Afgekeurde column

De 6 columns die ik zou schrijven voor Ouders van Nu zijn allemaal ingestuurd, alleen de laatste moet nog geplaatst worden. Ik moet zeggen: het viel niet mee. Het probleem is dat het onderwerp (Tammar) niet vrij is, en dan wordt het nog knap lastig om dusdanig te schrijven dat het net lijkt alsof het ouderschap geen sleur is. In het begin gaat het nog wel, introductie, geboorte, dan eentje over slaapgebrek, maar dan heb je er pas drie. En maanden gaan dan toch ineens supersnel voorbij, elke keer weer die deadline. Als ik een onderwerp heb, komen de woorden vanzelf, dat is het probleem niet, maar het onderwerp verzinnen is het moeilijkst. Zelfs met een weblog valt dat niet altijd mee, en daar kun je nog schrijven wat je wilt. En als je dan eindelijk klaar bent, moet je weer dingen veranderen omdat jonge ouders kennelijk de snelst gekwetste Nederlanders (en Belgen, ik zag mijzelf een keer in een schap van een Belgische supermarkt liggen) zijn, en u kent mij inmiddels een beetje, ik val best wel mee.

Eén column is afgekeurd. (niet samenhangend genoeg) Die kon u dus nooit lezen. Daarom zet ik hem nu maar hier. Want ik hou niet van zinloos.

Lees verder “Afgekeurde column”

Surinaams rijbewijs.

Kijk, zo'n Surinaamse tijdelijke collega is best leuk hoor, maar ze moeten natuurlijk niet hun Surinaamse rijbewijs op hun bureau laten slingeren als ze even aan het koffie halen zijn.
Want man-o-man, het is bij ons net debiteuren/crediteuren, ghè ghè.

Fotoshoppen kan ik niet, dus ik doe nog het nog op de ambachtelijke kleuterschoolmanier. Knippen met een schaar en plakken met plakband. Dat was weer goed voor een Surinaamse schaterlach.

Crisis, recessie, staatsgreep.

Het is zover. Nederland verkeert in een recessie. Een diepe crisis zoals we die sinds de jaren dertig van de vorige eeuw niet meer hebben gekend. Over niet al te lange tijd zal ook het inflatiespook opduiken. En uiteindelijk, in 2019 zal er wederom een dictator opstaan die zegt: "We gaan het allemaal anders doen." Dit doemscenario staat ons te wachten als wij deze crisis niet het hoofd weten te bieden.

Maar hoe bieden wij de crisis het hoofd met z'n allen? Nou, dat weet ik nog niet helemaal zeker maar, nog belangrijker, hoe zouden wij de tweede wereldoorlog hebben voorkomen als we geweten hadden dat-ie eraan zat te komen? Hadden we een paar sleutelfiguren een bombrief gestuurd? Waarschijnlijk wel. Probleem was destijds dat je het niet zag aankomen, en dus ook de sleutelfiguren niet in de gaten hield. En dat bombrieven nog niet bestonden, dus dat had toch geen zin gehad.

Dus wat ik van u vragen wil, ter meerdere eer en glorie van het vaderland, houdt uw ogen open! Zet uw verstand op scherp. Ontmasker de toekomstige dictator voordat hij toeslaat. Ik zeg, iedereen met dictatorambities is verdacht!

<img

Theo Maassen

Afgelopen maandagavond zaten wij in Hengelo (altijd in Hengelo) bij een voorstelling van Theo Maassen. Oh, wat heb ik weer hard gelachen. Zijn grappen zijn soms hard, soms grof, maar altijd goed. Hij had er zelfs letterlijk eentje uit mijn eerste OVN column, dus ik vind dat ik er eentje van hem mag vertellen.

Mensen denken vaak dat ik antisemiet ben. Maar als ze beter luisteren komen ze erachter dat ik juist anti-antisemiet ben. Net als dat ik anti-Antiliaan ben.

Ik zat op de tweede rij, eng dichtbij, maar toch vind ik hem niet zo eng als de totaal onvoorspelbare Hans Teeuwen, bij wie ik niet op de eerste rij zou gaan zitten. Een jongen voor mij was de klos, maar eigenlijk op een dusdanig leuke manier dat het weer niet erg was. Nee, Theo Maassen is een leuke cabaretier, maar neem niet je moeder mee.

Suriklik

Ik heb een nieuwe tijdelijke collega. Ze werkt normaal op de administratie van een klant, maar nu assisteert ze een paar weken om de jaarrekeningen (20 stuks) voor die klant klaar te krijgen. Ik kende haar dus al, ze is Surinaams en ik moet zeggen, het bevalt. Ik klik praktisch altijd met buitenlandse vrouwen, want die lachen altijd heel hard om mijn grapjes. "Hee, hoelang doe jij nou met die tube lipgloss? Een kwartiertje? " Vooral mijn imitaties van Bouterse vindt ze geweldig. En ze beaamt alle vooroordelen over Surinamers. Dus als ik haar wat vraag, zucht ze eerst een keer diep en gaat dan mokkend aan het werk om daarna in een lach uit te barsten.

En ik leer weer het een en ander over Suriname, dat is mooi gratis meegenomen. Wist u bijvoorbeeld dat Bouterse vroeger op de boekhouding van de Lips slotenfabriek in Dordrecht heeft gewerkt? En dat er in Suriname plaatsen zijn die we ook in Nederland hebben zoals Groningen en Alkmaar? Of dat Surinamers en Antilianen niet al te positief over elkaar zijn? En dat 'De Surinamer' niet bestaat, maar dat er veel verschillende rassen samenwonen? Ik had geen idee. Ik dacht dat Seedorf een prototype Surinamer was, maar dat schijnt een Creool te zijn. Deze Surinaamse is een zogenaamde Javaanse en heeft een onmiskenbaar Aziatisch uiterlijk, en volgens haar had ze het niet hoeven flikken om met een Creool thuis te komen.

Zo leer je nog eens wat anders tijdens je werk, en we schijnen een klein beetje enthousiast over elkaar te zijn, omdat zij thuis vertelt over mijn Bouterse imitaties, en ik hier tegen mevrouw Mack diepe zuchten maak "pooeeeeeehhh" en dan hoor: "Zeg, doe dat maar op kantoor tegen je Surinaamse vriendin, die moet daar wel om lachen."

Zeg dames…

Ik vind het allemaal prima dat jullie hier allemaal meelezen, maar zojuist is de postbode geweest en hoeveel rode enveloppen denken jullie dat er voor mij berzorgd zijn? Nul, nakkes, nada.
Daar schrijf ik al die romantiek niet voor hoor! Ik ga er vanuit dat jullie allemaal een heel ernstig en goed excuus hebben, anders verwacht ik begin volgende week gewoon nog een kaartje.

Sjonge jonge zeg, de arrogantie!

Vijf jaar.

Mijn alter-ego Mack bestaat over een paar nachtjes slapen vijf jaar. Ik ben destijds geïnspireerd door Bjorn van Tiepvoud, op wiens weblog ik door een toeval terecht kwam zonder dat ik wist wat een weblog was. En dat ik het volhou komt doordat ik een persoon ben die graag communiceert, discussiëert en becommentariëert. En slap ouwehoert. Ik lees nog regelmatig mijn eigen archieven. Soms schiet ik in de lach over iets wat ik zelf geschreven heb. Meestal herinner ik me nog wel in welke staat ik was toen ik het logje schreef. En, ik moet eerlijk zijn, ik zie mijn eigen logniveau stijgen. In het begin was het helemaal niks, toen kopieerde ik nog andere stijlen, na een paar maanden begon het vorm te krijgen, en pas een jaar of drie later zie ik een acceptabel niveau verschijnen.

In de afgelopen vijf jaar ben ik getrouwd, heb twee kinderen gekregen, drie werkgevers gehad, Mack de echte verloren, mijn opa is overleden, ik ben 10 kilo zwaarder geworden, gestopt met sporten, gestopt met roken, twee Fiat's en één Alfa Romeo gereden, en vrijwel uitsluitend naar Frankrijk op vakantie geweest. Als ik de eerste 15 niet meetel, waren dit de beste vijf jaar uit mijn leven.

Close encounter

Mijn dag was vanochtend om een uur of half elf reeds verpest. Ik had een close encounter met een drol. En ik krijg het beeld niet meer uit mijn hoofd. Ook al trok ik binnen twee seconden door toen ik de wc op liep, ik blijf hem zien, die vieze bruine langwerpige pijp oud eten, onder de oppervlakte zwemmend in donkergele urine.
Gadverdamme! En het ergste van alles was, dat er op dat moment maar twee mannen op kantoor waren dus dat ik ook precies weet van wie hij was. Dat maakt het tien keer zo erg dan dat je dit op een camping-wc gebeurt, waar je gewoon rekening houdt met dit soort onfrisse verrassingen. Nu verlies je in één klap alle respect voor de dader.

Tijdloos

Een bedrijfje dat in ons pand gevestigd is importeert onder andere horloges uit China. Van die Friese staartklokken voor om je pols. Enorme afmetingen. Ik liet mijn ogen gaan over de collectie en concludeerde toen dat ik een wat kleiner model mooier vond. "Ja," zegt de mevrouw van dat bedrijfje, "ik ook. Dat hele grote gaat er straks weer af. Ik heb ook liever een tijdloos model."

Dus dan weet u wat de mode wordt in horlogeland: tijdloze modellen.

Culinair

Op mijn werk, want vrienden kies je zelf uit, kwam en kom ik wel eens in aanraking met mensen die culinair wat verder ontwikkeld zijn dan ik. Ze eten tapas, amuses en dat ligt altijd in een bedje. En dressing erbij. Gemarineerd met onvoorstelbare combinaties als paling en zoethout. Het zal allemaal best, maar mij interesseert dat weinig. Toch voelt een aantal van die mensen de behoefte om mij te gaan uitleggen hoe het allemaal werkt in een restaurant met Michelinsterren, en zij hebben dan natuurlijk de kans om zich verheven te voelen boven een boer. Want een boer, dat ben ik. Tenminste, vroeger niet, toen at ik netjes met mes en vork, we mochten niet prakken, smakken, boeren of slurpen en ik eet ik nog precies zo, alleen als je niet met je tijd meegaat, wordt je vanzelf ingehaald door allerlei culinair experts. "Ja, je moet wel van lekker eten houden, anders kun je beter bij McDonald's gaan eten.", hoor ik dan wel eens. En dat steekt mij. Niet dat ik een McFan ben, maar alsof er mensen zijn die van smerig eten houden, zeg!

Lekker eten kun je bij de Librije, maar ook thuis of in een restaurant zonder Michelinster.
Ik heb gewoon een beetje moeite met mensen die vergeten zijn dat ze vroeger met het hele gezin uit een grote pan zaten te spaaien, en daarom nu in een pak rondlopen en in dure restaurants dineren. Of eigenlijk heb ik daar geen moeite mee, maar meer met hun gecamoufleerde behoefte om anderen duidelijk te maken dat ze boer zijn. Kijk, als ik er nu naar vraag, dan wil ik best wat uitgelegd krijgen over een drie-sterrenrestaurant, maar dat is maar zelden, dat ik daar naar vraag.