Ik was naar de International Amsterdam Motor Show, die gehouden werd in het gebouw van de rai. Er waren een paar auto’s die ik wel aardig vond, een stuk of vijf, en verder ben ik het wel aardig kwijt, die autoliefde. Ik rij nog steeds heel graag, en wheelers dealers neem ik op, maar ik loop zo langs tientallen nieuwe Ferrari’s, Porsches en Lamborghini’s. Vooral als ze in roze of goud gespoten zijn. Met de F1 ben ik ook volledig klaar, zelden zoiets saais gezien. Het moet betekenen dat ik een volledig ander mens ben geworden, want veertig, dertig en twintig jaar terug zou ik dit niet hebben kunnen schrijven. Onmogelijk, want in mijn jeugd draaide ongeveer alles om auto’s.
Wat me nu opviel waren de mensen. Aan het begin stond een aardig meisje bij een aantal Amerikaanse auto’s vriendelijk lachend te poseren maar zichtbaar bang om een vraag te krijgen, want het kind was hooguit twintig. De hele verdere show ben ik niet één knappere tegengekomen en dat was niet eens omdat die eerste zo ontzettend knap was. Allemaal blonde meiden die er het zelfde uitzagen, totaal nietszeggend, en omgeven door jonge jongens die er zo mogelijk nog onwetender uitzagen. Bij de stands van de snelle auto’s is het van hetzelfde laken een pak. De stands zijn omheind met touwen, binnen loopt een te rijke eigenaar met onnatuurlijk veel en te donker haar, om hem heen loopt een broedmachine met een paar kinderen. Hij geniet van de aandacht die het klootjesvolk, ik dus, voor zijn succes heeft.
Bij een andere stand waar ik per ongeluk te dichtbij stond werd ik aangesproken door een patserig type, begin dertig, zwarte broek, te strakke witte blouse om zijn buikje gespannen, achterovergekamd haar, zelfverzekerde pose. Hij vroeg mij wat mij naar deze show bracht. Hij verkocht audioinstallaties en als ik ergens geen interesse in heb is het om mijn kofferbak vol te bouwen met speakers, dus ik zei hem dat ik zolang mogelijk zonder hoorapparaat wilde doen, wat natuurlijk niet aardig was van mij. Maar ik ben ook niet meer aardig, ik vind de meeste mensen helemaal niet leuk en ik denk zelfs dat autisten normaal zijn, en dat het aan de anderen ligt. Aan die mensen die teveel ruimte innemen en die teveel lawaai maken omdat ze schijt hebben aan anderen.
Kortom, auto’s interesseren me nog nauwelijks, blonde meisjes nog amper en ik wacht met aardig zijn af of de ander dat wel verdient. Ik ben ongemerkt heel iemand anders geworden. Mijn identiteit is gestolen.
Mack 
De auto’s zelf zijn ook volkomen oninteressant geworden. Alhoewel men dat al heel lang zegt, lijken ze nu ècht heel veel op elkaar, ik heb veel moeite ze aan hun model te herkennen, op een enkele na.
LikeLike
Oude foto’s zijn vaak te dateren aan de auto’s, als die erop staan tenminste. De auto’s van deze eeuw laten nauwelijks een ontwikkeling zien. Allemaal even saai en grijs, wit of andere saaie kleuren.
LikeGeliked door 1 persoon
Het komt mij voor dat je eindelijk ‘volwassen’ geworden bent. Een levensfase die gekenmerkt wordt door het totaal niet meer onder de indruk zijn van het potsierlijke in de mens.
LikeGeliked door 1 persoon
Je zou toch niet meer hetzelfde willen zijn als toen je 20 was? Dat zou betekenen dat je geen ontwikkeling hebt doorgemaakt.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat klopt helemaal. Maar van die auto’s blijft wonderlijk. Als je kijkt wat het me vroeger deed, dat was zowat mijn leven.
LikeLike
Voor mij was een cabriolet het hélemáál, ook vanwege de omstandigheid dat er nog maar weinig waren. Ik heb van mijn eerste auto een Autobianchi een cabriolet gemaakt door het dag er af te zagen en toerde daarmee de eindexamenfeestjes af. Dat was van korte duur omdat een vriend van me die apelazarus op de achterbank lag te ronken er totaal onverwacht mee vandoor ging toen we (ik en een andere vriend) de aardappelen aan het afgieten waren. Hij belande 100 meter verder omgekeerd in een sloot en werd uit de auto geslingerd. De vriend had alleen een gebroken sleutelbeen maar de Autobicanchi brak doormidden.
LikeLike
Dan verwijder je de totale stijfheid als je het dak eraf zaagt. Auto zou sowieso wel een keer doormidden gebroken zijn, maar applaus voor de poging. Ik heb maar heel weinig in een cabrio gereden en ik vind het maar niks. Voor mij gaat het denk ik om het in vrijheid afgesloten zijn van de rest
LikeLike
Mag ik deze zin inlijsten met een gouden randje eromheen: ‘Maar ik ben ook niet meer aardig, ik vind de meeste mensen helemaal niet leuk en ik denk zelfs dat autisten normaal zijn, en dat het aan de anderen ligt.’?
LikeGeliked door 1 persoon
😉
LikeLike
Ik zou het doen. Misschien moet ik spreuken gaan maken.
LikeLike
Ja, doen!
LikeLike
Onze eerste auto was een Triumph TR 3A. Volgens mij was H. verliefder op de auto dan op mij. Ik geloof dat hij 1 op 3 reed of zoiets. Een groene. Ik kon er niet goed in rijden en heb de versnellingsbak aan gort gereden. Nu rest alleen de foto nog.
Elke keer als ik in de auto heb gereden zeg ik dat ik een leuk klein Japannertje wil. Maar stiekem rijdt die grote bak best lekker. En het is een automaat. Zou niet anders meer willen. Die bak niet en die automaat niet.
LikeLike