Webloggen is schijn ophouden. Acteren eigenlijk. Webloggers en acteurs zijn precies hetzelfde. Ze houden de schijn op. Een acteur bijvoorbeeld hoeft nooit naar de w.c. om te drukken. Hij houdt het op. De schijn.
Ik doe dat dus ook. Want u verwacht van mij denk ik, een grappig stukje. Terwijl ik vanavond na een confrontatie met de waarheid helemaal niet zo grappig ben. Sterker nog, ik neem morgen een dubbele dosis anti-depressiva. Want ja lieve mensen, ook Mack heeft anti-depressiva nodig.
Maar goed, daarna is het dan ook wel weer érg lachen met mij.
Auteur: Mack
Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.
Von rust, Mack neemt taak waar.
Van hardlopen word ik overmoedig. Het duurt relatief lang voordat ik ga hijgen en als ik hijg duurt het nog een poos voor ik moe word. Na een half uurtje word ik moe en als je dan nog niet terug bent, ja dat is vervelend. Maar ik heb weer hardgelopen vanavond, zo vlak voor het donker en een tevreden gevoel overkomt mij dan.
Toen ik 18 was en mijn maximale lengte(1,88m) bereikt had, woog ik 78 kg. Ik fietste toen 30 km per dag en at wat ik wilde. Tot een jaar of 25 heb ik dit gewicht volgehouden zonder te sporten. Daarna ging ik naar de 83 kg en dat woog ik ongeveer tot mijn 33e. Twee jaar geleden was ik ineens 89 kilo en vorige week 93. Als dit zo door gaat ben ik zo rond mijn negentigste verjaardag 140 kilo en dat lijkt me ook weer niet wenselijk. Aan de andere kant zou het wel een prestatie zijn, én 90 jaar én 140 kilo. Misschien haal ik toch nog het Guinness book of records in 2060.
Robert de Niro
Een Italiaanse schone seinde mij in dat ik in de top 50 stond. Na mijn achteroom Don Mercedes ben ik nu de tweede in de familie met een top 50 notering. Ik let er eerlijk gezegd nooit op. Geen valse bescheidenheid, ik kijk nooit zelden bij weblogstatistieken. Het interesseert me weinig. Wat me interesseert zijn uw reacties en uw eigen verhaaltjes op uw eigen weblog.
Vanavond werd de film Showtime uitgezonden. Robert de Niro speelt daarin een agent met een communicatieprobleem. Ik voel mij erg verbonden met Robert de Niro in het algemeen, en met deze rol in het bijzonder want volgens mijn baas heb ik ook een communicatieprobleem. Hij wil daarom ook dat ik een communicatietraining ga volgen. Het kan natuurlijk nooit kwaad zo'n training, maar stiekem vind ik mijzelf nu al stukken beter in communicatie dan mijn baas. Ik kan zodanig een boodschap overbrengen dat hij ook begrepen wordt aan de andere kant. Ik doe dat bij voorkeur per e-mail zodat de bedoeling maar voor één uitleg vatbaar is, en dat de ontvanger zich niet kan beroepen op:"Dat heb je me niet verteld." Want als je slecht nieuws (=er moet gewerkt worden) mondeling overbrengt dan gebeurt dat geheid.
En dat willen ze dus graag. Liever mondeling, zodat het achteraf niet meer te controleren is.
Robert de Niro. Daar had ik het over. Samen met John Travolta en Tom Hanks mijn favoriete acteur. Ik zei tijdens de film nog tegen mevrouw Mack: "Ik hoop dat als ik zo oud ben als Robert de Niro, ik er dan ook nog net zo goed uit zie als hij."
Ze beet op haar lip en bleef strak voor zich uit kijken, een onderdrukte lach kon ze niet verbergen. Alsof ik er nu al minder goed uitzie…
Voor volk en vaderland.
Op weblogs van verschillende trotse moeders en vaders zie je vaak foto's van hun vrolijke kinderen. Je hoeft maar in mijn linklijst te klikken en je hebt grote kans om aan te lopen tegen een vrolijk verhaal over leuke kinderen met bijbehorende foto's. En dat meen ik oprecht, geen sarcasme van mijn kant.
Gisteren zaten we bij McDonald's Den Dolder alwaar wij konden genieten van een hapje en een drankje in een sfeervolle ambiance. Een halfbloed meisje van een jaar of 16 dat zichzelf erg interessant vond, en bijbehorend mannelijk gezelschap stormden binnen. Het wicht ging aan het tafeltje naast ons zitten en zonder iets te eten te halen pakte ze haar telefoon. Een verschrikkelijk irritant gesprek met een collega-prostituee volgde. " Wat heb ik gezegd dat jij was? Hoe kom je erbij trut, dat heb ik fokking helemaal niet gezegd. Nee, Nee, en Melvin ook niet nee! Wat? Nou ja, zeg, hangt ze op die fokking bitch!
Ze belde opnieuw: Je bent gewoon fokking gefrustreerd man, je gaat toch niet zomaar ophangen? Nee, dat doe je niet weet je, daar maak je mij fokking evil mee weet je?! Zo ging dat ongeveer een kwartier lang, veel te luid, steeds onderbroken doordat de andere kant ophing en het wicht weer een andere bekende moest bellen om haar verhaal te doen. Kortom, ik werd licht geïrriteerd.
Volgens mevrouw Mack, die bij een ROC werkt, was het een redelijk normaal gesprek voor een meisje van haar leeftijd. De twee jongens die haar vergezelden heb ik ook nog nooit op weblogfoto's gezien.
Wat ik maar zeggen wil weblogvaders en moeders, jullie kinderen bestaan toch wel echt hè? Niet dat jullie me voor de gek houden met wat leuke plaatjes uit de Wehkampgids? Want het lijkt me zo leuk als Hans later met wat andere vriendjes en vriendinnetjes in contact komt dan het meisje bij McDonald's Den Dolder.
Vroeger werd door aanstaande schoonvaders altijd aan jongens gevraagd wat hun vader deed om te beoordelen of de schoonzoon geschikt was. Ik ga dat anders doen. Om te beoordelen of Hans' keuze een goede is heb ik al een nietsverhullende vraag bedacht. "Weblogt je moeder?"
10 jaar joekeloeris.
Mensen zijn begaan met mij. Vandaag krijg ik zomaar een mailtje waarin staat dat ik pillen kan bestellen waardoor een reeds aan de perfectie grenzend onderdeel, 4 inch zou groeien.
En op de site van de verkoper allemaal te doldwaze enthousiaste reacties van mannen die blij zijn met hun 10 centimeter grotere joekeloeris.
Alsof ik niks anders aan mijn hoofd heb zeg. Ik heb zojuist het lot getart door een bijgelovige vriendin van mevrouw Mack, zeg maar Liz, een mailtje ongelezen terug te sturen. Ik zag aan haar reactie dat het zo'n mailtje is dat als je het niet doorstuurt, 10 jaar ongeluk gaat brengen. En ik hou dus niet van zulke mailtjes. Liz ook niet, maar die wil niet het risico lopen op 10 jaar ongeluk dus die zadelt anderen ermee op. Ik deed dat dus mooi even terug. Ik heb erbij gezet dat ik hoop dat haar haar 10 jaar slecht zit en dat de lak van haar Hyundai maar langzaam mag afbladderen.
Nou mailde Liz me net dat er in het mailtje heeft gestaan dat je het dus vooral niet mocht terugsturen naar de afzender want dan heb je 10 jaar ongeluk. En dat vind ik dus niet eerlijk want dat wist ik niet. Ik heb het bestandje immers niet gelezen.
In elk geval is gisteren mijn nichtje Esmee geboren. Een vederlichtgewicht van 5 pond. Daar gaan we straks maar eens kijken. Ze heeft nog geen e-mailadres dus met haar geluk zit het voorlopig wel goed.
Er is er een jarig hoera, hoera.
En? herkent u de jarige al? Nee? Zo al duidelijker? Wij moeten zijn verjaardag vandaag niet vergeten, al is deze charismatische leider niet meer onder ons. Veel mensen hebben zich afgevraagd hoe het nou kon dat Hitler voor elkaar kreeg wat hij voor elkaar kreeg. Ik zelf vermoed een unieke combinatie van charisma, minderwaardigheidsgevoelens, leiderschap en tegen beter weten in geloven in eigen gelijk, gemixed met miljoenen jaloerse, gefrustreerde Duitsers.
Mijn schoonzus (vandaag jarig) ligt in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Vandaag wilden ze het kind halen. Ze heeft gevraagd of het morgen mocht. Zogenaamd omdat ze vandaag zelf jarig is. Ik weet wel beter. Ze wil de verjaardag van haar kind niet laten samenvallen met die van A. Hitler. Goedzo, schoonzus.
Vandaag werd ook mijn baas 50. Gelukkig bezit hij geen charisma of leiderschap.
Morgen word ik wederom oom. Dat het kindje maar gezond en gelukkig mag opgroeien. En dat hij/zij een positieve bijdrage aan de wereld mag leveren. Proost!
The man in black.
Ik kreeg van een oplettende collega een c.d. in m'n handen gedrukt. "Luister deze maar eens.", zei hij. Het was "Solitary Man" van Johnny Cash. De collega had in de gaten dat ik, zonder dat ik het zelf in de gaten had, een voorliefde heb voor artiesten die muziek uitbrachten onder het Sun Label van Sam Phillips.
Elvis Presley, Roy Orbison, Jerry Lee Lewis en nu dus ook Johnny Cash.
Ik kende wel een paar nummers van J.C. (wat een prachtige initialen) zoals Ring of Fire, A Boy named Sue, A thing called Love, Walk the Line en The Highwayman, maar nu denk ik dat ik als ik weer eens in de grote stad kom, op zoek ga naar een Johnny-Cashwinkel.
Johnny Cash staat bekend om zijn mooie baritonstem, zijn zwarte kleding en om zijn humor in zijn teksten. Op de CD Solitary Man staat echter ook een prachtige cover van het nummer "One" van U2. Een eerbetoon van Johnny Cash aan de band die zich onder andere door hem liet inspireren.
"The Mercy Seat" is een dramatisch lied over een onschuldige dadiger die op de electrische stoel aan zijn eind komt. In de laatste drie coupletten staat de stroom er al op, maar Cash zingt dapper door. Ik niet. Maar dat komt omdat ik de "th" niet kan uitspreken.
To be done with all this twisting of the truth.
An eye for an eye and a tooth for a tooth
And anyway I told the truth
Een etterbak uit de 2e categorie.
Om het lijden van Goede Vrijdag nogmaals te herdenken begaven wij ons op tweede PinksterPaasdag naar Karwei om een zandbak voor Hans te kopen. Gelukkig stonden de zandbakken vooraan in de winkel zodat wij gelijk konden aansluiten in de lange rij.
Om het lijden voor de kindjes wat te verzachten had Karwei een Happy Hop springkussen geplaatst waar de kinderen naar hartelust in konden springen. Hans vond het ook reuze interessant, dus ik heb hem even geholpen met er naar toe stappen, en hield hem een tijdje vast vlak voor het gaas van de Happy Hop, zodat hij de kindjes kon zien springen.
Soms vergeet ik dat de wereld waarop we Hans hebben gezet een harde, rare wereld is waar kinderen beschermd moeten worden tegen kwade, duistere machten.
Een jongetje van een jaar of vier met een rotkop komt ineens vanuit het niets en slaat hard precies op het gaas waar Hans met z'n gezicht staat te kijken. Tijdens deze actie maakte hij een brulaapgeluid. Hans schrok een beetje maar lachte snel weer toen ik het jochie een bloedneus sloeg het jochie weer brullend de andere kant op vloog.
Nee, het leven is niet altijd gemakkelijk als je volwassen bent. Er wordt van je verwacht dat je oerinstincten onderdrukt dus je deelt geen snelle harde dreun uit. Maar er zijn etterkinderen en er zijn etterkinderen. Dit was er duidelijk eentje uit de laatste categorie. Die zou ik rustig in een donker bos aan een boom binden.
(Aanleiding voor dit logje: Moeder ontkent knijpen ander kind.) 
11 maanden evaluatie.
Onze zoon is -vinden wij zelf- erg goed gelukt. Hij is erg ambitieus want hij wil dingen die hij nog niet kan. Lopen bijvoorbeeld. Hij kan nog niet eens zelf gaan zitten maar lopen aan twee handen doet-ie als een kievit. Toen mevrouw Mack mij smeekte om met haar te trouwen heb ik haar een voorwaarde gesteld. Ze moest zes zonen voor mij baren. Nu is er 2 januari een kleine kink in de kabel gekomen waardoor zes ineens een beetje voortvarend lijkt.
De cardioloog heeft gezegd dat mevrouw Mack beter het eerste jaar niet zwanger moet worden i.v.m. de medicijnen die ze slikt. Aan de andere kant heeft hij gezegd dat stoppen met roken meer doet dan alle medicijnen die ze gebruikt. En sporten is belangrijk. Iedere dag een half uurtje intensief bewegen is voldoende. Dan hoefden we ons niet teveel zorgen te maken over een eventuele zwangerschap.
Het stoppen met roken is erg lastig. Vijf hardnekkige sigaretten per dag staan een broertje of zusje voor Hans in de weg. En geen Allen Carr die daar wat aan verandert. Misschien dat dreigen met Emile Ratelband helpt? Of anders met een hele lelijke draagmoeder?
Nog even over mijn bips.
Mijn "schrale kont" periode is weer aangebroken. Eens in het jaar heb ik er een maandje tussen, meestal in het voorjaar, dat het net lijkt alsof ik een roodkontbaviaan ben. Ik kan dan alleen nog maar vochtig toiletpapier gebruiken en de hele dag loop je met het gevoel dat er een speldenkussen tussen je billen zit. Van mevrouw Mack's stiefzus -verpleegster- kreeg ik speciale zalf die in het ziekenhuis gebruikt wordt, speciaal om dit soort pijntjes te verzachten. Wat mij betreft hadden ze het beter "Napalmzalf" kunnen noemen.
Mack 
