De loftrompet

Hoe meer tijd eroverheen gaat, hoe meer waardering ik krijg voor Mark Rutte. Een week geleden ging ik nog over de zeik omdat hij de kant van Trump koos en de waarheid verdraaide. Ik vond hem laf en zijn geslijm verachtelijk, en ik zat meer aan de kant van het verzet. We moesten Trump maar eens laten voelen dat de grens bereikt was.

Ik reageer primair, net als de meeste mensen, maar Mark niet. Mark blijft rustig en optimistisch en sluit een pact met de duivel, zo lijkt het. Maar uiteindelijk bracht hij de duivel op andere gedachten en wordt hij de hemel in geprezen. En het was heus niet zo dat dat de verdienste van Mark was, want het was juist het verzet dat Trump op andere gedachten bracht, alleen Mark bood hem een uitweg zonder gezichtsverlies. En dat vind ik achteraf razend knap en zou ik iets meer vertrouwen in de man moeten hebben. Hij heeft kwaliteiten die veel mensen niet hebben, en ik al helemaal niet.

Ik merkte het vorige week in de gevangenis. Ik besefte dat ik daar niet zou kunnen werken. Terwijl Hans, in wie ik vaak weinig vertrouwen heb, daar lijkt uit te blinken. Hij zit er niet mee als gevangenen hem uitschelden of als collega’s hem uitlachen. Ik wil gelijk de brandslang op zo’n gevangene zetten, of een knuppel in z’n nek leggen net als in een Amerikaanse film.

Als je dan nog krijgt dat de Amerikaanse president de zaal in kijkt en vraagt of zijn vriend Rutte aanwezig is, dan vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Rutte dat voor elkaar krijgt.

Feit blijft wel, ik heb liever dat alles eerlijk verloopt en dat machtige blaaskaken op hun plek worden gezet, maar dat is eenmaal niet de realiteit. En dat accepteert Mark Rutte een stuk beter dan ik. Vandaar hij daar en ik hier.