Haatgevoelens

Meneer de P. zette op zijn weblog een mopje over Duitsers en de tweede wereldoorlog.
En als vliegen op een hoop stront komen criticasters erop af om te vertellen dat zoiets niet kan. Er zou haat mee gezaaid worden, en als zulke moppen verteld worden heeft iemand het doel van dodenherdenking niet begrepen.

Ik heb er eens over nagedacht. Mijn opa en oma vertellen vaak hun oorlogservaringen. Zij horen niet tot de zwaarst getroffenen van de oorlog maar hebben wel honger gekend en moesten van Utrecht naar Zwolle fietsen (op houten banden, voegt mijn opa daar steevast aan toe) om eten te halen. Mijn vader (geboren 18-aug-1944) moesten ze bij een zus achterlaten en erop vertrouwen dat de zus de melk bestemd voor mijn vader, niet aan haar eigen kind zou geven.
Mijn oma heeft onderweg difterie gekregen en heeft haar leven te danken aan een Duitser die haar naar het ziekenhuis bracht. Zij is niet haatdragend naar Duitsers toe. Volgens haar hoefde je als jonge vrouw 's avonds op straat nooit bang te zijn dat een Duitser zich aan je zou vergrijpen.

Mijn oma heeft het verhaal altijd zo verteld, aan haar kinderen en kleinkinderen en allemaal snappen we dat de meeste Duitsers niet slecht waren maar werden gedwongen. En waarom snappen we dat? Omdat we zelf na kunnen denken en gevoel hebben. En we snappen zeker dat Duitsers van nu geen schuld hebben.

Zo was het altijd. Tot de mop van meneer de P. Nu haten mijn oma en ik de Duitsers. Wat Hitler niet is gelukt is hem wel gelukt.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

7 gedachten over “Haatgevoelens”

  1. 😀
    Ik sta te kijken van de reacties daar. Volgens mij moet je ‘lachen’ om ellende om het een beetje te kunnen verwerken, als je het je allemaal aantrekt word je gek.

    Like

  2. Mensen die het hardst om respect roepen, hebben vaak zelf de minste tolerantie.
    En maar wijzen met die vingertjes, brrrr.

    Like

  3. Mensen die het hardst om respect roepen, hebben vaak zelf de minste tolerantie.
    En maar wijzen met die vingertjes, brrrr.

    Like

Laat een reactie achter op Von Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *