Ik wilde weg, verdwijnen in stilte. Ik wilde me verstoppen als een roofdier dat het einde voelt. En ik wilde mijn gevoelens niet meer delen hier, omdat ik er niet mee geconfronteerd wilde worden. Maar ik wist al toen ik verdween dat ik terug zou komen, omdat als je op het diepste punt zit, je beslissingen niet goed zijn. Dat je gedachten niet waar zijn. Dat is ervaring, helaas.
Donderdag is de huisarts gekomen, omdat Linda het niet meer vertrouwde. Ik kwam niet meer uit bed, at niet meer, bewoog niet meer, wilde niet meer en kon niet meer. Maar ik wilde niet dat de huisarts kwam. Ik wilde niks.
Zaterdag kreeg ik dit ik in de bus. En ik dacht, “godver, hoe kom ik hier ooit weg?” Misschien wel nooit. Misschien was het wel een belachelijk idee om te stoppen. Misschien heb ik het wel nodig, deze therapie van het schrijven.
Mack 
‘Om hulp vragen is altijd een teken van kracht’, zei voormalig First Lady Michelle Obama eens.
Ik wens jou en je gezin sterkte en veel kracht. Hou moed!
LikeLike
Knuffel van mij. Heb je geen zak aan, maar toch.
En vooruit, dan geef ik je ook nog een tweede knuffel.
Denk aan je, hopend op betere tijden voor jou.
LikeLike
Ik, voor mij, zou het niet prettig vinden indien mijn zielenroerselen publiekelijk toegankelijk waren. Je bent een uniek mens geen kermisattractie. Ik zag een paar dagen lang ‘privé’ staan en dat leek me een goede zaak voor jou, iemand, die met zulke dingen worstelt. Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk, ik zelf wil namelijk op het internet sowieso al niet traceerbaar zijn en aan naamsbekendheid heb ik een broertje dood. Ik wil anoniem begraven worden en heb al een plaatsje in de natuur uitgezocht zonder grafsteen. We zijn maar voorbijgangers op de planeet geen voetbalsterren en BNers.
LikeLike
Wat een lieve actie van je lezers.
En ja, schrijf! Het helpt. En this too shall pass, al voelt het nu niet zo. Houd je taai.
LikeLike
Alle superlatieven die ik bij jou en je blogs voor me zie, van integer tot grootmoedig en van fantastisch tot briljant, — ik hoop dat jij jezelf ook zo kan zien, al weet ik dat je daar ook te nuchter en bescheiden voor bent: wat een “catch 22.”
En ik (Jolie, er verschijnt hier vast weer anoniem 🥲) sluit me verder 100% aan bij Je Lezers!
LikeLike
Alle superlatieven die ik bij jou en je blogs voor me zie, van integer tot grootmoedig en van fantastisch tot briljant, — ik hoop dat jij jezelf ook zo kan zien, al weet ik dat je daar ook te nuchter en bescheiden voor bent: wat een “catch 22.”
En ik (Jolie, er verschijnt hier vast weer anoniem 🥲) sluit me verder 100% aan bij Je Lezers!
LikeLike
Schrijven is inderdaad therapeutisch en jij bent er goed in.
LikeLike
Hey Mack,
Doe wat je moet doen.
Sterkte.
Bjorn
LikeLike
Schrijven helpt zeker, of het nu achter een slot zit of niet. Ik wens je veel sterkte en goede hulp.
LikeLike
Ach Mack toch. Wat een worsteling.
LikeLike
Schrok ook even toen je site op privé stond. Sluit me ook graag aan bij de kaartsturende lezers. Van mij geen veren in je reet, volgens mij is die al te vol. 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Blijf schrijven, wanneer je maar wilt. Ik hoop dat het je helpt.
Sterkte!
LikeGeliked door 1 persoon
Kop d’r veur, kerel. 💪🏼
LikeLike
wat superlief en terecht! En ja, ook de herkenning raakt me steeds weer ♥️
LikeGeliked door 1 persoon
Wat superlief en terecht! En ja, de herkenning raakt me ook altijd weer ♥️
LikeLike
Dat klinkt ernstig, goed dat Linda de huisarts erbij gehaald heeft. Depressies moeten serieus genomen worden.
LikeLike