De zachte weg

Vrijdag bracht ik Hans naar Judo, inmiddels heeft hij de groene slip, wat inhoudt dat hij tussen de oranje band en de groene band inzit. Hij heeft een mooi judopak en zijn band is van dikke stof, veel mooier dan het reepje rafelige stof dat ik destijds tot mijn beschikking had. Ik had de blauwe band toen we verhuisden en daarna ben ik nog één keer naar judo geweest, maar ik wilde niet meer. Voetbal en judo ruilde ik in voor zwemmen en badminton. Van dat judo heb ik nog altijd spijt. Ik zou het misschien tot de zwarte band hebben geschopt, al wordt er niet geschopt met judo. Judo betekent letterlijk “zachte weg” en in die zin ben ik nog steeds een beoefenaar van de edele judosport. Ik doe veel langs de zachte weg, omdat dat immers de meest prettige weg is. De buiging (groet) is een teken van respect, maar ook dat je laat zien dat je de ander geen kwaad gaat doen.

Hans moest opdraven voor een demonstratie van meester Thijs, een jongen van net twintig schat ik in, een vriendelijke maar onverschrokken blik in zijn ogen, derde dan, en sterk in de zachte weg. Hij heeft de kinderen onder controle, maakt een grapje met ze, maar roept ze net zo makkelijk weer tot de orde. Meester Thijs zette een heupworp in en daar vloog Hans door de lucht en landde op de grond zonder af te slaan. Dat kwam hem op een strenge blik te staan, waardoor Hans alsnog afsloeg, maar dan heeft het geen zin meer. Dat moest dus opnieuw en wederom ging Hans door de lucht, maar ditmaal sloeg hij wel goed af. Ik heb wel enige bewondering voor Thijs. Ik heb ook eens meegedaan aan zijn les, toen Hans net was begonnen, en ik verbaasde me hoe hij als jonge jongen mij, een veertiger vertelde wat ik moest doen. Het was de gewoonste zaak van de wereld en niets in mij protesteerde. Hij was de meester, ik de leerling. Thijs is een goeduitziende jongen, zeker als hij zijn blauwe judopak aanheeft, en sommige moeders spreken hem wel erg vaak aan. Ik had een vraag over het nieuwe judopak van Hans, er zat iets aan de broek niet goed, en hij liet me zien hoe het moest. Daarvoor maakte hij speciaal zijn derde dan los zodat ik een stiekeme blik op zijn buikspieren kon werpen. Dat doe je op mijn leeftijd, die is ook een soort slip, je zit tussen de kracht en het verval in. Het viel me nog enigszins tegen, ik had een wasbord verwacht. Maar toen bedacht ik me dat wasbordjes slechst uiterlijk vertoon zijn en met judo niks te maken hebben.

Hieronder zie u Meester Thijs San voor zijn examen zwarte band (1e dan) zijn tegenstander keer op keer vloeren.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack