ingeprent, had meer kennis dan wij voor mogelijk houden. Is absoluut niet zo hoor, het waren gewoon primitieve bijgelovigen, die Inca’s. Waren het de Maya’s geweest dan was het een heel ander verhaal.

Ik ben ook bijgelovig geweest. Best wel behoorlijk zelfs. Maar meer zoals een voetballer dat is. Zo had ik een ongeluksonderbroek. In plaats van hem weg te gooien liet ik hem altijd ongebruikt in de kast liggen. Ik had een gelukssteen die me ongelukkig maakte omdat ik afhankelijk van dat ding werd. Op een nuchtere dag heb ik hem 100 meter ver weg gekeild. Ik nam bepaalde routes om het gevaar te bezweren. Op vrijdag de dertiende durfde ik geen vrij te nemen uit angst dat ze mijn bijgeloof zouden doorzien, maar liefst had ik het wel gedaan. En verder had ik nog enkele “if then” constructies bedacht.

Overigens is bijgeloof maatschappelijk geaccepteerd. Het komt overal voor. Neem een thuisvoetballende ploeg. Iedereen gelooft, of weet eigenlijk zeker, dat thuis voetballen een voordeel oplevert. Niemand weet hoe het precies werkt, maar de statistieken tonen aan dat het werkt. De tegenstander is kennelijk geïntimideerd en komt niet tot zijn beste prestatie. Zo hebben de Duitsers ons in 1974 van de wereldtitel beroofd, en hebben ze in 1945 verloren, omdat ze uit speelden.

Als u denkt dat ik wartaal uitsla, dan kan dat kloppen. Ik heb vandaag morfine in lichte dosis voorgeschreven gekregen wegens rugpijn met uitstraling naar mijn linkerbeen. Al twee nachten slecht geslapen en nu hallucineer ik waarschijnlijk een beetje. Neemt u mij vooral niet kwalijk. Maar misschien merkt u geen enkel verschil, en ontbreekt de samenhang als altijd. Ook in dat geval heet ik u welkom in de nieuwe tijd.

Zo, en nu is het afgelopen met die datum flauwekul. Wat een geluk dat een jaar maar 12 maanden heeft, anders ging het nog een poosje door met stelletjes die trouwen op een datum die een mooi symetrisch getal geeft. 12-12-12, het is wel makkelijk te onthouden, dat wel. Ik ben zelf getrouwd op 27-01-05. Tel je dat bij elkaar op, dan krijg je 33. Deel 33 door mijn geboortedatum 22-09-69 (100) en je krijgt 0.33. Ha! Zo vergeet ik mijn trouwdatum nooit.

Het tijdstip van 12 over 12 is volledig langs mij heen gegaan vandaag. Ik zag later op facebook dat anderen er wel aan hadden gedacht, dus ik moet nu wachten tot 1 januari 2101 voordat ik weer zo’n magisch moment mee kan beleven. 131 hoef ik maar te worden. Voor iemand uit 1969 die elke dag appels gegeten heeft moet dat toch makkelijk te doen zijn. Vroeger kreeg ik vitamine c-pillen, fluorbehandelingen en ik heb mijn hele jeugd aan sport gedaan. Nu is het dus een kwestie van wachten en niet onder een auto komen.

Er stond in de krant dat een man van 103 zijn rijbewijs weer voor vijf jaar verlengd had. Reed al 80 jaar schadevrij en op zijn negentigste nog in zijn eentje naar Parijs. Een typische laatbloeier. Ik deed dat onlangs nog en toen was ik pas 43. En heeft u er iets over in de krant gelezen? Nee, dacht het niet. Maar 103 en je rijbewijs nog voor vijf jaar verlengd krijgen? Grote klasse, dan spreken we van Vitaal. Met een grote V. Wat zijn geheim was stond er helaas niet bij. Het is waarschijnlijk een kwestie van altijd op het juiste moment op de goede plaats zijn. Let maar op, Parijs is de goede plaats. Als u zorgt dat u daar bent op 01-01-01, dan zult u zien dat u ook zo oud wordt.