De stiltecoupé

Het werk was gedaan en omdat ik toch in de buurt was besloot ik even langs Paleis Noordeinde te lopen. Ik had het nog nooit gezien en ik kom tenslotte zelden in de binnenstad van Den Haag. Het zou slechts drie minuten lopen zijn, maar na 1 minuut lopen was ik er al. Was dat nu alles? Er stonden wat toeristen te kijken en een gids sprak de groep toe. “Reken maar dat ze…,” was het enige dat ik opving. Ik maakte eruit op dat hij bedoelde dat ze de mensen die voor het paleis stonden onopgemerkt in de gaten hielden. Ik keek nog heel even en vond dat de koningin een bescheiden paleisje had. Het was dat het afgesloten was met hekken, anders had er zomaar een willekeurige welgestelde Hagenees kunnen wonen. Ik liep terug. Dan nog maar even door het Binnenhof, ook daar was ik nooit geweest.

Het Binnenhof. Het werd aangeduid met een bordje “Buitenhof”. Haagse humor, dacht ik. Natuurlijk hoopte ik een bekend politicus tegen te komen om hem eens even diep in de ogen te kijken met zo’n blik van: hier loopt uw toekomstig dictator. Maar nee, ze waren allemaal hard aan het werk. Ik liep terug naar mijn trein. Nou ja, niet mijn trein, maar de trein die ik moest hebben. Dankzij een digitaal informatiebord vond ik hem zonder het te hoeven vragen bij de informatiebalie. Die geel-blauwe borden, die ik op Den Haag CS trouwens niet zag hangen, kon ik nooit lezen. Een hele vooruitgang.

De trein zou aankomen op spoor zes en ik wachtte op een bankje en at een boterham. Naast mij zaten een negermoeder en een negerkindje friet te eten. Een duif probeerde een gevallen frietje op te pikken, maar het negerkindje schopte naar hem. De duif fladderde verschrikt achteruit, maar pakte het frietje toch. Wat dat betreft kunnen ze van nature toch niet goed met inheemse diersoorten omgaan, die negers. Ik gooide een stukje brood in de richting van de duif, en binnen een minuut liepen er vijf. Waar ze allemaal vandaan kwamen, Joost mag het weten. Het was hier overdekt.

Toen de trein kwam, stapte ik vast in, al zou het vertrek pas over een kwartier zijn. Ik pakte mijn boek en begon te lezen. Het negerkindje en de negermoeder stapte ook in en praatten wat. Een mevrouw voor hen attendeerde hen erop dat dit een zogenaamde stiltecoupé was, dus als ze wilden praten dat ze in een andere coupé moesten gaan zitten. Pure discriminatie, dacht ik. Maar even later kwamen er twee jongens die ook een gesprek begonnen, die het zelfde lot wachtten. De vrouw zei hen dat als ze wilden praten, dat ze beter in een andere coupé konden gaan zitten. De jongens keken verbaasd, maar dropen af. Toen kwam er een stel Duitsers, twee meisjes en een jongen met grote reiskoffers. Het meisje leek op Eva Auad, met wie ik tegenwoordig op Hyves bevriend ben, en die soms een berichtje bij mij achterlaat. Jaja, het kan verkeren.

Ik was benieuwd wat de vrouw nu zou gaan doen. De trein was inmiddels gaan rijden, en de vrouw deed niets. Maar uit de andere hoek kwam er nu een streng kijkende vrouw aan die naar de Duitsers liep en hen wees op het bordje “Silence”. “Het is hier een stiltecoupé!”, zei ze streng. De Duitsers vervolgde hun conversatie op fluistertoon maar na vijf minuten was het volume weer ouderwets Duits. Toen was het de beurt aan een meneer, net als de twee eerdere vermaners ook al wat op leeftijd. “Het is hier een stiltecoupé, daar zijn jullie net ook al op gewezen!” Het meisje dat op Eva Auad leek, keek schuldbewust mijn kant op, en ik knipoogde naar haar. Nou nee, dat zou mooi geweest zijn, want knipogen op het juiste moment moet je kunnen. Nee, ik glimlachte naar haar, en ze keek vriendelijk terug. Op dat moment ging de telefoon af van de jongen die naast de laatste vermaner zat, iets wat natuurlijk ten strengste verboden is in een stiltecoupé. Hij nam op en zei luid: “Ja, ik zit hier in een stiltecoupé naast iemand die zich verschrikkelijk zit te ergeren aan het feit dat hij in een stiltecoupé zit.” Vanaf dat moment was het uit met de stilte. De jongen stapte net als ik in Apeldoorn uit. Dat vond ik toch wel apart. Iemand die zo assertief is, daarvan had ik verwacht dat hij er in Gouda of Utrecht, desnoods Amersfoort uit moest, maar nee, Apeldoorn. Daar waar het altijd stil is.

Het eerste wat ik deed toen ik thuis was, was een plaatje van Paleis Noordeinde googelen. Ik had kennelijk toch nog twee minuten moeten doorlopen. Voor de zekerheid checkte ik het Binnen/buitenhof ook nog even. Maar dat kwam wél overeen met wat ik gezien had.

Auteur: Mack

Mack is nu bijna vijftig en begon in 2004 met bloggen en volhardt tot nu toe. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Of hij in al die jaren wijzer is geworden, is de vraag. Hij denkt zelf van wel. Mocht u na het reageren zien dat uw reactie in afwachting is van moderatie, dan komt dat omdat ik dat noodgedwongen zo moest instellen. Een stalker. Als u een vaste reageerder bent met telkens dezelfde gegevens, (naam, e-mail) zult u er geen last van hebben, anders moet ik de reactie handmatig even toelaten. Sorry voor het ongemak.

17 gedachten over “De stiltecoupé”

  1. Ik vind het een beetje eng dat jij zomaar in het wild rondloopt en dan schijnbaar ook op mijn station uit dezelfde trein stapt als waar ik in stap om thuis te komen na een werkdag.
    De wereld is klein. En reizen met de trein is fijn.

  2. Mijn ervaring is dat het de laatste jaren in de Duitse treinen een stuk gemoedelijker en dus gezelliger is dan in NL. Ze staan er minder op hun strepen.

  3. “Ja, ik zit hier in een stiltecoupé naast iemand die zich verschrikkelijk zit te ergeren aan het feit dat hij in een stiltecoupé zit.” Hahahaha, enorm geestig!
    Overigens zag ik laatst een wit kutkind een hondje staan ophitsen dat achter een tuinhek stond. Ik hoop dat die eens een keer door een Rottweiler of zoiets aan het schrikken gemaakt wordt zodat-ie dat voortaan uit zijn hoofd laat.
    Verder moeten gewoon alle aparte klasses van treinen afgeschaft worden, en als je stilte wilt neem je maakr een stel oordoppen mee. Darta ga je toch geen aparte couopé’s voor inrichten zeg. Je zit gewoon daar waar iedereen zit en overigens heeft iedereen zich wel te gedragen.

  4. Ja, reizen met de trein is fijn! Voor de echte liefhebber heb ik nog een gratis dagkaartje in de aanbieding voor volgend weekend zaterdag of zondag. Het ligt hier ongebruikt en gaat ook niet door ons gebruikt worden dus ik hoor graag of ik er iemand blij mee kan maken, dan stuur ik het graag op.
    Ik had het ook al op mijn eigen log gezet maar daat kijkt natuurlijk (bijna) niemand (meer) 🙂

  5. Het concept stiltecoupé bestaat al een jaar of 5 en als zeer incidentele treinreiziger zit ik daar (per abuis) ook wel eens. Naar mijn gevoel zijn ze vooral bedacht voor de lezers, die last hebben van de walkmanfiguren en de mobiele bellers. Bellers spreken in het algemeen 2x zo hard dan zij in een normaal gesprek doen. Hebben ze echt niet in de gaten. Ik vind dat wel grappig, want vaak kan ik een rij of 10 verder zo’n gesprek nog woordelijks verstaan. Het wordt wat erger als er in zo’n bak van 80 zitplaatsen een stuk of 10 van de bellers door elkaar ratelen. In het ergste geval ben ik wel eens verkast naar een andere coupé.
    En niet omdat ik graag wil lezen. Ik ben totaal geen lezer. Ik vind ook dat het in een coupé best gezellig mag zijn. Een 4-tal opgeschoten pubers die druk met elkaar praten vind ik ook niet erg. Vaak is dit onder het geluidsniveau van bellers, maar je kan dan in elk geval ook beide of meer gesprekpartners horen. Bij zo’n telefoonfiguur is het meestal: ‘Ja … ja …. nee man … ja ja …. DAT ZEI IK TOCH OOK AL!!’ En die laatste kreet kan je 3 coupé’s verder nog verstaan.
    Zelf vind ik het wel onzin om allemaal aparte coupé te maken. Ben ook tegen de eerste klas. De treinen zouden veel minder capaciteitsproblemen hebben als de klasses werden opgeheven. In de bus, tram en metro zijn ze er niet meer en het treinennet van NL is zo intensief bereden dat je het gewoon een flink metronet kan noemen.
    En anders is het misschien iets om plakjes cake bij de deur uit te delen. Weet je zeker dat je een grafstemming tegemoet gaat.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s