"Oh, als ik bevallen ben krijgt Hans een pop hoor! Want kinderen vinden het leuk om mama met de baby na te doen." Dit is de meesterlijke shock and awe techniek van mevrouw Mack, die mij zo verbijstert dat ik voor lello op de bank blijf zitten en niks terug zeg zodat het net lijkt alsof ik instem.
Maar zo is het niet. We hebben aan onze kant van de rivier niks tegen homo's en vooral niet op televisie, we blijven gewoon van ons kind houden als hij het later blijkt te zijn, maar we gaan het niet lopen voeren natuurlijk…
Auteur: Mack
Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.
Niet alles
Niet alles wat ik schrijf is geschikt voor publicatie. Hier en daar zwerven in mijn berichtenlijst wat logjes rond die nooit zijn gepubliceerd. Het is een gebrek aan impulsiviteit. Wat zal die er van vinden, of die?
Heet dit rekening houden mét of is dit juist angst voor imagoschade*? Was ik hier wat makkelijker in geweest, had ik wel Kidtwist geheten, of Botte Bijl, die zo bot loggen dat ik praktisch de enige ben die nog niet in de gaten heeft gehad dat hij zich gekwetst moest voelen.
Er blijven dus logjes uitsluitend voorbehouden aan mevrouw Mack, want met haar durf ik gelukkig wel alles te bespreken en zij vindt dat ik mag publiceren wat ik wil (tenzij zij er zelf bekaaid vanaf komt natuurlijk.) Het is nu eenmaal mijn weblog en wie geen zin heeft in mijn schrijfsels wordt nergens toe verplicht. Ik kijk daar toch wat anders tegen aan. (Knokploegen naar iedereen die mij tegenspreekt!) Dus mijn diepste gedachten blijven voorbehouden aan mijn vrouw. Mooi hè? Dat in deze moderne tijd degene met wie je bent getrouwd toch nog bepaalde voorrechten heeft? (Maar daarover hoop ik u nader te kunnen berichten rond 20 augustus.)
*Trap de deur rustig in, hij staat al op een kier.
Humbug!
Valentijnsdag. Ooit was er een tijd dat ik hoopte op een envelop van een stille aanbidster, en soms kreeg ik die. Groot was dan de teleurstelling als er op de kaart stond: Liefs Anouk. (zusje)
Moet je nagaan, ik was 20 of zo en toen al ondankbaar en egoïstisch. En dat ondankbare en egoïstische is elk jaar erger geworden. Nu ben ik zover dat ik Valentijnskaarten ongeopend bij het oud papier pleur, en over een jaar of tien klapt er op 14 februari een Vietcong-boobytrap uit de brievenbus en ligt er een gespieste postbode voor de deur.
(Wat lijk ik eigenlijk enorm op Ebenezer Scrooge hè?)
Running Dinner
Ik hoorde er deze week pas voor het eerst van, de ongetwijfeld uit Amerika overgewaaide hype: running dinner. Als ik het goed heb begrepen gaan de mensen van de Rotary club bij elkaar eten maar dan eten ze het voorgerecht bij de dokter, het hoofdgerecht bij de accountant en het toetje bij de notaris. Maar de notaris, de dokter en de accountant weten van tevoren niet wie er komt. Da's toch hartstikke leuk? (Ja geef toe, elke keer dezelfde suffe vrienden bij je aan tafel word je ook snel zat.)
Helaas is het niet aan mij besteed want ik word niet gevraagd voor de Rotary. Dus ik zal zelf wat moeten verzinnen want waarom zouden doktoren, accountants en notarissen het alleenrecht hebben op de leuke dingen in het leven?
Ik zit te denken aan een running afterdinner. Dus dat je na het running dinner buiten de deur gaat bouten, maar je weet van tevoren nog niet bij wie. En dat het op jouw eigen toilet ook heel gezellig wordt.
Vaarwel!
Ik ga Surfen en bellen van KPN vandaag installeren. Ik kan mijn kop ervoor in het zand steken en er vanuit gaan dat ik over een paar uur weer on-line ben, maar dat is niet helemaal reëel. Waarschijnlijk zie ik u nooit meer terug. Het gaat u goed.
Overmacht.
Wij hebben een buurvrouw, die is zo lelijk als de nacht. God wat is dat mens lelijk! Ze is dik, heeft lesbisch haar, een schelle stem en kijkt altijd chagrijnig. Haar man is altijd aan het werk in z'n garage en geef hem eens ongelijk. Toen wij hier twee dagen woonden werd mevrouw Mack al uitgekafferd om een hinderlijk geparkeerde auto en nu, ruim vier jaar later hebben wij nog steeds geen woord met haar gewisseld.
Loop ik gisterenochtend naar mijn auto, zie ik haar in BH voor het slaapkamerraam staan. Zo'n bordeaux-rode, cup Halleluja. Snel wend ik mijn blik af en mompel in mezelf "tyvus ik word misselijk" of iets van die strekking. ik zet mijn koffer achter in de auto en doe de deur weer dicht. Automatisch wordt mijn blik richting afzichtelijke buurvrouw getrokken. En die staat er nog steeds! "bloody hell!"
Ik stap in de auto en kijk tijdens het langsrijden nog een keer verplicht snel omhoog naar de lelijke buurvrouw die nog altijd iets voor het raam aan het doen is.
En ik vervloek mezelf en de man in het algemeen. Twee keer meer dan nodig was heb ik gekeken!
Zelfs de meest onaantrekkelijke vrouw beschikt over duistere krachten waarop een man geen antwoord heeft. En denk niet dat het aan mij ligt, alle mannen hebben het behalve Geer en Goor.
Doorbraak in de geneeskunde
Ik heb last van recidiverende orale ulceraties. HUH?? Re-ci-di-verende orale ul-cer-a-ties. Dat zijn die dingen. Over aftes doen twee hardnekkige misverstanden de ronde.
1. De oorzaak is onbekend. Men vermoedt wel een aantal oorzaken.
2. Met aanstipvloeistof ben je er binnen drie tot vijf dagen vanaf.
1. Als mogelijke oorzaken worden genoemd: Stress, roken, trauma's, virusinfecties, bacteriën, imuunziekte, menstruatie, tekort aan vitamine B12, grapefruits, onrijpe bananen….Allemaal gelul. De oorzaak is: Brood!
Als er een broodkruimel door de tandenborstel onopgemerkt blijft en pas na twee uur ontdekt wordt door de tong, is het kwaad al geschied. Er volgt op de broodkruimelschuilplaats een onvermijdelijke afte.
2. Op zich klopt het wel. Een paar keer per dag aanstippen en een pijnscheut onderdrukken, tot een half uur na het aanstippen niks eten of drinken en na drie tot vijf dagen ben je er vanaf.
Je kunt ook gewoon niks doen, dan heb je die pijnscheuten niet en ben je er ook in drie tot vijf dagen vanaf. En je bespaart medische kosten.
Voortuitlopend op de feiten.
Ik loop even een paar honderd meter vooruit op de uitzending van Peter R. de Vries waarin Joran een bekentenis gaat doen in de zaak Nathalie H. Hij zou volgens de krant een laveloze Nathalie samen met een vriend in een bootje hebben gelegd en de zee in hebben geduwd. Volkomen logisch dat dat bootje dan door de branding heen komt en in de Bermuda Driehoek verdwijnt.
Maar daar gaat het even niet om. Het gaat erom dat een journalist zich afvroeg waarom Joran niet via de rechter probeerde de uitzending te laten verbieden. En nu komt het: "Nee," zei Mr. G.J. Knoops. "Bij deze zaak is het publieke belang inmiddels zo groot dat de rechter toestemming zal geven om de uitzending door te laten gaan."
Hoezo, publiek belang? Wie is hiermee dan gediend? Niemand behalve SBS. En voor de rest is er geen belang, behalve een paar miljoen op sensatie beluste Nederlanders die de volgende dag op hun werk hun aanzien willen vergroten door van alle speculaties in deze zaak op de hoogte te zijn. Er is geen publiek belang. En al helemaal niet aan deze kant van de oceaan. En dat zouden onze rechters ook vinden als die niet werden omgekocht door de oplichtersbende van SBS6.
Sinterklaasherinnering.
Vroeger, toen een vijfde versnelling nog een optie was, zat ik op zwemmen omdat ik mijn A en B moest halen. Met Sinterklaastijd werd er dan ergens een middagje Sinterklaas gevierd en alle kinderen die op zwemmen zaten mochten komen.
Ik werd door de verklede lul (het was niet de echte) naar voren geroepen en voor schut gezet voor een volle zaal. Eerst had hij zogenaamd van een zwarte piet gehoord dat kleine Mack, vaak dingen niet wist. Bijvoorbeeld dat we van kleedkamer waren veranderd of dat het zwemmen een half uurtje later begon. Lekker belangrijk! En vervolgens liet Joseph Mengele me een liedje zingen voor de volle zaal en die was zeker voor 85% gevuld met afzichtelijke, vette, paffende moeders die de arme kleine Mack uitlachten. Vuile hoeren waren het, dat wist ik toen al, maar ik kende het woord nog niet. Maar ik vond het ze wel.
Ja, daar moest ik aan denken toen ik vanochtend Hans naar de kinderopvang bracht en daar merkte dat alle kindjes verkleed waren i.v.m. carnaval.
Plan A, plan B.
Het begint hier aardig op '40 dagen zonder sex' te lijken. Nog min 8 dagen en ik heb het gehaald. Gisterenavond probeerde ik daar op geniale wijze verandering in te brengen door tijdens het lezen in bed achteloos te informeren of mevrouw Mack de film 'deep throat' kende.
Briljant al zeg ik het zelf. Een win-win situatie. Want óf er kwam een gesprek op gang over de film, óf ze had mijn tactiek door maar dan trad automatisch plan B in werking en zou ik mij verschuilen achter het feit dat de film momenteel weer in opspraak is en plan A zou niet door haar opgemerkt worden.
Haar antwoord: "Deep throat, dat kan maar over één ding gaan."
Plan A trad in werking.
"Was dat niet een of ander schandaal in Amerika met een spion?"
Nu moet u weten dat mevrouw Mack wel vaker op mijn niveau probeert mee te praten, dus soms verzint ze zelf iets wat wel interessant klinkt en geen van de aanwezigen op dat moment kan controleren. Ik deed dat vroeger als kind ook wel eens om indruk te maken op vriendjes.
"Nee, jij haalt nu van alles door de war. Dit was een pornofilm uit de jaren 70 die nu weer in opspraak is. Jij maakt het helemaal spannend."
Geheel volgens verwachting was plan A in geen velden of wegen te bekennen.
"Nou, het was ook iets met een schandaal in Amerika hoor!"
"Tuurlijk, schatje, het was ook iets in Amerika. Nou, weltrusten hè?"
"Zullen we dan afspreken dat als ik wel gelijk heb, jij morgen op je log schrijft dat ik gelijk heb?"
"Ja hoor, dat is prima. Nou lekker slapen hè?"
