Meneer de P. zette op zijn weblog een mopje over Duitsers en de tweede wereldoorlog.
En als vliegen op een hoop stront komen criticasters erop af om te vertellen dat zoiets niet kan. Er zou haat mee gezaaid worden, en als zulke moppen verteld worden heeft iemand het doel van dodenherdenking niet begrepen.
Ik heb er eens over nagedacht. Mijn opa en oma vertellen vaak hun oorlogservaringen. Zij horen niet tot de zwaarst getroffenen van de oorlog maar hebben wel honger gekend en moesten van Utrecht naar Zwolle fietsen (op houten banden, voegt mijn opa daar steevast aan toe) om eten te halen. Mijn vader (geboren 18-aug-1944) moesten ze bij een zus achterlaten en erop vertrouwen dat de zus de melk bestemd voor mijn vader, niet aan haar eigen kind zou geven.
Mijn oma heeft onderweg difterie gekregen en heeft haar leven te danken aan een Duitser die haar naar het ziekenhuis bracht. Zij is niet haatdragend naar Duitsers toe. Volgens haar hoefde je als jonge vrouw 's avonds op straat nooit bang te zijn dat een Duitser zich aan je zou vergrijpen.
Mijn oma heeft het verhaal altijd zo verteld, aan haar kinderen en kleinkinderen en allemaal snappen we dat de meeste Duitsers niet slecht waren maar werden gedwongen. En waarom snappen we dat? Omdat we zelf na kunnen denken en gevoel hebben. En we snappen zeker dat Duitsers van nu geen schuld hebben.
Zo was het altijd. Tot de mop van meneer de P. Nu haten mijn oma en ik de Duitsers. Wat Hitler niet is gelukt is hem wel gelukt.
😀
Ik sta te kijken van de reacties daar. Volgens mij moet je ‘lachen’ om ellende om het een beetje te kunnen verwerken, als je het je allemaal aantrekt word je gek.
LikeLike
En ik haat iedereen die een mopje niet gewoon als een mopje kan zien. Stelletje moraalridders.
LikeLike
@Robert: je hoeft maar in een glas te blazen, of iemand maakt er een storm van…
LikeLike
Ik ben 1/4 duitser. Ik zeg even niks.
LikeLike
Geef mij dan toch maar die mop van de paus (bedankt voor de fietsen uit holland).
LikeLike
Mensen die het hardst om respect roepen, hebben vaak zelf de minste tolerantie.
En maar wijzen met die vingertjes, brrrr.
LikeLike
Mensen die het hardst om respect roepen, hebben vaak zelf de minste tolerantie.
En maar wijzen met die vingertjes, brrrr.
LikeLike