Categorie: Vakantie

De sfeer die in Engeland hangt is anders. Anders dan wat, Mack? Nou, anders dan in andere landen maar eigenlijk wel hetzelfde als ik me had voorgesteld. Traditioneel, trots, vriendelijk, mooi, mystiek. Neem nu gewoon een dom plaatsje als Brandon. Haast geen informatie over te vinden, het regent er altijd maar je voelt je er thuis omdat je dit dorpje van televisie kent. Nu ja, niet specifiek dit dorpje, maar gewoon een Engels dorpje. Er is geen reet te doen, en toch is alles daar interessant. Zelfs de pinautomaat. Brandon werd ons pindorpje.

Het links rijden begon aardig te wennen. Ik heb eigenlijk maar één keer een ernstig bijna-ongeluk gehad en dat was toen ik op een lange dubbelbaans weg rechtsaf wilde slaan richting ons park. Ik keek of er tegemoetkomend verkeer aankwam, en dat kwam er, maar van de andere kant dan die ik op keek. Dat werkte hier net andersom. Gelukkig was Linda wel alert en behoedde ons voor een levensgevaarlijke situatie.
Het Park zelf was mooi, zoals eigenlijk alle Center-Parcs dat wel zijn, en de Plaza was best wel gezellig. 's Ochtens ontbeten wij er een Engels ontbijtje, en 's avonds dineerden wij er een Engels dineetje. En daarna dronken wij er een pint en een cola. En nog een pint en een cola. Tot we alletwee hartstikke lazarus waren. Bloody hell. Hips.

Een van onze dagtripjes ging naar Cambridge. Brug over de rivier Cam. Bekend van de plaatselijke universiteit die natuurlijk weer bekend is van de man met de rolstoel en de spraakcomputer: the universe is expanding, Stephen Hawking. Nu herinner ik me dat het een schitterende oude stad was, met allemaal prachtige historie, maar als je met Linda mee bent, is dat niet je reisdoel. Nee, dat is een enorme supermarkt, zoals je die overal ter wereld hebt, behalve in Nederland en Bangladesh. Dus ik mocht best wel even de universiteit bestuderen (ehm, ik heb ooit nog in Cambridge gestudeerd) maar niet te lang, want de winkelstad wacht. En ik heb nog vrienden gemaakt daar. Twee jonge zwervers die mij om een trekje van mijn sigaret vroegen. Die heb ik er uit eigen belang zelf maar allebei eentje gegeven. Ik rookte toen nog, Barclay, mietjessigaretten, dat zullen de heren zwervers ook wel gevonden hebben maar a given horse look je not in the back. Bovendien, ik heb ze er allebei nog drie gegeven, voor de rest van de dag. Aan mij zal het nooit liggen dat Nederlanders een slecht imago hebben in het buitenland.

Wordt vervolgd.

Toen Linda en ik elkaar nog niet zo lang kenden, en nog in de ontkenningsfase zaten zijn we met z'n tweeën een week naar Engeland geweest. In oktober 2001 hadden wij een hotel geboekt op een CenterParcs park, Elveden Forest, Suffolk. Engeland, daar waren wij beiden nog nooit geweest.
Met de catamaran vanuit Hoek van Holland naar Harwich was al een avontuur op zich. (voor ons tenminste wel.) Ik zit niet vaak op boten en zeker niet op boten met vier bioscoopzaaltjes, een McDonalds, bars, winkeltjes en een dansvloer aan boord. Dus die bootreis van een paar uur was geen enkel probleem.

Het eerste probleem ontstond pas toen we de boot afreden en wij ineens aan de verkeerde kant van de weg moesten gaan rijden. Dat was even zweten maar na de eerste rotonde begon het te wennen. Na een poosje ging ik zelfs rechts inhalen op de snelweg, alsof ik een gevorderde Engelsman was. Wat opviel was het aantal dode dieren langs de weg. Die laten ze daar wat langer liggen dan in Nederland. Tenminste, dat mammoetskelet dat we zagen zag er niet uit alsof het beest vanochtend was aangereden. Ik denk allemaal een gevolg van het links rijden. Zelfs de beesten rekenen er bij het oversteken op dat verkeer van links komt, zoals in een normaal land.

Na een lange reis door het land van Robin Hood, kwamen wij aan bij Elveden Forest, waar we moesten zijn. We waren afgepeigerd door de lange reis en ik was eigenlijk te moe om nog wat te gaan eten en ik wilde eigenlijk op een zak Engelse drop proberen te leven. Gelukkig was Linda het er niet mee eens, zodat we een half uur later toch aan een tafeltje van een restaurant zaten. Ik heb daar iets Mexicaans gegeten, en het zal wel door de honger zijn gekomen, maar die maaltijd herinner ik me als de lekkerste ooit. In Engeland!

Ik kan me niet precies meer van dag tot dag herinneren wat we hebben gedaan, maar we zijn in elk geval een dag naar Cambridge en naar Londen geweest.

Wordt vervolgd.

Je suis une camping aan het uitzoeken. Pour les vacances grandes. Mais ca ne tombe pas mee. Je ne sais pas que on-y-va en France ou au une autre land. C'est verdomde-lastique. Que je vois tous les plaatjes au l'internet, dan ils se ressemblent tous op elkaar. Toute camping a une pisquine et un glijbaan, et une aparte pisquine pour les petites enfants avec une peu beetje l'eau. Et toute camping a afhaalmaaltijden qui toch pas te manger sont, et tous le monde a une animatitionteam qui fait leuke dingen pour les enfants. Ca viens ici op neer: Tous les campings sont exactement hetzelfde au l' internet. (et que j'ai aan pijl et boogue skietén? Pas du tout rien, pense je zo.)

Mais je vais het liefste en France. Parce-que je vais la toutes annees. Et parce-que het zo'n beau pays est. Avec montagnes (pas Giel) et villages pittoresques et il fait bijna toujours beau et il ne pleut pas je tent uit. Mais vooral parce-que je connais la langue comme mon sac du broek, hein?

Alors, je cherche encore even verder…
Bon-soirree.

Dit zijn exclusieve bewegende beelden van een niet meer zo soepele Mack. Ter mijner verdediging moet gezegd worden dat het hier de vierde sprong betrof en dat de krachten al wat aan het afnemen waren.

Normaal speel ik als ik met mijn zwager op vakantie ben takkenbal maar bij gebrek aan bomen op het schitterende park waar wij verbleven moesten we een nieuw spel uitvinden, heggebal.
Heggebal wordt gespeeld met twee spelers en een heg en heeft grofweg dezelfde regels als takkenbal, alleen wordt heggebal met de voet gespeeld en takkenbal met de hand. Zo vermaakte ik mij dus de avonden in dit schitterende park waar alle huisjes op honderden meters uit elkaar stonden en gescheiden werden door een heg.

Overdag was ik druk met Hans, voor wie deze vakantie eigenlijk bestemd was, want welke volwassene gaat voor zijn plezier naar Plopzakland, of van een twintig meter hoge glijbaan waar snelheden van tegen de 500 km/u bereikt werden, of zijn kind te hulp schieten omdat deze halverwege de klim op een vier meter hoog luchtkussen ineens niet meer verder durft en huilend een enorme file veroorzaakt? Nou, ik dus.

In kabouter Plopzakland (De Panne, België) sta je niet voor lul als je met je kind in de kwakende en draaiende kikkers zit, omdat elke ouder het daar doet. In België moet je je kind sowieso nooit verder dan een meter van je af laten gaan, maar da's weer een ander verhaal. Kabouter Plopzakland schept qua naam dus verwachtingen voor volwassen vaders, maar laat u daardoor niet misleiden, de plopzakattractie is er niet.

Verder was het de week uitzingen met humor zonder niveau, (En dan nu, een nieuwe aflevering van Dynastie met Joooohhhnnn Forskinnnn!!) meegereisde pubers bekogelen met rozenbottels, veel friet en s' avonds genieten van ons welverdiende biertje. En ondanks dat de Belgische kustlijn best mooi is, gaat mijn voorkeur voor volgend jaar toch weer uit naar iets met een beetje reliëf.
En dan eindig ik dit logje met exclusieve bewegende beelden van Hans (met bal) en zijn neefje Dan met achtergrondcommentaar van mevrouw Mack.

Vroeger, toen lenen nog een schande was, had je pas vakanties. Mijn vader ging in zijn jeugd met zijn ouders op vakantie in Voorthuizen. Op de brommer! Helemaal vanuit Utrecht. Dat was nog eens een avontuur. Toen ik klein was gingen we kamperen in Zuid-Frankrijk. Met mijn broertje en zusje achterin een Fiat 127. Gewoon kamperen in een tent. Met een koelbox. Elke dag koelelementen halen bij de kampwinkel.
Dat was nog eens avontuur. We gingen in die tijd vier weken! Als je terugkwam sprak je beter Frans dan Nederlands. Ik lustte na vier weken zelfs Franse melk.

Vanavond had ik het erover met mevrouw Mack tijdens een romantisch diner bij kaarslicht bij de plaatselijke Kapadokya. Wat een mietjes we tegenwoordig toch allemaal geworden zijn met onze hotels, sta-caravans, appartementen en vakantiehuisjes. Met onze koelkasten en eigen douche/toilet. Met onze televisies en computerspellen omdat we ons anders niet meer kunnen vermaken. Airco in de auto omdat het anders zielig is voor de kinderen. (Weten die kinderen soms niet hoeveel paardenkrachten je kwijt bent als je de airco aanzet?)

Ik vermaakte me vroeger op de camping met meikevers en een badmintonracket. Pieeeuuuwwww. Geweldig. Franse volwassen campinggasten kwamen meedoen met mijn pas uitgevonden spelletje. Of met een vishengel en een blinker. Dan stond ik om half zes op en ving de ene baars na de andere. Dat was pas vakantie.

Ik ga dit jaar met mijn schoonfamilie naar Centerparcs. Onder protest. Omdat mevrouw Mack 8 maanden zwanger is. Maar ik neem gewoon mijn tentje mee en die zet ik op naast het huisje. Ik zal mijn afkomst niet verloochenen. En als het ooit oorlog wordt, kan Nederland tenminste nog op mij rekenen. Ik versla met mijn zelfgeslepen zakmes elke vijand.

Er is geknoeid met mijn poll. Vanmiddag had ik nog 36 stemmen en stond 'modern' bovenaan, nu zijn het er ineens 103 en staat 'oubollig' boven aan. In het verleden werd er ook al geknoeid met mijn polls als de volkomen terechte uitslag sommige jaloerse medeloggers niet beviel. Ik weet ook precies wie het gedaan heeft. Degene die het heeft gedaan is zo jaloers op mijn zwembroek dat hij het er voor over heeft gehad om op één middag 70 keer Windows opnieuw te installeren om zo meerdere malen te kunnen stemmen.
Oubollig! Ha! Zeven jaar geleden was ik de eerste in heel Frankrijk die zo'n zwembroek had. En over zeven jaar komt-ie weer in de mode! Net als mijn pilotenzonnebril uit 1989. Kun je nu zo weer op!

Hier de uitslag van de vakantievraag.

Lees verder “Een dagje Mont Ventoux”

In huize Mack weten we nu ook wat vakantiestress inhoudt. Wij hebben een paar maanden geleden geboekt, Oostenrijk zou het worden dit jaar en vanochtend zouden we vertrekken. Echter, mevrouw Mack kwam op het lumineuze idee om vrijdag eens wat campingbeoordelingen op internet te raadplegen. Ik zag haar met haar hand voor haar mond achter de computer zitten. Een en al klagende Nederlanders. Waar het op neer kwam is het volgende. De foto's uit de reisgids zijn niet op de camping genomen, de caravans staan op een bouwput, op vlonders geplaatst, scheef alsof je de hele dag dronken bent. Het rioolgemaal op de camping geeft 24 uur per dag stank- en geluidsoverlast. De aanwezige mini-supermarkt bleek niet te bestaan en het meertje waaraan de camping ligt is te vies om in te zwemmen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige wat volgens iedereen wel deugde was de mooie omgeving en de midgetgolfbaan die zo oud en verzakt was dat elke baan een hole in one opleverde.

Mevrouw Mack (werd op zevenjarige leeftijd midden in Milaan door haar truckende vader naar het postkantoor gestuurd om een postzegel te kopen) is niet op haar mondje gevallen en ging verhaal halen bij de reisorganisatie. Die verweerden zich met een verontwaardigd: "U bent er nog niet eens geweest!"
"Nee gelukkig niet," zei mevrouw Mack, "want dan was het te laat geweest."
Na veel vijven en zessen werd de reis op het laatste moment geannuleerd en werd ons toegezegd dat wij op 50 euro na de hele reissom zouden terugkrijgen. Pfwoooeeeehhhh. Een hele opluchting.

Maar toen begon de stress pas goed. Met nog twee weken vakantie tegoed moesten we iets zien te vinden op ultrakorte termijn. Geen probleem zo buiten het seizoen hoor ik u denken. Nee, niet als je zelf je tent, caravan of vouwfiets meebrengt maar wel als je tien dagen weg wilt, een stacaravan op een camping wilt huren voor 10 dagen, en er ook nog eens binnen twee dagen in wilt. En binnen een straal van 1200 km en met nog een kansje op een zonnestraal.
Vrijdagavond gezocht, zaterdagochtend met Italië gebeld (bonjorno) Niks, niente, rien, nichts, complet, alles voll!

Uiteindelijk hebben we de laatste caravan die nog vrij was in Europa kunnen boeken, het wordt het oude vertrouwde Zuid-Frankrijk, de Ardèche bij Pont d' Arc waar ik al een keer geweest ben en waar het altijd mooi is. We moesten snel zijn anders zag ik mezelf al een weekje in het Dolfinarium rondlopen.
Snel, vlug, gereserveerd, gebeld, bevestigd.
Maandagmorgen vertrekken we, een dagje later dan gepland.

Hèhè, pak van mijn hart. Zeg vrouw, heb jij eigenlijk van tevoren bij de campingbeoordeling gekeken?

Wij gaan dit jaar laat op vakantie. Laat op vakantie gaan heeft twee voordelen en enorm veel nadelen.
De twee voordelen zijn: als iedereen al is geweest, heb jij je vakantie nog voor de boeg en het is een beetje goedkoper dan in het hoogseizoen.
De enorm veel nadelen zijn: Je staat op een camping met andere losers die het hoogseizoen niet konden betalen, de vlotte, jonge yuppen die er iets toe doen in de maatschappij zijn alweer naar huis dus je moet 's avonds bingo spelen met wat bejaarden, het mooie weer is al op, alle toeristische attracties zijn al dicht want voor die paar mislukkelingen die begin september nog op een camping gaan staan houden we de boel niet open.
De plees worden nog maar eens in de twee dagen schoongemaakt in plaats van twee keer per dag en de douches geven alleen nog maar warm water tussen zes en acht 's avonds.
Maar je houdt wél tweehonderd euro op zak.