De invloed van Facebook

Facebook is een volkomen nutteloos sociaal medium dat hun gebruikers volledig in hun greep heeft. Dit weet ik al heel lang, dus u hoeft mij er daar niet aan te herinneren of mij dat nog even in te wrijven. Hetzelfde geldt overigens voor Linkedin, alleen daar hebben de gebruikers het nog niet door, dus gaat uw gang. Om Facebook dus een betere plek te maken, doe ik daar vrijwel uitsluitend aan grapjes, niets serieus. Ik vind het leuk als mensen daarom moeten lachen, niets menselijks is mij vreemd.

We kregen van de makelaar een berichtje over dat een kijker had laten weten dat hij meerdere huizen ging bezichtigen en dat hij ons nog liet weten of we nog in de race waren. Prima, maar ergens irriteert me dat. Dus ik had dit op facebook gezet plus de mededeling dat we de kijker hadden laten weten dat onze keuze niet op hem gevallen was. Gewoon een grapje, ik vind het eenmaal leuk om “arrogantie” te bestrijden met eigen deeg.

Een mailtje van de makelaar. Dat de kijker was afgehaakt maar dat we dit zelf blijkbaar al geconcludeerd hadden getuige mijn bericht op Facebook. En dat hij adviseerde om het bericht eraf te halen. Ik had helemaal niks geconcludeerd en de kijker heeft mijn bericht ook niet gezien. Maar ja, nu ben ik dus zwak. Ik heb het bericht eraf gehaald, terwijl dat ingaat tegen mijn principe. Ik had hem dat eigenlijk moeten mailen. Dat hij niet zo veel waarde moet hechten aan deze flauwekul. Dat de invloed ervan nihil is. Dat iets op Facebook 100 keer gedeeld wordt maar 0 keer gekocht. Kortom, bemoei je er niet mee.

Maar nee, ik wil hem niet in het harnas jagen, dus nu gedraag ik me als een mak schaap. Waarschijnlijk als ik een eigen zaak had deed ik ook mee aan die flauwekul.

Vooroordeel

Omdat ik al jaren met de hond dezelfde ronde loop, ken ik ook de mensen die ik dan tegenkom. Zo loopt er vaak in tegenovergestelde richting een vrouw met een Border Collie. Haar hond kijkt meestal niet naar mijn hond om, omdat hij uiterst fanatiek achter een tennisbal aanrent die zij zojuist wegslingerde. Soms liep ik wel eens een stukje met haar mee, maar ze was bijna niet bij te houden, zo stevig liep ze door. Drie keer per dag liep ze die ronde van 2,5 km, vertelde ze. Haar hond deed er zeker 3,5 km over.

Een tijdje terug kwam ik haar tegen en droeg ze een hoofddoek, dat vond ik haar nog leuk staan. Totdat ik zag dat haar gezicht wel erg bleekjes was. Ze vertelde me dat ze borstkanker had, maar dat de prognoses goed waren. De eerste maanden van dit jaar kwam ik haar vaak tegen, zij altijd met hoofddoek, maar onverminderd snel. Totdat ik een poosje terug een man tegen kwam met haar hond. Ik dacht, oh jee. De dag erop kwam ik een op haar lijkende vrouw tegen met haar hond. Dat moest haar oudere zus zijn. Ik dacht, zal ik het vragen, maar ik deed het niet. Ik vreesde dat er iets ernstigs was, maar het kon natuurlijk zijn dat ze tijdelijk in het ziekenhuis lag en iemand met haar hond moest lopen.

Twee weken geleden kwam ik haar weer tegen. Zonder hoofddoek en met heel kort haar. Ik vroeg haar hoe het was, en het ging goed met haar. Ze vertelde me wat haar nog te wachten stond, maar dat ze het ergste had gehad. Vanochtend kwam ik haar weer tegen. Haar haar weer ietsje langer, en monter als altijd. Een bocht later kwam ik vreemd genoeg haar zus ook tegen, met haar hond! Terwijl zijzelf ook met haar hond liep, driehonderd meter terug. Ik realiseerde me dat hier iets niet klopte en moest concluderen dat haar zus een gewone mevrouw was en dat haar hond een andere Border Collie was. In mijn gedachten had ze al op het randje gezweefd. Ik had me al ernstig zorgen gemaakt, op basis van mijn eigen foutieve conclusies.

De moraal van dit verhaal, tegenwoordig moet je 1+1 grondig narekenen.

Luuk de Jong

2014-2015 was het eerste seizoen dat Hans en ik samen de wedstrijden van PSV volgden. Het was zijn eerste jaar als PSV-er en ik had hem beloofd dat PSV dat jaar kampioen zou worden. Dat was niet heel erg riskant want Depay was erbij. Maar ook Luuk de Jong. Halverwege lag PSV al op kampioenskoers met een maximale voorsprong van 17 punten op de nummer twee. Depay werd topscorer, Luuk werd de nummer twee.

Luuk groeide uit tot een vaste en belangrijke waarde binnen PSV, en waarschijnlijk was hij de speler met de grootste inzet. Hij had er een moeilijk seizoen tussen, waarin het eerder regel was dat hij miste dan dat hij scoorde. Echter, door zijn inzet kwamen anderen aan scoren toe dus liet de trainer hem staan, ondanks zijn slechte seizoen. Slechts één of twee keer moest hij op de bank beginnen. En toen hij na vele wedstrijden droog staan weer eens scoorde, veerde het hele stadion op.

Afgelopen jaar werd hij topscorer, ik noemde dit gisteren ergens op een feestje omdat hij een buitenlandse transfer kon maken. Ik merkte dat ik nog steeds niet van mijn Ajax trauma af ben doordat een Ajacied gelijk het woord “gedeeld” liet vallen en doelpunt van Luuk uiterst dubieus noemde, volgens hem was het niet door Luuk was gemaakt. Ik voelde gelijk de haat weer opkomen, ik vrees dat het nooit meer goedkomt met mijn gevoelens jegens deze successupporters. Desondanks hield ik mijn mond.

Nu gaat Luuk weg. Naar Sevilla. Voor het luttele bedrag van 15 miljoen. Geen wereldbedrag, geen wereldclub, maar Luuk is dan ook een beperkte speler die al 28 is. Zijn kopballen, zijn inzet en zijn kaatsen zijn zijn sterkste wapens. Het doet mij pijn, de aanvoerder te zien vertrekken. Deze man die ik jarenlang na elke wedstrijd geïnterviewd zag worden, en die vaak het boetekleed over de ploeg spreidde. Een verliespartij deed net iets minder pijn als Luuk achteraf vertelde wat er aan schortte.

Nu moeten Hans en ik PSV volgen zonder Luuk. Hans staat nog met hem op een mislukte foto, mijn schuld, ik durfde door de rij wachtenden niet te zeggen dat de foto te donker was, maar Hans heeft zijn PSV shirt met zijn naam en rugnummer nog. Het zal inmiddels te klein zijn, maar hij zal het bewaren. Luuk is voor ons de eerste vertrekkende PSV-er die ons achterlaat met pijn in onze harten. Bedankt voor de mooie seizoenen en voor het sleeptouw als het minder ging.

Vrouwenvoetbal

Ik heb er nog niet veel mee. Ik zeg “nog”, want dat is een kwestie van tijd, ik ben namelijk altijd wat laat met mijn ontdekkingen. Ik ergerde me altijd al aan vrouwelijke voetbalfans. Ten eerste zijn ze altijd voor Ajax, en ten tweede hadden ze het altijd over mooie mannenbenen. Daar kon ik dus niet mee over voetbal praten.

Nu zijn de rollen omgedraaid. Ik zit net Amerika-Frankrijk te kijken, de eerste wedstrijd in het damesvoetbal die ik in z’n geheel zie, op wat wedstrijden van mijn dochter in het verleden na. Maar nu snap ik ineens wat die vrouwelijke fans bedoelden. Ik zit nu ook te letten op het uiterlijke schoon van de dames. Ik heb er zowel bij de Amerikanen als bij de Fransen wel een paar zien rond lopen. Amel Majri en Alex Morgan, dat vond ik wel wat. Natuurlijk waren Renard en Rapinoe beter, maar hallo zeg, daarvoor kijk ik niet naar voetbal.

Nou ja, volgens mijn eigen regels mag ik verder niks van het niveau vinden.

Aan de heer en mevrouw Timmermans.

Zo ongeveer een keer per jaar gaan we een keer uit eten met mijn ex-collega en zijn charmante vrouw, de heer en mevrouw Timmermans. De ene keer in Veenendaal, de andere keer in Apeldoorn. Nu was het Veenendaal en kiezen zij het restaurant uit. Deze keer werd het hippe shit, een Tapas restaurant. Ik werd er een beetje angstig van.

En ja hoor, allemaal jonge, hippe mensen in de knop van hun leven en een vreselijk ingewikkelde bediening. Er golden zelfs regels. Die gaat de serveerster dan uitleggen en vervolgens vraagt ze of je het begrepen hebt. Maar ik begrijp nog meer van geplastificeerde microbiotopen. Eigenlijk is het helemaal niks voor mij zo’n Tapas restaurant. (Tapas betekent trouwens hapjes) Ik ben er ooit een keer geweest, en toen was ik al weer genezen met hun Corona en gebakken kippenlever. Maar ja, dit werd voorgesteld, mijn vrouw was erg enthousiast en ik wilde niet de spelbreker zijn, maar het is helemaal niks voor mij. De tapas zelf waren uitstekend hoor, daar niet van, maar ik moest zes keer opnieuw op de kaart kijken, dat vind ik juist het allermoeilijkste aan een restaurant, een keuze maken. Dan stond er ook nog een serveerster de bestelling op te nemen met zo’n getraind vriendelijk gezicht waar ik zo doorheen kijk. Ze haatte ons in het echt. Of in elk geval mij.

De regels waren onder andere dat je per ronde maar maximaal drie gerechten mocht bestellen, waarvan hooguit één dessert. Ik heb nog nooit zo’n debiele regel gehoord. En wat ook nog op de kaart stond was dat je het moest opeten want bij verspilling werd er een euro in rekening gebracht. Dan komt mijn innerlijk protestproces op gang en gooi ik alle bakjes in gedachten leeg op de vloer. Zo, dat was heerlijk mevrouw de serveerster! Volgende keer gaan we weer naar de Chinees hoor, meneer en mevrouw Timmermans!

Weerpraatje.

Er komen weer warme dagen aan. Heel warm. Met gemak wordt de dertig graden bereikt. Op zich niks bijzonders. Maar niks bijzonders, daar houden we niet van in Nederland, daar scoor je niet mee. Dus elke keer als het warm wordt dan worden de weerrecords uit de kast gehaald. Het warmterecord sneuvelt elk jaar op de commerciële media, alleen de werkelijkheid zit er meestal ruimschoots onder. 38,6 graden is de hoogste temperatuur ooit in Nederland gemeten, en dat is meer dan zeventig jaar geleden.

Ook nu weer worden er temperatuurgrafieken gemaakt die stijgen tot 41 graden volgende week. En deze worden ook weer massaal gedeeld op social media. Het doel van de maker is weer bereikt, die zet alles drie graden hoger dan de echte verwachting, het land is in rep en roer, en het aantal pageviews en daarmee de inkomsten zijn weer veilig gesteld.

Elke keer blijf ik me verbazen over het aantal mensen dat dergelijke statussen deelt. Zij moeten wel oerstom zijn, niks bij willen leren, of simpelweg ook graag wat meer aandacht voor hun persoontje willen vergaren. En zeker met het huidige thema klimaatverandering scoort deze stemmingmakerij uitstekend.

Dat het warm wordt, ja. In de heetste berekeningen wordt de 38 graden bereikt in het zuidoosten. Dat betekent dat het in De Bilt in de praktijk zo’n 32 graden wordt. Dat is al warm zat. Maar het record uit 1944 blijft nog even staan.

MH-17

Nadat het onderzoeksteam (JIT) onomstotelijk bewijs had geleverd dat de MH-17 is neergehaald door een Russische Buk raket, wordt dat bewijs toch gewoon omgestoten. Door Poetin, die doodleuk blijft volhouden dat Rusland er niets mee te maken heeft, maar nu ook door premier Mahatir van Maleisië, het land dat nota bene deelneemt aan het onderzoek.

Wat mij zorgen baart is dat er nu veel meer mensen denken dat Rusland er niets mee te maken heeft, dan dat er mensen zijn die denken dat zij er wél achter zitten. En nu zelfs Maleisië mee gaat doen aan het in twijfel trekken van het bewijs, zou je zomaar eens kunnen gaan denken dat het westen bij voorbaat een schuldige in het vizier had, en dat dit een politiek proces is, zoals de Russen zeggen.

Een oud leraar van me is zijn dochter verloren bij dit drama. Voor hem moet het als een mokerslag aankomen dat nu ook Maleisië twijfel zaait. Maar ik zit er anders in. Maleisië is een in en in corrupt land dat nu over de rug van haar vermoorde burgers haar export naar Rusland probeert te beschermen. En ondanks de mooie praatjes van Poetin komt hij met geen enkel argument dat aantoont dat het de Russen niet waren. Maar als het de Russen niet waren, dan zullen de vier verdachten toch hun naam gezuiverd willen hebben en naar de rechtbank op Schiphol willen komen.

Nee, dat dan toch maar weer niet. Maar het is niet de kat in het nauw. Rusland zal hoe dan ook blijven ontkennen en draaien. Want dat werkt prima. Ze gaan in de slachtofferrol en geen Rus die nog denkt dat het JIT onafhankelijk is. Welnee. Honderden miljoenen denken dat het onderzoek gemanipuleerd wordt om Rusland maar aan te kunnen wijzen als dader. Ik ken persoonlijk een Russin die gehersenspoeld is door Poetin. Ook zij zegt dat er geen bewijs is dat Rusland erachter zit. Ze kan er niks aan doen, ze is geboren achter het ijzeren gordijn en kan nooit meer vrij denken.

Het bewijs was onomstotelijk. Dat betekent dus dat je het niet kunt weerleggen. Je kunt het alleen ontkennen. En dat is wat hier gebeurt.

Mijn tweede vaderland

I.v.m. de aanstaande verhuizing heb ik overwogen om de vakantie af te zeggen. Eerst voor het geld, en twee omdat de stress zo was toegeslagen dat ik dacht dat ik er toch niks aan zou hebben. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan en inmiddels ben ik er wel blij om. Voor wie het nog niet wist, we gaan naar Frankrijk dit jaar. Ik dacht, weer eens wat anders. Die afgezaagde reizen over de hele wereld van tegenwoordig. Mexico, Thailand, Peru, het staat me eerder tegen.

Ik ben bang dat ik nooit meer van mijn Frankrijk syndroom afkom. De magie die om het land hangt is sinds de jaren zeventig onverminderd. Alleen de taal al is prachtig. Ik heb de afgelopen twee jaar mijn Frans flink opgekrikt en ik denk dat ik er nu beter in ben dan ooit. Vloeiend is het niet, daarvoor moet je veel meer Frans spreken, maar ik heb de grammatica bestudeerd, mij aangemeld bij Franse websites en ik kijk Franse series op Netflix. Voor mij kan geen enkel ander land aan Frankrijk als vakantieland tippen. Het komt natuurlijk allemaal door vroeger, toen gingen we al naar Frankrijk. Één keertje, in 1978 hebben we een uitstapje naar Italië gemaakt, waarschijnlijk na lang zeuren van mijn moeder, maar dat was snel weer klaar. Wij, dragers van het Mack gen, moeten niets van andere vakantielanden hebben. Zou hij nog leven zou hij er ook nog steeds heen zijn gegaan. Rob Hamilton, een jaartje ouder dan mijn vader, plaatste laatst een foto van wat hij het mooiste pleintje van Frankrijk vindt. Of dat zo is weet ik niet, ik vind het meer een typerend Frans pleintje.

Pleintje in Villedieu, foto geleend van Rob Hamilton

Bomen die volop schaduw geven, een Café du Centre, (dat vind ik een mooie naam, had ook Café du Commerce mogen zijn) ramen met luiken ervoor. Om daar dan te zitten op een warme middag met een koud biertje, daar moet de term God in Frankrijk vandaan komen. Het mooist zou zijn als je er ’s ochtends al zat, met je koffie en je krant, alsof het hele leven niets anders behelst dan die aanblik van zo’n pleintje in de zomervakantie. Frankrijk voelt als mijn tweede vaderland. Mijn vader’s land, zou ik bijna zeggen, want het is tenslotte zijn schuld dat ik hiermee opgezadeld zit. Zijn schuld dat ik niks geef om Chinese muren, Egyptische piramides, verborgen steden in Peru of wolkenkrabbers in Amerika. Geen camper door Canada, geen trekkershut in Noorwegen, ik zal niks van de wereld zien, want Frankrijk trekt aan me, elk jaar weer.

Pedofiel

In Amerika is een 28-jarige docente opgepakt omdat ze een seksuele relatie onderhield met een 13-jarige jongen. Er was sprake van wederzijdse instemming. Ze zag er nog aantrekkelijk uit ook. Ik heb te doen met het slachtoffer en ik vind daarom ook niet dat ze de gevangenis in moet. Ik heb misschien makkelijk praten, als het mijn zoon was zou ik ook stikjaloers niet blij zijn. Goed, 13 is misschien wat erg jong, maar 14 is oké hoor. Tenminste, toen was ik er wel aan toe met de wiskundelerares. Niet dat ze op mijn avances inging, als die al merkbaar waren. Maar tijden veranderen. Vroeger hadden we er schande van gesproken en hadden we de docente een sloerie gevonden. Nu is ze officieel pedofiel denk ik? Dat krijg je nu met die gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Sloerie is toch veel mooier dan pedofiel. En als Jan Wolkers iets soortgelijks zou hebben beschreven dan zou het zelfs de kwalificatie “literatuur” hebben gekregen. Drie kwalificaties voor hetzelfde. Het had gewoon geheim moeten blijven, dan hadden we het niet geweten.

Le Coq est mort

We zijn weer een weekendje in Schubbekutteveen, Drenthe. Wij passen hier op een huis met beesten, paarden, katten, vissen en kippen. Dit jaar was er voor het eerst een haan bij, genaamd Snowball. Een imposant groot beest, die zijn kippen verdedigt, en zo hoog als onze hond. De hond keek wel naar hem maar waagde geen charge.

Vandaag lag ik te luieren op de bank toen Linda ineens binnenkwam en riep: de haan is dood! Toen ze de hond uitliet had die hem gevonden in de greppel. Ik sprong op en liep naar buiten en aanschouwde het treurige schouwspel. Ik weet dat buizerds kippen grijpen, maar een haan? Die is haast groter dan een buizerd. Ik keek net een filmpje en zag een haan een buizerd verjagen. Wat extra vervelend is, is dat ik nu ook nog twee kippen mis. Er is er nog maar eentje. De kippen zullen wel gevlucht zijn, maar die houden zich dan goed schuil. Ik heb al een uur gezocht, tevergeefs.

En de haan? Die heb ik opgepakt, hij voelde nog warm, en begraven. RIP Snowball.