Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Volharden tot het eind.

Ik begeef mij even in een dal. Het is geen diep ravijn waar je niet meer uit kunt zonder touw, maar een licht glooiend dalletje. November. Heel normaal. Hoe kom ik in dat dal? Na het lezen van een boek waarin elk wonder aan gruzelementen wordt geslagen en waarin van God's schepping geen spaan heel blijft. Elk aspect van de schepping wordt daarin zorgvuldig wetenschappelijk verklaard tot en met het feit waarom de mensheid geloof nodig heeft.

Volgens het boek begeven wij mensen ons ergens in een onmetelijk koud en groot heelal, dat ook nog eens niks om ons geeft. Waarschijnlijk is er wel nog leven op andere plekken in het heelal, maar als dat intelligent is zal het ons nooit bereiken omdat simpelweg de afstanden te groot zijn. (Sneller dan het licht is immers onmogelijk in dit heelal) En als we dood zijn, zijn we dood, alleen de atomen waaruit we bestaan zullen nooit verloren gaan, tenminste niet totdat alle sterren in het heelal zijn uitgedoofd en het hele heelal weer in elkaar krimpt totdat alles is verdwenen in het grote niets. Lang voor die tijd is de mensheid al uitgestorven en is heel ons leven en al wat we hebben opgebouwd voor niets geweest.

Nou, dat moest ik even verwerken.

Wij stonden in de krant vandaag.

Vandaag stond in de Stentor een stuk over webloggen. Ik citeer even een paar mooie zinnen.

Het speelveld van de bloggers is overspoeld door marketingcampagnes van keiharde commercielen die alle volkse zelfexpressie hebben verzopen.

Voor het bijhouden van een weblog is passie nodig en vasthoudendheid. En niet iedereen heeft die karaktereigenschappen.

Blijf trouw aan jezelf, vul je blog met jouw gedachten en wees niet bang dat je geen reacties krijgt. Als je authentiek en origineel bent, zal er altijd iemand jouw blog gaan lezen.

Van een lijstje van in 2005 willekeurig gekozen weblogs, zijn er van de 53 nu 39 schijn- tot morsdood.

Zeurpiet

Misschien is het opgevallen, misschien niet, maar de one-liner boven dit logje is licht gewijzigd. Het woordje 'laatbloeier' is vervangen door 'zeurpiet'. Grapje van Yukiko. Tenminste, daar ga ik vanuit. (Dat het een grapje was.) Aan de andere kant, ik ben ook een zeurpiet. Een zever, een zeikerd, een zuiger, maar…ik heb wel altijd gelijk. En dat is fijn.

Maar over dat zeuren; ik kan niet goed tegen veranderingen. Ja, wel als ik eens een schone onderbroek aantrek, of we eten eens géén gekookte aardappels, daar kan ik best tegen. Maar ik heb het over modernismen, met name in de taal. Want ik krijg sommige woorden mijn bek niet uit, en daar kan ik flink over zeuren. Neem nou het woord "xxxx". Dat is toch een schandalig woord! Nog Engels ook. Die van mij heten gewoon "kinderen". Of "xxxxxxx"! Zo mogelijk nog erger. Dat heet gewoon boodschappen doen ja! Winkelen desnoods, maar geen xxxxxxx! Nog zoiets: tegenwoordig wenst iedereen mij een "fijn" weekend. Sommige uitverkorenen wensen mij al een "mooi" weekend. Pleur op! Ik wil gewoon een prettig weekend, zoals het hoort. En wie zegt er nog "Daaaaaaag" als-ie weggaat? "Hoi Hoi" is de trend. (Ik wist niet dat je stotterde, zei Futre dan altijd) Nou, dat soort dingen kan ik nogal over zeuren. En ja, u zult misschien wel denken: "heb je niks belangrijkers om je druk over te maken?" Nee! Op dit moment niet nee. Want dit zijn nou juist die dingen die niet belangrijk lijken, maar het wel zijn.

Ik mag daar graag over zeuren. Met name tijdens de lunchbreakpauze. Ik wens u dan ook een uitermate prettig weekend, en voor de Veenendaalse lezers: een gezegende zondag.

Gevoelstemperatuur.

Ik ben al een paar jaar jaloers op onze buren aan beide kanten. Bij hen komt 's winters altijd zo'n mooie kolom rook uit de schoorsteen en bij ons niet. Wij hadden nog een oude inefficiënte ketel uit 1986. Bij ons was het binnen weliswaar net zo warm als bij de buren, alleen door die rook uit de schoorsteen leek het bij hen aangenamer. Een illusie. Als ze aan cola een kleurstof toevoegen zodat het geel wordt, en u krijgt dit voorgeschoteld, proeft u niet dat het cola is, behalve als u alleen proeft en niet kijkt.

Nou, en zo is eigenlijk alles wat je maar kunt verzinnen een illusie van je hersenen. En iedereen die iets te verkopen heeft maakt gebruik van die illusies. Autofabrikanten hebben speciale sound-engineers in dienst om de motor een klank te geven die bij het merk past. De auto gaat er geen meter beter van rijden, maar gevoelsmatig doet hij dat wel. 's Nachts rijdt een auto ook soepeler en stiller. Heeft ongetwijfeld met prikkels in je hersenen te maken. Eigenlijk is de wereld één grote placebo.

In elk geval, de nieuwe verwarmingsketel is geplaatst en wij hebben nu ook rook uit de schoorsteen. En dat voelt toch echt een stuk aangenamer.

Ja ja…


Kijk wie er vanochtend (toen ik niet thuis was) op kraamvisite waren! Samen zijn ze moeder van bijna een voetbalelftal, dus erg veel hoefde er niet uitgelegd te worden over Tammar. En welke vrouw wil er nu niet met Elvis op de foto?

Poezelig.

Hooghartige beesten zijn het, die twee katten die hier in huis wonen. Alletwee! Ik ben een mens. Van het mannelijke soort. Imponerend. Zeker voor een kat. Alleen mijn overgewicht weegt al meer dan die die twee katten bij elkaar, dus "wat moeten ze nu helemaal?" denk ik wel eens.

Maar ondanks dat flikken ze alletwee altijd hetzelfde hooghartige kunstje als ik ze boven gevangen heb en ze terugbreng naar beneden. Ondanks mijn fysieke overwicht, mijn surplus aan kracht, mijn blauwe band judo en mijn verstrengelende wurggreep, steken ze altijd één (wijsvinger)nagel in mijn trui en houden me twee trappen naar beneden vast met één poot, zo van: ik heb jou lekker ook vast. Alsof zij bepalen wanneer ze je loslaten! Die arrogante houding irriteert me nog meer dan die halen die ze in mijn trui trekken.

De AEX is stijgende….

Oh ja, als maandagochtend om onverklaarbare redenen de AEX als een raket de lucht in schiet, dan komt dat omdat mevrouw Mack nu met geld dat eigenlijk bedoeld was om een V12 motor in mijn Alfa te bouwen, een nieuwe keuken aan het uitzoeken is. En aanstaande dinsdag wordt een nieuwe heteluchtverwarmingsketel geplaatst, dus zeg niet dat ik er niks aan doe. De kredietcrisis is voorbij, nu de angst voor de recessie nog even aanpakken.

Trouwens, ik weet niet of het raar is, dat ik niet meega om keukens te bekijken, maar ik voeg daaraan toch niks toe. Ik heb alleen de maten opgeschreven. Mij maakt het niet uit wat voor kleur hij wordt en wat er allemaal inzit. Mijn enige eis was dat ik hem niet zelf hoefde te plaatsen. Want dat zou zonde zijn van zijn zo'n mooie nieuwe keuken.

Iedereen is tegen mij

Gebeurtenis 1:
Hans wil elke ochtend, al zeker anderhalf jaar, minimaal twee boterhammen. En altijd is één van de twee met chocopasta. De vraag: "Hans, wat wil je op je brood?" wordt altijd beantwoord met: "Pasta en papaworst." (cervelaatworst, geen zorgen). Of: pasta en indakaas. Pasta en bobworst.(Bob de Bouwer smeerleverworst). Echt altijd!
Dus vanochtend was ik vast een boterham met chocopasta aan het smeren en vroeg: "Hans wat wil je op je boterham?"
"Indakaas en Bobworst!"
En denk niet dat je hem dan die boterham met chocopasta stiekem kunt geven want dan zegt-ie:"Hee, ik woe geen pasta!"

Gebeurtenis 2:
Mevrouw Mack heeft een reputatie als het gaat om aan tickets voor een concert komen. Ik geloof niet dat het haar ooit niet gelukt is. Vanochtend om tien uur begon de internetvoorverkoop voor een concert van AC/DC. Dus alle beschikbare pc's en mobieltjes stonden hier driedubbel in gelogd op ticketservice.nl om maar door de wachtrij heen te komen. Na drie kwartier was het op zolder (mijn pc…jeeaaahh) raak. Maar toen moest er betaald worden en dat eindigde bijna in slaande ruzie. Ik liep met een krijsende Tammar beneden en boven op zolder stond er één te gillen omdat ze heel snel moest weten wat mijn bankrekeningnummer en pincode waren. Maar ik hoorde haar niet. Echt, een 12-jarige puber zou haar gegil niet kunnen overtreffen. En toen ik haar wel hoorde schreeuwde ik terug: "#@$%$%$$$ Wat is er $##$@@# nou aan de hand? #!@#$%$#@ dat weet je normaal toch ook altijd? Dat ding is $@$#@$ altijd leeg en ik zit er nooit aan!"
Nou ja, uiteindelijk komt ze dan weer fluitend naar beneden omdat ze vier kaarten heeft. Pppffff….al die stress….terwijl ik hier gewoon het mobiele nummer van Angus heb.