Ballast

Nadat ik Michel Boerebach had gezien in DWDD, werd ik weer even terug op aarde gezet. Al mijn boosheid verdween als sneeuw voor de zon door zijn diep trieste verhaal dat ik niet eens kende. Ik schaamde mij een beetje voor mijn eigen sores en sprak dat ook uit op dat moment. Zelfs Hugo Borst, die ik normaal een arrogante lul vind, was ineens sympathiek doordat hij Boerebach had geholpen om verder te leven.

Het is niet dat mijn ogen ineens opengingen, zo gaat het namelijk altijd. Het gaat goed, en hoe langer het goed gaat, hoe dichterbij het moment komt dat het niet meer goed gaat, omdat je kennelijk niet meer in de gaten hebt wat er allemaal aan negatieve ballast aan je blijft plakken in je rush door het bestaan. Die ballast wordt steeds groter en zwaarder, als bij een tractor in trekkertrek. Wijze mensen nemen misschien af en toe een pauze om een last van zich af te werpen en om zich zo weer makkelijker voort te kunnen bewegen. Ik loop vast in de grond. En dan komt er altijd iemand, nu is het Boerebach, die ellende moest meemaken die je niemand gunt, en waarvan je je afvraagt waarom in hemelsnaam. Dat nemen van een pauze, dat is nog best lastig als je je niet moe voelt. Ik vrees dat ik in mijn team degene ben van wie het het langst geleden is dat hij een vrije dag heeft opgenomen.

Ik leer het ook niet. Ik ben even een week van de kaart, ik schud alle ballast van me af, en ik kan weer verder. Totdat ik me weer tegen die steen stoot, die heel in de verte al ligt te wachten. Over een poosje kan ik hem al zien, maar ik zal hem dan niet herkennen als dezelfde steen. Ik klap er zo weer bovenop. Het zou mooi zijn als ik dan zelf opkrabbel in plaats van dat ik daar iemands ellende voor nodig heb. Dan leer ik tenminste.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

5 gedachten over “Ballast”

  1. Dat is het voordeel van 50 jaar zijn. Dat je de steen ziet liggen. En dan is het aan jezelf om over de steen heen te stappen. Toen je jong was knalde je er dus tegen aan.
    Ik lees niets over de verkoop. Heeft de koper zich bedacht, of krijgt ze (of pa)de hypotheek niet rond?

    Like

  2. Vreselijk hè, en herkenbaar. Ik ben ook op een steen geklapt, in maart. Alleen durf(de) ik er met bijna niemand over te praten. Ik wist dat jij er met enige regelmaat last van hebt. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt.
    Nu gaat het stukken beter en is het zaak de situatie niet weer zover te laten komen hè.

    Liked by 1 persoon

    1. De steen is een metafoor voor de val waar de ezel steeds in trapt. Met andere woorden, er zit wat domheid in. Ik neem die pauze niet om te overdenken. Als jij dat wel kunt , dan is dat knap. Ik vrees alleen dat je dat niet kunt sturen in alle situaties. Maar als je het ziet aankomen is dat al heel wat.

      Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.