Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Meesterwerken

Tammar wordt op dit log een beetje achtergesteld t.o.v. Hans, maar dat komt omdat zij een meisje is al het onderwerp van mijn columns in OVN was. Maar dat kon zo natuurlijk niet langer want meisjes in West-Europa zijn tegenwoordig even belangrijk als jongens. Dus vandaar nu ook een foto. Dat het even heeft geduurd is omdat ik u in verband met de kredietcrisis nog niet te veel aan haar wilde laten wennen, ik wist immers niet of ik nog gedwongen zou worden haar te verkopen, maar ik denk dat het nu wel veilig is.

De waarheid is natuurlijk dat ik als papa van dit prachtige stel heel erg trots ben. Tammar is een ontzettend lief meisje en een nog voorbeeldigere baby dan Hans al was. Hans maakte ons om een uur of acht wakker, Tammar slaapt soms tot negen uur door. En die glimlach! Echt waar, Vincent van Gogh had zijn oor er niet afgesneden als hij de Tammar Simone had kunnen schilderen in plaats van de Mona Lisa. Wilt u geloven dat deze twee precies de kinderen zijn die ik vroeger altijd hoopte te krijgen? Het lijken wel kloonen van mijn gedachten.

WWW

Kent u ze ook? Van die stoere mannen die met hun mond alles kunnen? Het probleem van die mannen is dat ze zelf denken dat mensen hun verhalen geloven. En omdat ze dat denken worden hun verhalen steeds stoerder, onverschilliger en ongeloofwaardiger.

Van die types die heel stoer roepen dat hyves voor wyves is en dat ze hun account gaan deleten. Maar vervolgens zie je ze twee maanden later nog steeds amechtig kloppend op hun toetsenbord allerlei quasi-nonchalante opmerkingen bij de mooiste vrouwen maken. En als je ze er dan een keer aan herinnert aan dat ze hun account zouden deleten, is hun naam ineens HermAAnuS en zie je ineens in hun WWW (wie wat waar) staan dat ze al een half jaar aan het proberen zijn om hyves te deleten maar dat het niet lukt. Tuurlijk. Ze willen gewoon maar al te graag hyven. Leer mij deze types kennen zeg!

Maar om de proef op de som te nemen moest mijn Mack Webber account eraan geloven. Ik deed er niks mee en die had slechts 1 vriend, een rustige en bescheiden jongeman uit Vaassen, dus dat was niet zo'n probleem. Twee minuten kostte het mij om dat account te deleten. Dus ik denk gewoon dat onder die ruwe bolster een heel blij jongetje zit, dat heel erg opgewonden raakt van Hyves, maar dat niet wil toegeven. Een soort Sjonnie Travolta die gek wordt van blijdschap als hij z'n vakantieliefje weer ziet, maar zich ineens herinnert dat hij een stoere jongen is. Wat denkt u?

Langs slinkse wegen.

Ha! Inmiddels weten mensen mij ook privé te vinden als er belastingformulieren moeten worden ingevuld, jaarrekeningen moeten worden opgemaakt of andersoortig financieel advies moet worden ingewonnen. En natuurlijk vind ik dat helemaal niet erg en ik doe dat geheel belangenloos want ik ben doordrenkt van goedheid in hart en nieren. Soms denk ik wel eens: waarom wacht iedereen op de wederkomst van Jezus Christus als ik er al ben, maar aan de andere kant wordt die goedheid mij soms wél teveel.

Sinds ik getrouwd ben, ben ik niet meer baas over mijn eigen tijd. Mevrouw mack regelt mijn vrije dagen al rechtstreeks met mijn baas, kom ik helemaal niet meer aan te pas, en dan hoor ik mijn baas op woensdag zeggen: "Tot vrijdag." Ander voorbeeld, mijn zus heeft een vriendin wiens man met eigen bedrijf een bedrijfsongeval heeft gehad, en zegt haar vast toe dat ze niet hoeft in te zitten over de administratie, dat doet Mack wel. En dat ze dan belt met de mededeling: "Ja, ik vraag het je wel maar ik heb het al toegezegd, dus eigenlijk kun je geen nee meer zeggen. Dat doe je wel toch?"

Ik moet dus slimmer worden dan mijn tegenstanders. Mijn overburen bijvoorbeeld, hadden de aangifte ingevuld en kregen een leuk bedragje terug. Maar mevrouw Mack had ze wijs gemaakt dat ik er meestal nog wel wat extra's uit kon slepen, en daar hadden ze wel oren naar. Dus heb ik het gisteren zo ingevuld dat ze nu in plaats van een teruggaaf, € 150 moesten betalen. Ja, sorry, maar als je geen nee kunt zeggen (iemand nog een schilderij?) dan moet je langs slinkse wegen zorgen dat je weer tijd krijgt. Want anders heb ik geen tijd meer om logjes te schrijven. En dat willen we niet.

m’n parttime collega

Die liep ik net tegen het virtuele lijf van onze e-mailserver. Wat ik daar zo laat deed. Dat kan ik beter aan jou vragen, enzo.

Collega: ik zag dat al die back-ups nog een keer verstuurd zijn, ben je zeker wel druk mee geweest?

Ik: Nee, ik niet. Jan. Je had het weer eens verkeerd gedaan.

Collega: Oh echt? Wat zei die?

Ik: Je moet morgen om half negen bij hem op kantoor komen. P.S. Je hoeft voor tussen de middag geen brood mee te nemen.

Collega: Hoezo niet, trakteer jij?

Ben ik er ook één?

Het zwaaien naar Hans als ik hem heb weggebracht naar de kinderopvang wordt mij zo langzamerhand onmogelijk gemaakt. In 2007 hebben ze de weg langs de kinderopvang éénrichtingsverkeer gemaakt waardoor ik voortaan een extra rondje moest rijden om naar hem te kunnen zwaaien vanuit de auto. Toen verhuisde hij naar een ander klasje (Snuf de Hond) en van daaruit kon je net een stukje weg zien, een metertje of tien waar ik kon stoppen om nog even te zwaaien.

Nu loop ik tegen een aantal problemen aan. Tussen het raam van zijn klasje en de weg bevindt zich een parkeerplaats en als daar veel auto's staan dan heb ik in plaats van tien meter nog maar één meter om oogcontact te hebben met mijn zoon. Soms staat er precies op die ene meter een debielenbusje stil om debielen naar hun werk te brengen, waardoor ik achter het busje moet stoppen, uit de auto moet stappen om als een debiel te gaan staan zwaaien naar Hans, want die rekent daar nu eenmaal op.

Maar nu is het toppunt bereikt. De moeders van de debielen brengen hun debieltjes naar de debielenbushalte, en als de bus vertrokken is staan ze nog wat na te keuvelen met elkaar. Gezellig, dorps, beter dan de hele dag internetten, maar ze staan wel op drie meter afstand van de plek waar ik mijn rode bolide tot stilstand breng om naar Hans te zwaaien. En wat denk je wat? De moeders van de debielen gaan nu ook naar mij staan zwaaien, want dat is lachen, gieren, brullen, om een vader die zijn zoontje uitzwaait belachelijk te maken. Of bevestigen ze alleen wat u allang wist?

Alfa vs Porsche

Het was lang geleden dat het gebeurde, maar het gebeurde vandaag. Ik zat met het complete gezin (op de katten na) in de auto toen ik bij het stoplicht aan kwam rijden. Ik stopte op de rechterbaan en een moment later stopt er op de linkerbaan naast mij een zwarte Porsche 911 (993 Carrera voor kenners). Ik zei tegen Hans dat papa's Alfa Romeo (156 2.5 V6 24v voor kenners) sneller was maar dat werd door mevrouw Mack gelijk om zeep geholpen dus kon ik niks anders doen dan de uitdaging aangaan. Toen het stoplicht (afrit Duiven, A12) op groen sprong gaf ik gas en spoot er vandoor. De Porsche zette de achtervolging in en haalde mij spoedig in. Net voor de volgende bocht rechtsaf zat hij voor me en spoot de bocht door. Ik er achteraan en ik kon hem redelijk bijhouden doordat er steeds geremd moest worden voor een bocht.

Niet veel later, ik nam een bocht iets te hard en raakte met de linkervoorkant een vangrail waardoor ik uit balans raakte en ineens achterstevoren ging. De snelheid was praktisch gelijk weg en ik rolde achterwaarts uit. Tot stilstand gekomen met de neus in de verkeerde richting was ik lichtjes ongerust over het mij tegemoetkomende verkeer. Ik zag weliswaar nog niemand dus ik besloot snel een klein stukje tegen het verkeer in te rijden totdat de baan weer breed genoeg was, ik kon draaien en de achtervolging weer inzetten. De Porsche was inmiddels lang en breed uit zicht want deze tweede alinea speelt zich een half uurtje later af op de kartbaan waar ik voor het laatst was toen ik nog geen weblog had.

Er is dus geen woord overdreven of gelogen behalve dan dat ik er in de eerste alinea vandoor spoot, want we waren met de Fiat diesel, en die spuiten er niet zo hard vandoor. En dat ik sneller zou zijn dan die Porsche was een leugentje tegen Hans maar wel waargebeurd dus niet gelogen.

Kansloos

Zojuist had ik mevrouw Mack aan de telefoon en die deed vanuit Rotterdam live verslag van haar pogingen om de parkeerplaatsen van Ahoy af te komen. Kansloos. In tegenstelling tot het concert van wisselstroom/gelijkstroom dat ze heeft bezocht en wat wederom het beste concert is dat ze ooit heeft meegemaakt. Maar, ik blijf zeggen, ze is een jaar of vijf geleden niet met mij mee geweest naar Gé Reinders, dus eigenlijk weet ze niet waar ze het over heeft.

Ik werd zojuist ook herinnerd aan een nummer dat ik al heel lang niet meer gehoord heb. Zeker al een jaar of 25 niet meer. Ik ga even zoeken op youtube of ik het kan vinden. Momentje….

Ja! Hebbes!. Kijk jochie, ik ás afgedwoalde Uterèchter von dát vroeger een háástikke wijs nummer mán!

Wasmachine

Heeft u dat wel eens, dat u zich schaamt voor uw buren? Dus niet voor uw búren, maar vóór uw buren? Je kunt je over van alles schamen voor je buren, maar ergens ligt de overtreffende trap van buurtschaamte.

Ik zelf ben erg schaamgevoelig, ik heb dan ook een extreem grote schaamstreek. Ik schaam me de laatste tijd voor onze wasmachine. Toen ik hem kocht c.q. toen mijn moeder hem voor mij kocht, was het nog een keurig nette wasmachine die de plaats in kwam nemen van een toploader die ik daarvoor had. Hij deed zijn werk trouw en heeft eigenlijk maar een paar keer dingen laten krimpen, en wiens schuld dat was durf ik hier niet te zeggen maar laat één ding duidelijk zijn: niet de mijne.

Verder heeft-ie nog wel eens iets roze gemaakt dat ooit wit was, maar ook hier geldt weer dat principe van "wie de was niet doet, doet meestal niks", dus ook hier ging ik vrijuit. Maar wat die wasmachine nu verzonnen heeft! Hij is nu een jaar of 10 en voor een Zanussi is dat best oud. Hij begint wat gammel op zijn pootjes te staan. Zo gammel dat hij 's nachts tijdens het centrifugeren op nachtstroom, een gebulder voortbrengt dat ik eigenlijk niet met het woord geluid af kan doen. Het is meer alsof er een Stuka duikbommenwerper rakelings over de nok van je dak scheert. Toen het vannacht gebeurde zat ik rechtop in bed. Mijn hoogbejaarde buurman zag ik al met zijn antieke geweer schreeuwend de tuin in rennen. "Ze zijn terug! Ik schiet ze voor hun sodemieter" riep hij luidkeels.

Na een paar minuten kon ik hem geruststellen en duidelijk maken dat het onze wasmachine maar was. Of ik volgende keer een Miele kon kopen in plaats van een Messerschmitt, was zijn commentaar.

’t Is een kwestie van geduld.

Ik vroeg mij wel eens af, waar gaat het heen met de wereld? Maar ik denk het antwoord gevonden te hebben. Ik kwam op deze vondst doordat ik vanmiddag in de pauze mijn baas aanhoorde. Mijn baas is soms nog wat radicaal in zijn opvattingen. Mijn opa kon dat ook zijn. En ik kon dat vroeger ook zijn, toen ik nog niet werd gehinderd door de kennis die ik inmiddels heb. Simpel en doeltreffend. Niet met iedereen rekening houdend maar handhaving van de principes: wie niet zaait, zal niet oogsten, en wie zijn billen brandt, moet op blaren zitten. Maar mijn standpunten zijn over het algemeen wat gematigder geworden. Langzamerhand wordt het een beetje saai gemiddelde van alle standpunten die ik ooit gehoord heb. Dus vóórs en tegens afgewogen levert het onvermijdelijke compromis op. Dat mijn baas die radicale standpunten handhaaft komt omdat hij niet dagelijks op internet loopt te zwammen, zoals ik. Hij is dus gewoon nog niet aan het denken gezet omdat hij nog niet veel andere meningen gehoord heeft.

Het gaat eigenlijk precies hetzelfde als met het gemiddelde van rood en wit. Roze. Als de menselijke soort maar lang genoeg blijft bestaan, zijn er straks geen rassen meer, maar zijn wij allen licht getint, wij praten een soort Limburgs, (dankjewel Rowwen) en wij denken allemaal gematigd. Imagine.
Om de Nobelprijs binnen te halen, moet ik deze gedachtengang nog verder uitwerken, maar de basis ligt er. Over een jaar of 100.000 schat ik dat het ceteris paribus al zover is. (met onze soort, niet de Nobelprijs.) Ik spreek u dan.

Ja, zo eenvoudig is het allemaal niet…

Zo, ik vorder gestaag in het boek 'mein kampf.' En er gebeurt iets vreemds met me. Voordat ik me ooit in Hitler verdiepte was hij gewoon de duivel, de anti-christ, de slechtste persoon die ooit geleefd heeft. En nu ik me verdiep, zijn boek lees, krijgt hij ineens…..iets menselijks. Met sommige dingen die hij schrijft ben ik het zelfs eens. Sterker nog, ik zou een paar logjes kunnen noemen waaruit blijkt dat ik over bepaalde onderwerpen hetzelfde denk, al wist ik niet dat ik overeenkomsten vertoonde mit dem Führer.

Heel vreemd dit. Dat als je je niet verdiept in iets en blindelings naroept wat je geleerd hebt, dan doe je het kennelijk goed, en verdiep je je ergens in en ga je nuances aanbrengen, dan moet je gaan uitkijken wat je zegt want voor je het weet ben je tot neo-nazi gedegradeerd.

Maar wat zal ik doen? Doorlezen met het risico dat ik aan het eind denk: "mwah, viel eigenlijk best mee die Adolf", stoppen en een ander boek pakken, of moet ik de standpunten die ik nu met hem blijk te delen, bij mezelf gaan wijzigen omdat je moet streven naar alles wat tegengesteld is aan Hitler's ideologie? Ik snij altijd al Volkswagens af, is dat niet afdoende?