In de aankomende dagen
wil ik graag uw aandacht vragen
Voor het extra categorisch feest
van "gedichten die je nooit meer leest"
De meeste zijn om mij te schamen
en lopen zo ontzettend slecht,
Maar soms, zult u beamen,
komt een juweeltje tot zijn recht.
Een aantal jaren geleden werd de (het) Mavo afgeschaft en vervangen door een briljante vinding: het VMBO. En natuurlijk was het kwaad al geschied toen ik er van hoorde, anders had ik wel ingegrepen. Ik was geïrriteerd destijds. Ik raakte een beetje gefrustreerd door het steeds maar weer veranderen van zaken in het onderwijs door mensen die nooit hebben lesgegeven. En ik zei toen al sarcastisch: "nou ja, geef het een paar jaar, dan wordt het allemaal weer terugveranderd." En ja hoor, inmiddels keren de eerste Mavo's weer terug.
Ik krijg er altijd een beetje uitslag in mijn nek van als ik zoiets opvang. En ik hoor steeds vaker over dingen die veranderd moeten worden, vervolgens weer terug, en dan weer heen. Grote scholen, kleinere scholen, toch weer grotere scholen, helemaal gestoord word je ervan.
Als ik aan de macht kom, en ik heb al 102 zetels, dan komt de HBS weer terug. En de Mulo. En in de grondwet wordt geregeld dat dat zo blijft tot in lengte van jaren. En iedereen die een van genoemde scholen met goed gevolg heeft doorstaan, die weet uit zijn hoofd welke stad de hoofdstad van Overijssel is. En van Noord-Holland. En die weet wanneer de beide wereldoorlogen plaatsvonden en die kan een staartdeling maken. En die vindt stampwerk niet zinloos. Die vindt vergaderen zinloos. En studiereizen. Relatie- en timemanagement. Overal Engelse termen voor kennen maar voor de rest niks weten. Dat vindt hij pas zinloos.
Behalve voordelen zitten er aan het hebben van een relatie ook nadelen. Je vrouw kent je vreemde gewoontes door en door, en iets stiekem doen is er niet meer bij. Bijvoorbeeld: in het verkeer ben ik een autostalker. Ik stalk graag mooie auto's. En als ik er dan eentje zie, probeer ik er onopvallend bij te komen en er achter te gaan hangen. Een Porsche 911 bijvoorbeeld, ik mag daar graag achterhangen. Gewoon een beetje dagdromen achter zo'n auto. En als-ie iets harder rijdt dan toegestaan, dan rij je daar onopvallend iets harder dan toegestaan achteraan. Mevrouw Mack vindt het kinderachtig en verpest dit feestje steevast doordat ik dan naast me hoor: tt…hoohh. En dan heeft ze me dus door. In files flik ik het ook altijd. Beter in de file achter een mooie auto dan achter iets met tdi als typeaanduiding. Maar dan heb je altijd weer van die eikels die ineens tussen mij en de mooie auto gaan rijden. Opzouten volgeikel, zoek je eigen mooie auto. Deze wordt al gevolgd…
Misschien moet ik toch eens wat uit de doeken doen over mijzelf. Bloggen (ik zeg inmiddels ook bloggen) is toch een uitlaatklep. In mijn geval een mooie 24 klepper met 2 inlaat- en 2 uitlaatkleppen per cilinder.
Op mijn veertiende werd mijn vader ziek, en negen maanden later, op de dag van de eerste elfstedentocht die Evert van Benthem won, overleed hij. En hij was nogal belangrijk voor mij. (Mijn vader, niet Evert van Benthem) Maar weet jij veel op je vijftiende, wat er gebeurt, hoe je daarmee moet omgaan en wat vooral niet te doen. Voorbeelden en situaties genoeg waarin dingen fout liepen en waarin ik achteraf bijgestuurd had willen worden, (ik vertelde mijn klasgenoten dat mijn vader ook 'ergens' werkte) maar het probleem was dat ik helemaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Ik vond mijzelf zwak en kwetsbaar en dacht niet dat ik ooit in staat zou zijn om later normaal te kunnen functioneren. En geen haar op mijn hoofd die er toen aan dacht dat er misschien een verband was tussen de gebeurtenis op 21 februari en mijn moeizame pogingen om me door het leven te slaan. Het leven overkwam me en ik had niet het gevoel daar zelf invloed op te hebben. Ik zette mijn school door en de keer dat ik de school had opgegeven kwam iemand mij op dusdanige manier dwingen de school af te maken, dat ik geen nee durfde te zeggen, dus ook dat werd opgelost. Ik ploeterde eigenlijk maar voort zonder op te geven. Dat was geen wilskracht maar een 'ik moet wel'. Ellendig. Misschien heeft u het wel eens gezien op televisie: hoe iemand van stichting Aap een zijn leven lang vastgeketende Chimpansee kwam bevrijden, het beest was doodsbang maar kon niks anders doen dan iedereen zijn vriendschap aanbieden en onderdanig zijn, want aanvallen of vluchten kon hij niet. Nou, die aap werd door mij begrepen. Een astrologe voorspelde mij dat het vanaf mijn 23e beter zou gaan, en dat klopte. Een andere belangrijke gebeurtenis was het begin van het herstel.
Maar nooit wilde ik mij als zielig beschouwen omdat mijn vader er niet meer was. Gewoon omdat er veel ergere dingen nog gebeurden. Mevrouw Mack roept het al jaren, maar tegenwoordig wordt mij wel eens door anderen toegefluisterd dat ik toch best wel eens een iets te harde klap gekregen zou kunnen hebben. Iets harder dan ik hebben kon, als onzeker jongetje op mijn vijftiende. Maar ik ben er goed vanaf gekomen. Het lijkt af en toe wel of het leven ook vindt dat het mij destijds iets te hard heeft aangepakt en het daarom een beetje probeert goed te maken. Want ik heb soms onverklaarbaar veel geluk.
U heeft ongetwijfeld iemand wel eens het volgende horen zeggen: "religie is de oorzaak van alle oorlogen."
"Nou" zeg ik dan altijd, "behalve van WOII die toch ook niet te boek stond als een onbeduidend oorlogje." En langzamerhand ben ik er van overtuigd aan het raken dat geloof of religie helemaal niks te maken heeft met oorlogen. Oorlog voeren is gewoon haantjesgedrag van mensen die niet kunnen relativeren. En dat kan gewoon gaan om de wedstrijd wie de langste piemel heeft. En als toevallig twee regeringsleiders een wedstrijdje doen wie de langste piemel heeft, kan dat uitmonden in oorlog. Maar het heeft meer te maken met 'ergens bijhoren' en gelijk willen hebben dan met een overtuiging. Ik bedoel, was er geen religie om oorlog te voeren, dan doen we het wel om ras, afkomst, automerkvoorkeur, als we maar iets te knokken hebben. En hoe dommer je bent, hoe groter de kans op slaande ruzie. Ik geloof nu ook dat landen die vaak in oorlog zijn, gewoon wat dommere landen zijn dan landen die niet zo vaak oorlog hebben. Want alleen de combinatie dom en in je eer aangetast zijn, is gevaarlijk. Is slechts een van beide factoren aanwezig, is er niks aan de hand.
Ik las gisteren bij meesterprovocateur Kidtwist, een linkje naar de beschrijving van de hel. Ik begreep dat de hel in de Koran zo beschreven wordt, en dank God op mijn blote knieën dat Christenen een wat vriendelijkere hel hebben, maar het is zo godgeklaagd wat daar beschreven staat, zo duidelijk bedoeld om mensen angst aan te jagen, dat ik vind dat het verboden zou moeten zijn om kleine kinderen hiermee te confronteren.
Maar goed, ieder z'n geloof en z'n mening, maar er stond een reactie onder waarin de schrijver meldde dat hij hoopte dat iedereen er les uit zou trekken want de koran is de levenswijze voor ieder mens op aarde.
Je zou hem toch op een dieet van varkensvlees zetten, zo'n hooligan?
Mijn beroep zou het niet zijn, politieagent, maar het is natuurlijk goed dat ze er zijn. Alleen, die flitsers hè, daar kan ik maar niet aan wennen. Vanochtend, wij hadden haast omdat mevrouw Mack naar Berlijn moest en de bus vertrok om acht uur. Ik moest nog tanken en dat was niet bij de rit ingecaluleerd, aan de andere kant gingen we met mijn auto, en die heft die verloren tanktijd makkelijk op.
Op twee plekken, hooguit 600 meter uit elkaar, richtten agenten een pistool op mij. Een laserpistool welteverstaan. Je mocht er 30 en ik reed iets van xxxxxtig dus die agent had geen tijd genoeg om mij én te laseren, én om de weg op te springen om mij staande te houden. Hij laserde wel, maar toen hij op het schermpje keek hoe hard ik ging was ik al voorbij. Ik riep nog uit het raam dat ik nu geen tijd had omdat ik mijn vrouw weg moest brengen, maar dat ik morgen wel even zou stoppen.
Nou ja, bij de volgende post 600 meter verderop, zie ik er dus alweer ééntje staan, en ik moest toch remmen omdat we bijna bij de kinderopvang waren (Hans en Tammar moesten eerst veilig weggebracht) en met een gangetje van 30 passeerde ik de agent. Dus ik roep weer uit het raam tegen die agent dat-ie beter achter die en die boom kon gaan staan, want zó zag ik hem al op honderden meters afstand. Maar ook dat kunnen ze niet waarderen en gelijk dreigen ze dan met een bekeuring voor het hinderen van politiewerk, maar ik vond juist dat ik bijdroeg. En ik heb dat twee keer eerder gehad, dat ik een agent wat tips gaf ter verbetering van zijn werk, maar dat kunnen ze absoluut niet waarderen. Sommige mensen willen gewoon niks bijleren.
Het was overigens aangekondigd in de krant, dat ze wat vaker zouden gaan controleren op snelheid en wel precies op twee punten waar ik altijd rij. Langs het kanaal en op de weg naar de kinderopvang. Ik noem dat niet toevallig. Er is een verrader onder ons.
Zo, mevrouw Mack vertrekt morgenochtend voor vier dagen Unter Den Linden, dus ik sta er alleen voor. Misschien kunt u zich nog herinneren dat ik mijn wintersport afblies een paar maanden terug, uit angst voor gezinswee. Nou, daar krijg je dan dit voor terug. Vorig jaar, toen ze ook zou gaan, schoot het haar een dag van tevoren in haar rug, de schat. Maar nu zie ik nog geen signalen dat het afgeblazen gaat worden. Zou ik er dan echt vier dagen alleen voor staan?
Nou nee, dat valt mee, want morgenavond breng ik Tammar naar mijn moeder, overmorgenavond dump ik Hans daar ook, en voor de dagen erna heb ik twee negerinnen besteld, maar dat zit nu nog in de dreigementsfase, zodat ze de gelegenheid heeft om het alsnog af te blazen. Ja, zo zijn wij niet getrouwd natuurlijk hè?
U hoort morgenavond van mij…
De Franse Film Taxi uit 1998 ligt hier al een paar jaar in de kast zonder dat wij hem ooit hadden bekeken. Dat komt zo: wij kijken nooit in ons eentje een film dus als er een avond is dat er op televisie geen film is, en we hebben desondanks nog steeds zin in een film, dan pakken we een DVD die mevrouw Mack mooi vindt, want die is hier hoofd film en hoofd afstandsbediening. En zij houdt niet van Franse films.
Maar na lang aandringen en een paar eerdere pogingen is het mij gelukt: wij keken vanavond deze film in z'n geheel. Potverdrie, wat heb ik weer gelachen. Bij Top Gear kunnen ze Zjermans belachelijk maken maar de Fransen slaan alles hoor! Alsof alle Duitsers waanzinnig van woede worden als ze iets niet zint! Verdammt, Scheisse, $#@%%^^Schweinhund^#!@!@#$% (in het Duits) Ietwat overdreven als je het mij vraagt, Herr Derrick bijvoorbeeld, zag je nooit zo.
De film gaat over een taxichauffeur in Marseille met racetalent (en met een enorm knappe vriendin maar dat doet voor het plot niet ter zake, tenminste niet voor het plot van dit logje) die door omstandigheden gedwongen de politie meehelpt met het arresteren van een stel arrogante Duitse bankovervallers. De Taxichauffeur rijdt een opgevoerde Peugeot 406 V6 met voorwielaandrijving en gaat daarmee de strijd aan tegen de Duitsers in hun dikke Mercedessen W124.
Op een gegeven moment staan de twee Mercedessen naast elkaar en onze taxiheld met zijn Peugeot wringt zich ertussen. Dat kost één van de Mercedessen een buitenspiegel maar de Fransman steekt zijn arrogante kop uit het raam en vraagt: "Wat zijn dat voor leuke autootjes jongens? Ik wist niet dat ze in Duitsland ook auto's maakten?" En dan weer Verdammt, Scheisse, $#@%%^^Schweinhund^#!@!@#$% (in het Duits).
Meneer B. was mijn wiskundeleraar in Havo 4 en 5. Hij had in Zwitserland gestudeerd en dat moesten wij bijna dagelijks aanhoren. Een klein, autoritair en vrijgezel mannetje dat zichzelf enorm geweldig vond en hele vervelende humor had. Op een paar dingen na want als er een wesp in het lokaal vloog, sloeg hij het klassenboek open op vier oktober, en ging op wespenjacht. Soms duurde het tien minuten, maar aan het eind van de zomer zat het hele klassenboek op die datum vol met vier-oktobertjes zoals hij dat noemde.
Verder had-ie een oude Rover 3500 Vitesse met open dak, en hij kwam soms de straat in rijden met zijn hoofd uit het dak gestoken. En als het hoofd der school binnenkwam zei hij altijd respectloos: "Daar hebben we het opperhoofd."
De man geilde echter op de meisjes uit onze klas, (ik ook, maar ik was 16, hij 55) want hij maakte vaak dubbelzinnige opmerkingen. En hij klakte altijd zijn hakken tegen elkaar als hij iemand groette, en wij verdachten hem van extreemrechtse sympathieën.
Na de zomervakantie zat hij vol met stoere verhalen over het meisje dat hij in Tunesië had leren kennen. Hij had de hele vakantie met haar opgetrokken en hij had haar als cadeautje een klein radiootje gegeven, en daar was ze enorm blij mee. Maar het contact was nu verbroken vertelde hij lachend. Haha.
Toen ik twee jaar later informeerde naar meneer B. hoorde ik dat hij was overleden aan Aids. "Huh, was hij homo dan?" vroeg ik destijds. (1987)
Mack 
