In Italië is een bejaarde man bekeurd omdat hij met zijn Porsche 257 km/u had gereden. Een smoesje over weinig gevoel in z'n rechterbeen en de man kwam er vanaf met een boete van ruim 300 euro. Als hij een Ferrari/Maserati/Lamborghini had gereden zou hij er waarschijnlijk afgekomen zijn met een berisping.
Maar wat een heimwee krijg ik door zo'n bericht. Heimwee naar de tijd dat je hier nog maar 100 mocht maar je er wel vanaf kwam met een fatsoenlijke boete als je het dubbele reed. Of desnoods naar midden jaren tachtig toen je auto ineens in beslag werd genomen bij meer dan 50 km overschrijding, maar dat je nog niet de indruk had dat elke rit die je maakte, opgenomen werd en live in de huiskamer van Koos Spee werd vertoond zodat deze treiteraar des volks aan zijn eettafel de strafmaat vast kon bepalen.
Vanmiddag zat ik een oud Autovisie Jaarboek door te bladeren en wederom kreeg ik heimwee. Heimwee naar de Mercedes 190E 2.5 16. Naar de Alfa Romeo 164 3.0 24v, naar de BMW M3. De Lancia Delta Integrale, de Ford Sierra Cosworth en nog veel meer supersnelle auto's waarover ik destijds droomde. En ik kwam tot de conclusie dat ik zelf nu een auto bezit die tot dezelfde prestaties in staat is als de genoemde vrij baan te verschaffen automobiele adel. Ik heb mijn jongensdroom waargemaakt! Als iemand mij destijds zou vertellen dat ik later ook zo'n auto zou bezitten, had ik alle depressies genegeerd en geduldig en blij zitten afwachten tot het zover was.
Waar ik al tijden (jaren) mee loop: hoever mag je gaan in het opzoeken van de grens tussen veiligheid enerzijds en leuk anderzijds? Koos Spee maakt het verkeer ongetwijfeld veiliger, maar hij vermindert sterk mijn lol in dit land. Wat hij kan, kan ik beter. Verlaag de maximumsnelheid overal tot 10 km/u met een jaar gevangenisstraf per km overtreding. Gegarandeerd dat het hier een stuk veiliger wordt. En wat is tenslotte belangrijker? Uw haast om op uw werk te komen of de verkeersveiligheid? U bent een beetje hypocriet als u het niet eens zou zijn met deze veiligheidsbevorderende maatregel.
Maar u begrijpt misschien wat ik bedoel. U laat de maximumsnelheid misschien koud, maar u mag niet overal op de Veluwe komen waar u zou willen, of u mag niet de Rijn over zwemmen terwijl u dat toch heel goed kan. U mag niet eens roken van de overheid. U mag uw kinderen geen pets verkopen. Uw hond mag niet loslopen. U mag helemaal niks. Ja, musea bezoeken op zondagmiddag, dat mag dan weer wel ja. Dat moet zelfs van sommige politici.
Maar wat zou het leven nog waard zijn als er nooit een drama gebeurde? Waarover zou u moeten praten? Als ik om een heel uur het nieuws aanzet weet ik dat als er na vijf seconden voorleestijd nog geen dode is gevallen, er dus geen nieuws was. Het is een constant zoeken naar het evenwicht tussen spanning en sensatie enerzijds, en anderzijds laten merken dat je het heel erg vindt wat er gebeurd is.
Ik eindig met een rebels filmpje. Gek, levensgevaarlijk, ze moeten hem opsluiten als ze hem te pakken krijgen, maar hij is wel altijd weer goed voor een enorme discussie, en het debat moet gestimuleerd worden van de overheid. Overheid, bij deze.