Volledige controle

Als ik aan mijn vader, God hebbe zijn ziel, denk dan zie ik een knappe, bijna statige man voor me die alles onder controle had. Vooral zijn vrouw en kinderen. Heel anders dan ik dus. Dat werd me weer duidelijk toen we gisteren als gezin in de auto, zowel mijn vader’s als mijn sanctuarium, stapten.

In de jaren zeventig zaten wij achterin, heilig te wezen en naar buiten te kijken. Die twee van mij, eigenlijk de reden waarom ik zo’n grote slee gekocht heb, missen elk respect. Als het portier op slot zit wordt er niet gewacht totdat het open wordt gedaan, welnee, er wordt aan de hendel gehengst alsof dat het ontsluiten bespoedigt. Dan wordt er niet voorzichtig ingestapt, om vooral niks te beschadigen, welnee, met die lompe poten op de dorpel staan zodat er een Peugeot badge los komt. Daarna niet schuldbewust en vol berouw overgaan tot zelfkastijding, ben je gek? “Jack, hoort dit los te zitten?”

En dan achterin zitten klieren met elkaar, alsof ze in een isoleercel met zachte wanden zitten. Rammen, tegen elkaar maar ook tegen mijn zitting. Ik voel nog het knijpen in mijn bovenbeen, mijn vader’s verdediging vanuit de bestuurdersstoel tegen het slopen van zijn interieur. Hij had een Fiat, niet zo’n slee als ik, dus hij raakte ons ook makkelijk. Ik zit een beetje in het luchtledige te graaien.

Als ik er iets van zeg wordt er halverwege mijn zin een nieuwe zin gestart door één van mijn kinderen, alsof ik helemaal niet aan het praten was. Het is niet eens een gebrek aan respect, het is een volkomen onbewustheid van mijn aanwezigheid.

Dan schreeuw ik er ineens doorheen met een duidelijk hoorbare vloek om mijn woorden kracht bij te zetten. Dat er #}%>~%# normaal moet worden gedaan achter in mijn auto! Heel even is het dan stil en houdt het geklier op. Maar in mijn spiegel zie ik dat ze ingehouden zitten te lachen in plaats van dat ze zich trillend van angst onzichtbaar proberen te maken.

Daarnet rij ik even weg, en hoor tijdens het remmen en optrekken een geluid van iets dat schuift. Ik zie het niet in het donker en ik kan er ook niet bij. Het irriteert me. Ik stop en haal uit het opbergvak van het portier van de bijrijder een kunststof doosje van de AirPods van mijn dochter. Flikker daar maar neer, dan ben ik het kwijt. Maakt het uit dat dat alle kanten op schuift!

“Goh, wat lijk jij op je vader, “zeggen ze wel eens. Huhuh. Volledige controle.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

7 gedachten over “Volledige controle”

  1. Dat eigenschappen een generatie overslaan is een bekend gegeven. Toch vind ik jou ook wel iets statigs hebben. Ik denk dat jouw hang naar volledige dictatorschap niet helemaal uit de verf is gekomen.

    Like

  2. Vreemd dat jouw kinders nog in jouw auto mee mogen.

    Stoppen, deuren openen en je kinderen naar buiten laten. En zelf weer instappen en door rijden.

    Ik garandeer jou dat met 2 keer het gedrag veranderd is.
    En zo niet dan rijden jouw kinderen gewoon niet meer mee.

    Simpel en duidelijk is wat werkt met alle kinderen.

    Buiten mij eenvoudige niet gevraagde tip.

    Ik wens jou en je gezin een vredelievend, gezond en gelukkig 2023

    Vriendelijke groet,

    Like

    1. Helemaal mee eens. Een waarschuwing en dan mogen ze verder lopen. Kinderen hebben totaal geen ontzag meer voor welke autoriteit ook. Niet voor de leraar, die met z’n voornaam wordt aangesproken, niet voor de politie of hulpverleners, en al helemaal niet voor de ouders. Gezeik achter in de auto? Eruit! Zachte heelmeesters ….

      Like

  3. Ik heb nooit iets gehad met auto-rit-eit. Bij bazen die dat wensten gaf ik ze de indruk, maar dacht ik ‘je wilt de afstand vergroten door gebrek aan kennis van zaken’. Ik had wel respect voor m’n ouders, maar daar hoorde wat mij betreft ook ontwrichtende opmerkingen bij, waar je later om kunt lachen. Maar goed, m’n ouders hadden geen auto. Heb ik ook niet. En kindvrij heeft ook zo z’n voordelen. 😉

    Like

  4. Arme kinderen.
    Wat jammer voor ze dat zij het eenvoudige plezier niet kennen van een lange autorit waarbij je rustig en genoeglijk om je heen kunt kijken zonder dat je zelf op de weg moet letten. Zoals vroeger met mijn ouders naar Zuid-Frankrijk.
    😉

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: