Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

20 jaar weblog

In hoeverre ben ik nog de Mack die ik was toen ik in 2004 begon met bloggen, en tot nu toe ijzerenheinig volhou? Ik ben niet meer dezelfde is mijn conclusie. Ik ben net zoals u gegroeid, al zou ik in mijn geval liever van geheeld spreken. Want ik was beschadigd, best ernstig, en bloggen bleek heilzaam. Ik merkte het aan een film die we keken, die 20 jaar geleden nog hevige emoties bij mij losmaakte, maar die ik nu gewoon mooi vond en aanvaardde.

Ik onderhoud dit weblog 20 jaar en moet daarmee een van de langstlopende blogs van Nederland hebben. De inleiding die u zojuist las, heb ik in nov 22 al geschreven, en bladerend door de concepten kwam ik het weer tegen, en gebruikte het omdat het aansloot bij het onderwerp waarover ik wilde schrijven.

In 20 jaar is elke cel in mijn lichaam vervangen door een nieuw, minder goed exemplaar, behalve mijn hersencellen als ik het goed heb onthouden. Die sterven af en worden niet vervangen. Als u al die tijd al leest, leest u nu de verhalen van een andere schrijver.

Toen ik begon hadden we Mack, de Engelse buldog nog. De kinderen waren er nog niet, en ik had nog een Fiat Punto. Mack ging in 2005 dood, Randi kwam pas in 2014. Een behoorlijk lange hondloze periode. Randi ging vorig jaar en al vrij snel kregen we Lori. Afgelopen weekend pas heb ik Randi’s as in de tuin begraven. Ik weet nog hoe het voelde als ik haar kop met beide handen vastpakte. De band was sterk en ik merkte dat ik dat bij Lori niet voelde.

Maar Lori doet haar best en ze is er pas kort, en het begint te komen. Ze is veruit de slimste en de energiekste van de honden die we hadden. Ze is een herder dus ze luistert goed, focust op haar baasjes, en ze doet bijna alles goed. En nu komt ze steeds bij me liggen als ik op de bank lig. Dan neemt ze een sprong, en wurmt zich tussen mij en de rugleuning in, en gaat op haar rug liggen slapen. Die band komt er wel.

De kinderen zijn al groot, (voordat ik goedemorgen zeg, ben je op je brommer weg) en ondanks de dingen waar ik me dood aan erger, heb ik een sterke band met ze. Allebei vinden ze het leuk om me in de zeik te zetten, en allebei trekken ze gekke bekken naar me. Met Tammar heb ik zelfs een speciale manier van praten, een taal die alleen door haar en mij gesproken wordt. Hans probeert me dagelijks te irriteren met een bewuste domme vraag, en moet dat vaak bekopen met een vuistslag op z’n bovenarm. Meestal raak ik hem niet goed, maar laatst had hij er twee dagen last van.

Ik ging van Punto naar Alfa, van Renault naar Peugeot. Die laatste heb ik nu ruim een jaar en ik denk dat hij gisteren voor de twintigste keer terugkwam van de garage voor het verhelpen van een mankement. Mevrouw Mack zegt dat ik hem in moet ruilen. En eerlijk gezegd heb ik wel een beetje spijt dat ik mijn Renault heb ingeruild tegen deze. Dat was een vrijwel foutloze, praktische auto. Maar ondanks z’n vele reparaties rijdt deze als een limousine en ik vind hem schitterend. Als-ie nou eens een poosje heel bleef!

Goed, ik ben dus een ander persoon dan twintig jaar geleden. Van 34 jaar met veel rugpijn naar 54, grijs, leesbril, tinnitus, en nog weinig rugpijn. Ik sport twee keer per week en ik loop veel met de hond. Als het licht gunstig is, ben ik nog een prima verschijning.

Mack maakt saai spannend.

Ik maakte het weer mee. Zo’n situatie die dreigde ongemakkelijk te worden maar die net op tijd gered werd. Bij het programma “politie op je hielen” zouden ze zeggen: “dit had ook heel anders kunnen aflopen!” “Ja, maar dat deed het niet,” roepen wij dan geërgerd terug naar de tv, maar ik maak me vaak aan precies hetzelfde schuldig. Maar ik ben geen politie, ik heb een kantoorbaan, dus voor mij is het veel spannender. Ook dat ik begin met “dreigde ongemakkelijk te worden” in plaats van “werd levensgevaarlijk” duidt op een hele saaie gebeurtenis.

Nou ja, ik liep dus in het bos en nam een pad dat ik niet kende. Het was kwart over vier, nog licht, maar niet meer voor lang. Het pad zou volgens mij terug moeten lopen naar de weg die ik moest hebben, en ik gebruikte het kompas op mijn telefoon om te zien of ik in de goede richting liep. Dat liep ik, en net iets eerder dan ik wilde kwam er een zijpad naar de weg waarvan ik vermoedde dat die daar lag. Ik liep nog door, omdat ik liever door het bos liep dan over de weg, en mocht het fout gaan, dan hoefde ik alleen maar een stuk terug.

Maar het ging fout en ik was al te ver. Zou ik teruggaan dan zou het donker zijn als ik nog in het bos liep, en ik weet dat dat geen pretje is. Dan heb je helemaal geen idee meer waar je bent en kun je gaan dwalen. Ik starte internet op, maar er was daar geen internet. Gelukkig deed Google maps het wel, en snap ik sinds kort een beetje hoe dat werkt. Maar dan nog, een veel te klein scherm, een trekkende hond, en alleen maar een groene vlakte op je beeld maakte het niet eenvoudig. Als ik ver genoeg uitzoomde zag ik dat ik niet zo ver van de weg was, echter was het een andere weg dan de weg die ik zocht. In het bos is het lastig oriënteren, dat bleek wel want ik wist bijna zeker dat aan mijn rechterhand de weg moest zijn, maar óf de weg, óf ik had ergens een bocht gemaakt waardoor dat niet meer klopte.

De weg die ik zocht was er een die niet toegankelijk was voor auto’s dus ik hoorde ook niks. De weg waar ik nu naartoe ging was dat wel, maar ik hoorde nog niks. Goed, om tien voor vijf had ik de weg gevonden, maar omdat ik gedesoriënteerd was, keek ik op mijn telefoon of ik links of rechts moest. Rechts, zoals ik ook dacht, maar je weet het hier nooit.

Het ergste wat had kunnen gebeuren is dat ik in het donker aan het dwalen was geslagen. Niet leuk, maar niet gevaarlijk. Hoewel, als de wolven me op het spoor waren gekomen? Of als er een tak op mijn hoofd waaide? Wat als ik onderkoeld raakte? Nee, dit had ook heel anders kunnen aflopen!

Code geel

In januari 1990 liet ik ‘s avonds de hond uit. Een kruising Rottweiler x Duitse herder, het was onze eerste hond. Het stormde behoorlijk, windkracht 12, en ik zag de bomen vervaarlijk ver buigen. De hond was een flinke dus die waaide niet weg. De volgende dag bleek de plaatselijke tennishal wel te zijn weggewaaid en het dak bij de fietsenmaker was ook door de wind verwoest. Dat was de plaatselijke schade, want landelijk waren er uit mijn hoofd 19 doden gevallen. Daarna is het KNMI begonnen met de codes voor gevaarlijke weersomstandigheden.

Ik hoor net dat er voor morgen in het oosten, dat begint hier in Vaassen, code geel is afgegeven vanwege de kou. Het wordt geloof ik min twee, maar de gevoelstemperatuur kan min 15 zijn. Ik vind altijd wat van dit soort waarschuwingen omdat ik denk dat er iets goed mis is met de bevolking. Zij moet wel ernstig ziek zijn, want min twee kan ze kennelijk niet meer aan.

Nu maakt een oud klasgenoot, tegenwoordig aardrijkskundedocent, mij net duidelijk dat die waarschuwingen bedoeld zijn voor leerlingen. Die schijnen niet door te hebben dat -2 met koude wind koud aan kan voelen, en komen gewoon in t-shirt naar school. En ik moet toegeven dat ik mijn dochter ook wel eens met een bloot randje naar school zie gaan, en mijn zoon loopt ook altijd in korte broek. Zijn zij nu bikkels of zijn ze stom? Ik weet het niet, ik ben geneigd te zeggen dat ze het allebei zijn. Ik weet wel dat ik een hekel heb aan kou, dus ik heb mijn handschoenen, sjaal en muts vast klaargelegd. Ik heb daar geen weerswaarschuwing voor nodig.

Druk

Ik las een boek met zo’n briljant verzonnen thema dat ik zou willen dat ik het zelf verzonnen had. Een archeoloog vindt in Israël een skelet van een mens die een gebruiksaanwijzing van een camera bij zich draagt die pas over drie jaar op de markt komt. Maar via de koolstofdateringsmethode staat vast dat de beenderen en de gebruiksaanwijzing 2000 jaar oud zijn. Nader onderzoek leert dat het hier om een tijdreiziger gaat, die nog moet vertrekken naar het verleden, en die beelden van Jezus heeft gemaakt, zijn camera heeft verborgen, en die camera dus gevonden moet worden zodat in de huidige tijd, 2000 jaar oude beelden van onze Heiland te zien zijn.

Dat is dus spannend, want de beelden worden uiteindelijk gevonden. Maar hoe spannend ook, ik val na twee hoofdstukken in slaap, ik neem niks meer op en moet het boek wegleggen, of ik nu ‘s avonds lees of overdag. Desalniettemin vond ik dit wel zo’n briljant plot dat ik nu zelf ook iets moet verzinnen. Iets wat nog niet verzonnen is en waarover ik een boek kan schrijven. En dat uiteraard in vijftig talen vertaald wordt en er een miljoen exemplaren van verkocht worden, zodat ik niet meer hoef te werken. Niet dat ik een hekel heb aan werken, maar de druk van dagelijks brood wordt groter. Ik word óf vervangen door AI of door Indiërs. Alleen als je in sales zit ben je veilig. Daar komt geen intelligentie aan te pas, dus ook geen kunstmatige.

Een man uit de buurt is laatst ontslagen maar maakt zich totaal niet druk. Van z’n ontslagvergoeding heeft hij een jonge BMW 5 serie gekocht en gaat even een jaartje niks doen. Want, zo zegt hij, als ik wil ben ik morgen weer aan het werk. En dat mag misschien zo zijn, maar ik heb gewoon een hypotheek te betalen. Kennelijk hebben anderen tonnen op de bank. Ik ga maar eens nadenken over een boek.

Grenzen aan wanhoop.

Dry January was bij voorbaat mislukt. Op 1 januari proostte ik al op het nieuwe jaar en daar ging ik al. Ik heb overigens nooit goede voornemens op 1 januari en zeker niet over mijn alcoholgebruik. Bovendien, als je buiten komt kun je moeilijk volhouden dat het droog is. Elke keer weer als ik met de hond buiten loop, regent het. Laatst dacht ik een lange wandeling te gaan maken, en op het moment dat ik buiten stond begon het weer te gieten. Ik reed naar het bos, en steeds hield het even op maar begon het toch weer. Ik heb er wel even genoeg van. En dan al die alarmen over hoog water, is dat nu nodig? Ja, het water staat hoog, nou en? Daar is het water voor. Pas als het overstroomt moeten ze het op het journaal brengen, maar nu melden ze elke drie uur dat het nog niet overstroomd is. En als het water weer zakt dan berichten ze dat het gevaar even geweken is maar dat er over een paar dagen een nieuwe piek wordt verwacht. Het is in elk geval niet zo dat het gevaar volledig is geweken, want dat is niet best voor de kijkcijfers. Wat dat betreft gaat het nieuwe jaar gewoon door als altijd, de media maken het nieuws als er niets gebeurt. En het erge is, het instituut NOS-journaal doet hier volop aan mee in haar strijd tegen de commerciëlen die alles kapot maakten.

Over kapot maken gesproken, ik begreep dat er minimaal 8 datingprogramma’s zijn in Nederland. Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit één gezien heb. Met uitzondering van die keer dat een bekende van ons zichzelf voor joker ging zetten in First Dates. All You Need Is Love en Op Goed Geluk waren de laatste datingprogramma’s die ik keek, maar toen was mijn jeugdige leeftijd het excuus. Maar acht datingprogramma’s minimaal, dat is toch wel een trieste bedoening. De wanhoop spat er vanaf. Ik zou nog liever zeven jaar alleen zijn dan dat ik aan zo’n programma mee zou doen. Nu woonde ik toevallig ook zeven jaar alleen, waarschijnlijk om die reden, en ik was ook wanhopig maar ik liet het er niet afspatten. Nee, er zijn grenzen aan wanhoop. Niet bij iedereen natuurlijk, anders zouden we niet opgescheept worden met acht datingprogramma’s. Waarin niemand op zoek is naar een partner, want dat is niet cool en waarin niemand het erg vindt om afgewezen te worden, want ze waren immers niet op zoek. Volkomen logisch.

Een verbeterd nieuwjaar!

Ik las vanochtend een bericht over welke bekende mensen (en dieren) ons allemaal zijn ontvallen in 2023. Net als elk jaar was het een veel te lange lijst, maar bij elke naam klikte ik even op de link, als kort eerbetoon. Ik wist uiteraard toen Lisa Marie Presley begin januari overleed, dat het een voorbode was voor een vervelend jaar. En dat werd het. Niet dat ik denk dat het overlijden van Lisa Marie er iets mee te maken heeft, maar ik hou wel erg van dergelijke verbanden leggen.

De lijst zal niet heel erg anders zijn geweest dan andere jaren, maar deze keer viel me op dat zoveel mensen ongeneselijk ziek waren en na een kort ziekbed of een lange strijd het loodje legden. Mijn leeftijd of jonger zijn geen uitzondering meer, en zelfs begin zeventig vond ik ineens erg jong om te gaan. Ik had er eigenlijk pas vrede mee als ze een stukje boven de negentig waren, zoals Harry Belafonte of Burt Bacharach. Maar bij anderen had ik toch het gevoel dat we met z’n allen op bedevaart waren en we hen moesten achterlaten.

Wat de waarde van het leven precies is, is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik was blij dat we er allemaal nog waren, al moesten we de hond achterlaten. En ik snapte de uitdrukking “waar leven is, is hoop” ineens. Als er geen leven is, is er ook geen hoop op een verbetering. Een persoonlijke verbetering dan, want collectief zit het er niet in. Of ik moet dan in 2024 eindelijk dictator van dit land worden, dan wel.

Een gelukkig en verbeterd nieuwjaar!

Normaal

“Hoi Delano, denk jij er ook even aan je mobieltje in de mobieltjeszak te doen en hem op stil te zetten?” “Jezus wijf, pleur eens op met dat gezeik!” “Nou Delano, met het verkeerde been uit bed gestapt?”

Ik verzin dit gesprekje niet, dit gebeurt tegenwoordig echt op school. De inmiddels zeer ervaren docente probeert uit pure wanhoop haar teflonlaagje op te zetten. Verdere wapens heeft ze niet meer, soms verzoekt ze een leerling om de klas te verlaten en soms luistert zo’n leerling, soms niet.

Hoe hebben we het zover laten komen, vraag ik mij af. Waar en wanneer is dit misgegaan? Ik informeer nog voorzichtig of alle docenten daar last van hebben, maar ja, in meer of mindere mate is dat zo. Er schieten een paar dingen door mijn hoofd. Ligt het aan het feit dat het al te lang goed gaat in Nederland? Dat alles voor de hand ligt en dat jongeren uit pure verveling hun gedrag veranderen? Zit er iets in de lucht, stoot een fabriek teveel lood uit dat in het bloed terecht komt? Ligt het misschien aan Youp, die met zijn afzeikcabaret begon en daardoor nu iedereen denkt dat hij op die manier kan acteren?

Of neemt de herseninhoud langzaam af waardoor jongeren denken te kunnen doen wat ze denken te kunnen doen? Ligt het misschien aan de ouders, maar als dat zo is, wat heeft er dan voor gezorgd dat zij het zo anders doen dan ouders van vroeger? Zelf denk ik dat het hier al lang te goed gaat, dat we te rijk zijn, dat wat we doen nergens meer over gaat en dat we strontverwend zijn. Er is geen gevaar meer waardoor de nederigheid niet meer wordt aangesproken, er zijn alleen nog verkeerde voorbeelden. YouTubers, rappers, volkszangers. En feestjes, heel veel feestjes. En mensen, veel te veel mensen. Een heel klein gedeelte daarvan, een verwaarloosbaar percentage, is acteur van beroep. Die kunnen van alles acteren en motherfucker roepen als ze daar zin in hebben. De rest moet gewoon eens normaal gaan doen.

Bananenrepubliek Suriname

Er moet mij toch iets van het hart. Ik kan mij ook niet aan de indruk onttrekken dat het NOS journaal het met opzet deed. Want waarom kwam er gisteren een item over het slavernijverleden? Er zijn excuses gemaakt door Rutte, door de koning, en toch moest er iemand een non-item aanhalen door te stellen hoe serieus de excuses nu genomen moeten worden gezien de laatste verkiezingsuitslag. De “betrokkenen” maakten zich hierover zorgen. Misschien terecht, maar het zou geen nieuwsitem moeten zijn. Ik persoonlijk sta anders tegenover excuses omdat ik vind dat het te lang geleden is. Maar dat was een slecht argument, werd mij duidelijk. Want mensen zouden hier nog altijd onder lijden. Dus akkoord, als Rutte en de koning daar anders over dachten en het leed van die mensen zo verlicht werd, prima.

Daarna een item over Desi Bouterse. Vandaag zal Bouterse zijn definitieve vonnis over zijn aandeel in de decembermoorden van 1982 horen. Er wordt 20 jaar geëist voor 15 moorden. Dat vind ik al vrij weinig. Maar veel Surinamers vinden dat hij helemaal niet de cel in hoeft. Hun argument? Het is te lang geleden.

Over non-items gesproken. Er is een opinieprogramma genaamd Een Vandaag dat opinies peilt. Meestal de opinie van Mien uit Assen, als u haar kent. Gisteren had het gepeild hoe de verkiezingsuitslag nu zou luiden, een paar weken na de verkiezingen. Met heuse staafdiagrammen werd in beeld gebracht dat de PVV nu nog groter zou zijn en PVDA/Groenlinks verloor drie zetels. Met de volle overtuiging dat ze nieuws aan het brengen waren werd er vervolgens ingezoomd op wie dan wel niet profiteerden van het zetelverlies van PVDA/GL. Dat waren niet de overige linkse partijen volgens Een Vandaag.

Wie er wel van profiteerden ben ik vergeten omdat ik met stomheid was geslagen over hoe serieus en triomfantelijk dit als nieuws werd gebracht door Hila en Joyce. Of staan er werkelijk een paar partijen te feesten omdat ze weer een virtuele zetel hebben gewonnen?

Midas

Aan Raven van Dorst moest ik een tijdje wennen maar inmiddels ben ik verliefd op die. Ze moet dus een vrouw zijn, anders kan dat niet. Als ik het nazoek blijkt hij geboren te zijn als Herma van Dorst, maar haar ouders noemde haar snel Ryanne en niet zolang geleden veranderde zij dat in Raven, omdat hij eenmaal niet als man of vrouw wil worden gezien. Ze is dus niet non-binair (lees: dwars) maar geboren met mannelijke en vrouwelijke geslachtskenmerken. Haar ouders hebben er zonder overleg een meisje van laten maken. Graag wil hij worden aangesproken als “die” maar daar ga ik niet in mee. Niet omdat ik haar niet respecteer maar omdat hij me dan dwingt om belachelijke Nederlandse zinnen te gaan schrijven. Ik heb dan ook een voorkeur om af te wisselen naar hij of zij. Net als dat zhaar stem de ene keer mannelijk, dan weer vrouwelijk klinkt. In elk geval, het is een geweldig programma, wat zhij heeft. Boerderij van Dorst heet het en bij voorkeur komen er twee gasten die nogal verschillen. Raven met zhaar ontwapenende directheid neutraliseert gelijk elke vorm van spanning tussen de gasten.

Het grappige is, dit logje gaat helemaal niet over Raven, het gaat over haar gast Midas Dekkers. Die confronteren ze dan met Arie Boomsma, die om voor mij onbegrijpelijke redenen door vrouwen als aantrekkelijk wordt gezien, zelf mijn eigen vrouw zag dat, maar die was altijd al gefascineerd door giraffen. Ik vind Arie ook irritant, althans, dat dacht ik want hij viel reuze mee. Alleen zijn spraak, daar moet hij eens iets aan doen. Veel te netjes, veel te gemaakt.

Terug naar Midas. Die vond ik ook altijd irritant, maar hij heeft veel van mij weg. Linda zei zelfs: “alsof ik jou hoor praten!” En inderdaad, er kwamen voornamelijk zinnige woorden uit de man. Vroeger vond ik hem altijd zo tegendraads, alsof hij het erom deed. Non-binair, zou ik bijna zeggen.

Hij legde uit dat de meeste mensen denken dat “de evolutie” streeft naar perfectie, en dat alles steeds beter wordt, maar dat dat helemaal niet zo is. De evolutie doet gewoon maar wat, met zo weinig mogelijk inspanning iets simpels creëren en als het dan overleeft vindt zij het wel best. Daar zit wat in, maar ik vind dat de oudere versie van Midas verfijnder is dan de jongere versie. Milder en wijzer, zoals ouderdom die twee begrippen vaak op sleeptouw neemt. Arie is een optimist die zich zorgen maakt over de toekomst, Midas een pessimist die de toekomst zorgeloos tegemoet ziet. Alle soorten zijn ten dode opgeschreven en de succesvolste het snelst. De natuur vecht tegen ons omdat ze ons ons succes niet gunt.

De pessimist gaf mij hoop. Omdat hij zonder dat hij het zelf in de gaten had, zijn eigen verhaal omver wierp. Want Dekkers was geëvolueerd in een beter persoon. Alles komt dus gewoon goed, vanzelf.

Hands

Wanneer het begon, dat weet ik niet precies, maar het is zeker maar dan tien jaar geleden. Het bestond al wel veel langer, in Amerika, best ver weg. Maar tien jaar terug begon mijn baas het te doen, die irritante manier van een hand geven met je vingers omhoog wijzend, zoals voetballers en scheidsrechters dat tegenwoordig doen aan het begin van de wedstrijd. Het moet waarschijnlijk een een boodschap uitdragen dat de handengever wat cooler is dan de traditionele handengever. Omdat het weigeren van een hand meestal als belediging wordt gezien ontkom ik ook niet aan deze vernederende en nichterige manier van een hand geven. Gelukkig greep de natuur in en was daar het coronavirus.

Over voetbal gesproken, dat de heren voetballers zich nichteriger gedragen dan vroeger, behoeft geen betoog en is vaker aan de orde. Met roze voetbalschoenen en het vieren van een doelpunt als Antoine Griezman als dieptepunt. Toen Cruijff nog echt blij was met een doelpunt, ik heb het over de vroege jaren zeventig, sprong hij nog redelijk mannelijk in de lucht en maakte met zijn rechterarm een molenwiek. Waarschijnlijk heeft Van Hanegem hem later ingefluisterd dat hij normaal moest doen, en in de jaren tachtig, terug bij Ajax, zie je Cruijff dat niet meer doen. Hij viert het doelpunt als een vanzelfsprekendheid, loopt rustig naar degene die hem de voorzet gaf en geeft die een hand. Een teken van gelijkwaardigheid en als bedankje. Een mooiere manier van een hand geven is er niet. Vroeger was niet alles beter, maar wel veel.