De stoel.

Gisteren overleed hij, Stephen Hawking, de aan de rolstoel gekluisterde ALS patiënt die maar liefst 76 werd. Als ik het goed begreep was hij de oudste ALS patiënt ooit. Sinds 1985 kon hij niet meer praten en al ver daarvoor raakte hij verlamd. Decennia lang was hij totaal verlamd, alleen zijn hersenen bleven onaangetast. Al die tijd heeft hij zitten nadenken in zijn stoel.
Zijn boek -a brief history of time- is meer dan tien miljoen keer verkocht. Ik las in de krant dat het door de complexiteit misschien ook wel het meest onuitgelezen boek ooit was. Dat geldt dan niet voor mij. Ik heb het al vijf keer uitgelezen en ben gisteren aan de zesde keer begonnen. Als eerbetoon. Deze keer denk ik niet dat ik alles ga snappen, zoals ik vorige keren dacht maar al snel bedrogen uitkwam. Het valt gewoon niet te snappen, maar voor mij is dat geen probleem. Ik hoef dingen niet per se te begrijpen. Ik vraag me sommige dingen gewoon niet af. Ze zijn eenmaal zo. Zo kwam ik er vanochtend achter wat Michael Jackson eigenlijk bedoelde in zijn lied Billy Jean. Billy Jean, is not my lover, she’s just a girl who claims that I am the one, the chair is not my son. Voor mij is dat echt geen reden om op onderzoek uit te gaan hoor, als de stoel niet je zoon is. Klopt als een bus namelijk, ik ken niemand die een stoel als zoon heeft. Hooguit een pietsie overbodig van Michael, om dat te vermelden. Goed, bleek het dus te gaan om een kid en niet om een chair. Zing dat dan duidelijk, denk ik dan. Wat ik wel moet toegeven is dat ik het nummer ineens briljant vond doordat ik de tekst begreep. Vanaf 1982 tot 2018 was de stoel niet mijn zoon. Prima, niks aan de hand. En in een ochtendje wordt het ineens duidelijk. Dat is nu wat de aan een rolstoel gekluisterde Stephen bedoelde met zijn brief history of time. De stoel is weg, voor mij en ook voor Stephen. Ik ben benieuwd of hij weer loopt en of hij nu zijn onderzoek kan voltooien. Of hij dan nu eindelijk het geheim van het heelal heeft ontfutseld.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

8 gedachten over “De stoel.”

  1. Dat zinnetje ‘the chair/kid/che/chi is not my son’ heb ik ook jaaarenlang niet kunnen verstaan… 😉 En dan heb ik gisteren de dood/het leven van Hawkings verwerkt in een les Engels voor groep 7/8 🙂

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s