Eindelijk begrijp ik waarom mannen als Obama en die stramme er zoveel voor over hebben om president te worden. Het gaat om het geld! En dan niet om het armzalige salaris dat ze tijdens hun ambt verdienen, nee het gaat om het geld wat ze na hun premier/presidentschap binnenslepen.
Bill Clinton bijvoorbeeld doet het heel leuk met € 100.000,- voor een spreekbeurt, Tony Blair doet het nog leuker met € 200.000,- voor een spreekbeurt van anderhalf uur. 15 miljoen per jaar haalt Blair tegenwoordig binnen met praten en is daarmee de best betaalde spreker ter wereld. Maar dat zijn nog niet zijn enige inkomsten; vele miljoenen krijgt hij voorgeschoten van een uitgever om zijn memoires op te tekenen. En op zich lijken mij die nog best interessant ook, in tegenstelling tot de memoires van George W. Bush, maar dat berust geheel op een vooroordeel. Misschien kan die man hartstikke leuk schrijven!
Wat mij wel aan het denken zette toen ik bovenstaande vanochtend op de radio hoorde, spreekbeurten van € 200.000,-? Wie betaalt dat dan? Ik kan het helemaal verkeerd zien, maar dat is toch weggegooid geld? In deze tijden van kostenbesparingen (op personeel, nooit op directie) is het toch vreemd dat bedrijven dit soort bedragen neertellen? Of werkt dit hetzelfde als 'sweet sixteen' maar dan voor directieleden? Wie de duurste spreker binnenhaalt? Want, alles leuk en wel zo'n speech, maar de toehoorders schieten er toch niet veel mee op lijkt me? Tenminste niet iets waar ze wat mee kunnen of waar ze beter van gaan werken. Ik heb een keer het genoegen mogen smaken om naar Arnold Heertje te mogen luisteren die bij het bedrijf waar ik toen werkte iets kwam vertellen over communicatie. Want daar schortte het nogal aan volgens de directie. Nou, hij kon leuk vertellen hoor, die Heertje, maar voor de rest: weggegooid geld.