Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Maak er het beste van.

In het dagelijks leven word ik gehinderd door mijn onvermogen oppervlakkige gesprekjes te voeren. Ik voel mij een grote mislukkeling als ik iemand moet vertellen over de inhoud van mijn werk.
Oké, ik analyseer cijfers, en dat vind ik nog leuk ook, zo leuk zelfs dat ik er goed in ben geworden en het ook niet erg vind om over te werken, en mij binnen ons bedrijf zelfs geen leukere baan kan voorstellen, maar dat neemt nog steeds niet weg dat het een gewone kantoorbaan is.
En daar ga je niet interessant over lopen doen want de waarheid is gewoon dat je op dat kantoor werkt omdat je niet het talent had autocoureur, profvoetballer, filmster, muzikant of zelfs maar schrijver te worden. Eigenlijk weet je dat niet eens want het meeste heb je nooit geprobeerd. Je bent gewoon een loser die op kantoor is geëindigd. En de mannen (want daar gaat het hier over) die wel net doen of hun kantoorbaan interessant genoeg is om een ander mee lastig te vallen, die wil ik niet op mijn verjaardag hebben.

Dus vanaf nu geeft iedereen gewoon toe dat-ie een sukkel is die gewoon naar z'n baas moet luisteren en de hele dag met z'n dikke reet tussen twee armleuningen zit en Onze Lieve Heer op z'n blote knieën dankt als het weer vakantie is, en ook liever Robert de Niro zou zijn, dan stuur ik t.z.t. een uitnodiging voor mijn verjaardag, en dan wordt het best gezellig.

Ftjuh!

Veel mensen hebben de irritante gewoonte om een naam af te korten. Heet je bijvoorbeeld Elizabeth, dan zijn er altijd luiwammessen bij die je Liz, Bet of El noemen. Het 'Ron Brandstedersyndroom' heet dit. Ik vind dat hiertegen keihard moet worden opgetreden.
Ikzelf ben niet van de afkortingen maar van de verlengingen.
Heet je bijvoorbeeld Hans, dan noem ik je Hansiepans, heet je Mack dan noem ik je Mackiespekkie, heet je Mevrouw Mack dan noem ik je Mevrouwmackdepinda.

Onze buurhond heet Choco maar die noem ik Chocopasta, en onze poes Sophie heet Fietjepietjepietjepietjepietje.

Hans' eerste woordje dreigt nu ook 'Fietje' te worden in plaats van 'mama'.

Ftjuh! Ftjuh!

En zo is het gekomen.

Toen ik een jaar of 10 was had ik een keer last van een enorme aambei. Ik denk zeker zo groot als een kokosnoot. Ik weet nog goed dat het spelen helemaal niet leuk meer was doordat ik zo'n ontzettende pijn in m'n hol had. Mijn moeder nam me mee naar de dokter, die een tang tevoorschijn haalde, groot genoeg om een fietsketting doormidden te knippen.
Zijn hele praktijk moet onder het bloed gezeten hebben toen het onding ontplofte, bovendien moest ik bijna overgeven van de pijn. (waar gebeurd.)

In die tijd zat ik op judo en tot mijn onaangename verrassing zat Mustafa, een Turk uit een hogere klas, er ineens ook. In plaats van als een man te vechten kneep Mustafa mij hard in mijn kont en datzelfde weekend kreeg ik een onaangename uitslag die minstens een week aanhield. (waar gebeurd.)

Ook in datzelfde jaar stond ik in de vijfde of zesde klas niet tactisch opgesteld tegen het scharnierpunt van een rechtsdraaiende deur. U kunt zich er misschien niets bij voorstellen maar toen de deur dicht ging zat ik er met mijn hol tussen. Mijn klasgenootjes keken mij verschrikt aan toen ik jodelend en huilend van de pijn door de klas danste. Een klasgenootje was zo grappig dat verhaal 25 jaar later op schoolbank.nl te zetten. (waar gebeurd.)

Dat jaar heb ik gezworen altijd hetero te blijven.

Vol is vol.

Als mijn linklijst een afspiegeling zou zijn van de Nederlandse bevolking, och wat zou het er dan toch stukken op vooruitgaan in ons kouwe kikkerlandje. Allemaal fijne mensen en verschillende culturen die vreedzaam met Nederlanders naast elkaar leefden. Argentijnen, Spanjaarden, Grieken, Italianen, Duitsers (Von), Fransen zelfs, Japanners, Limburgers en Zeeuwen…als jullie maar wel weten dat de Joods-Christelijke cultuur de dominante cultuur is in Nederland!!
Om het helemaal perfect te krijgen zou ik mezelf ook moeten linken. Maar ik sta bekend om mijn bescheidenheid dus ik laat het slechts bij die mededeling.

Weet iemand trouwens waarom wij kikkerland genoemd worden? Of is dat weer typisch Nederlands en heeft geen buitenlander ons ooit zo aangeduid? Net zoals wij denken dat we de grootste haven ter wereld hebben?
Iemand? Eén van de allochtonen misschien?

Bezigheidstherapie onderweg.

Mevrouw Mack heeft een Toyota Starslet 1.3* in een zeer afzichtelijke kleur bruin. Zondag reden wij een stukje en kwamen een zelfde Starslet in dezelfde kleur bruin tegen.
"Hee," hoorde ik naast me, "daar rij ik."

Even later zagen wij een hond van een ras dat we niet konden benoemen. Wij hebben toen maar alle rassen opgenoemd die het volgens ons niet waren, zodat we uiteindelijk de goede zouden overhouden.
Tot nu toe zijn we er nog niet uit. We houden de Friese stabij en de Drentse Patrijs over.

*haalt over de 180 heuvel af op de A50.

Gemeen.

Leroy is een naam die tegenwoordig ook wel eens aan blanke jongetjes wordt gegeven. (Echt hoor!) Mijn zwager Willy (39) heeft een neefje (11) dat zo heet. Willy kan het niet verkroppen dat het ventje Leroy heet en noemt hem daarom altijd Elmo. Leroy vindt het helemaal niet leuk als Willy hem Elmo noemt en doet dan jammerend zijn beklag bij Willy's vrouw.

Willy's vrouw besloot Leroy te helpen en gaf hem het advies om mijn zwager dan maar 'Willem' te noemen, want daar zou hij volgens haar niet tegen kunnen.
Opgetogen liep Leroy naar mijn zwager. "Hee Willem!" zei het ventje triomfantelijk.
"Ja, wat is er Elmo?" antwoordde mijn zwager.

"Whèèèèèè, hij noemt me weer Elmo!"

Na deze rit: Pauze

Mijn stiefschoonvader (het kan raar lopen in het leven) verdient tegenwoordig zijn brood als taxichauffeur. Van de week had hij een mevrouw van middelbare leeftijd in zijn taxi, die liet blijken hem wel een leuke man te vinden.
Op een schermpje in de taxi verscheen de boodschap: Na deze rit: pauze.
De vrouw zag het en attendeerde mijn schoonvader erop. "Ja, mevrouw ik heb het gezien."
De vrouw deed er een schepje bovenop en vertelde mijn schoonvader dat ze vijfentwintig jaar geleden was gescheiden en ook al die tijd geen sex meer had gehad.
Mijn schoonvader antwoordde:"Ik denk niet dat daar vandaag verandering in komt, mevrouw."