Categorie: Uit het hart

Als ik nadenk over mijn eigen leven moet ik constateren dat ik al een end ben. 38 word ik morgen dus dan heb je statistisch bekeken het meeste brood wel op. De eerste 10 jaar duurde een eeuwigheid ondanks dat ik me de eerste twee niet kan herinneren. De volgende vijf jaar duurde zeker een halve eeuw, de vijf jaar daarop minstens tien maar de laatste 18 gingen in een jaartje of vier voorbij. En dat is zorgelijk. Want het gaat vast alleen nog maar sneller naarmate je ouder wordt. Op een goeie dag ben je tachtig en moet je constateren dat het voorbij is. In blessuretijd wachten op het eindsignaal.
Maar het kan ook morgen al voorbij zijn. Of gisteren. Of bij je geboorte of zelfs nog daarvoor. Overtreffende trap: De grootste pechvogels eindigen in een tissue. Denk daar maar eens over na, meelezende pubers!

Zou dood zijn erg zijn? Geen idee. Zou je het gevoel hebben dat je nog van alles wilt maar niet meer kunt? Of bestaat er geen ziel en maakt het dus niks uit of iemand je morgen in je achterhoofd schiet zonder dat je het in de gaten hebt? Of is er de hemel en komt dus alles goed? Misschien reïncarneren we wel. Misschien mag je zelfs je ouders wel uitkiezen! (Zorg dat je op dat moment nuchter bent)
Atheïst zijn is sowieso een slechte keuze. Want je krijgt gelijk of je krijgt ongelijk. En als je ongelijk krijgt lachen ze je uit en als je gelijk krijgt kun je niet meer denken: "Zie je nou wel? Ik had gelijk." Ik weet nu al dat ik me daar in mijn kist dood aan zou liggen ergeren mocht dat de uitkomst zijn.
Niet dat ik denk dat er niks meer is. Tuurlijk is er wat. Tsss. Maar wat ik nu denk is niet belangrijk. Als ik 80 ben denk ik er misschien heel anders over. Als ik nog kan denken tegen die tijd. Maar dat zit wel goed. De verwachting is dat er binnen een jaar of 10-15 een medicijn met een remmende werking tegen Alzheimer komt. Als het bij mij nu inzet kan ik drie IQ-punten per jaar verliezen, en heb ik er over 15 jaar nog steeds meer dan Winnie de Jong om maar eens een voorbeeld te noemen.

Wat wel mooi is, is dat ik Hans' jeugdige leeftijd mee beleef. Die heeft op dit moment nog een eeuwigheid te gaan voordat hij tien is. In zijn bijzijn herinner ik steeds meer van mezelf toen ik heel klein was en soms begrijp ik hem omdat ik me herinner hoe het bij mij voelde. Ik krijg een beetje kindertijd terug door hem. En in mijn kindertijd was ik onsterfelijk.

Er was een periode van 11 lange jaren dat ik niet had overgegeven. Een afhaalchinees maakte daar op een kwade nacht een einde aan. Midden in de nacht word je wakker en je beseft nog even niet wat er aan de hand is. Maar dan dringt het onvermijdelijke tot je door, je bent misselijk en je moet overgeven. Doodstil en ellendig blijf je liggen, de rillingen lopen al over je lichaam bij het idee dat je straks je bed uit moet.
Maar plotseling besluit je naar de wc te rennen en je met je gezicht in de wc te werpen. Onderweg braak je al wat rijst tegen de muur aan en twee seconden later komt de golf van Mexico. Dan roep je een keer om je moeder en dan volgt de Golf van Biscaje. Zwetend tuf je de laatste restjes eruit en ga je je tanden poetsen.

Hel. Afgelopen zaterdagnacht was het weer raak. Drie keer nog wel. Maar ik word er beter in. Ik aanvaard mijn kotsend lot als een man en glimlach naar mezelf in de spiegel. Volgens mevrouw Mack moet ik alleen nog leren het wat zachter te doen. Zij schrok wakker omdat ze droomde dat er een zeehond werd doodgeknuppeld.

Als ik een lijstje had met dingen die je nog zou moeten doen in je leven -maar dat heb ik niet- dan kon ik er nu eentje afstrepen. Het bezoeken van een conference van Herman Finkers.
Vrijdagavond trad hij op in Zaandam, Zaanstad, Zaanstreek, Zaanse Schans, Maanzaad of hoe heet die plaats officieel. Herman Finkers is de beste cabaratier die Almelo ooit heeft voortgebracht en waarschijnlijk ooit zal voortbrengen. Ik heb dan ook nog harder gelachen als toen Bert Visscher de walm van onder zijn oksels in iemands richting stond te wapperen.

Niet alleen als cabaretier maar ook als Herman heeft hij mijn sympathie. Een nuchtere levenskunstenaar met dezelfde gedachtenworstelingen als ieder ander. Waarschijnlijk geneeskrachtiger dan menig psycholoog. Ik zat met verbazing te luisteren hoe hij vertelde over zijn ziekte en dat hij volgens de doktoren nog ongeveer 10 jaar te leven heeft en daar nog blij mee was ook. Aan de ene kant was hij dankbaar dat hij nog zo lang kreeg en aan de andere kant was hij blij dat het hem op een redelijke leeftijd overkwam. (Hij is nu 52.)

Maar mijn pensioen haal ik wel dokter?
Ja, dat wel. Maar je hebt er niks meer aan.

Buiten in de wachtkamer zag hij een oude man die half dement zijn rollator stond voort te duwen.
Ja, zei de oude man, oud worden is niet gemakkelijk.
Nee, dat heb ik daarnet ook gehoord.

Nah, dat wordt voortaan zelf koken, als ik mevrouw Mack's reactie net eens peilde. Diep beledigd omdat ik een logje schreef over die ene keer dat het eten gedeeltelijk mislukt was en niet over alle andere keren dat zij het niveau van Cas Spijkers overtreft. (Even weer in de gunst komen)
Haar specialiteit is roedjak met hete eieren. Toen wij elkaar net kenden (2000) en ik zielig alleen op een flatje woonde en elke dag het eten gedeeltelijk liet mislukken kwam zij op oudejaarsavond bij mij met twee pannetjes. In de ene de Roedjak, in de andere de hete eieren. (Rijst had zelfs ik nog wel in huis.) Het smaakte voortreffelijk, zeker omdat ik elke dag chili concarne at in die tijd, maar haar kookkunst was niet de reden dat het 'aan' raakte tussen ons. Nee, ik val op verlegen vrouwen en daarom sprong de vonk over.
Ja, ze doet wel stoer maar ze had die avond mooi gezorgd dat ze om middernacht ergens anders had afgesproken, bang als ze was dat ze mij moest kussen om twaalf uur.

Gisteren zag ik bij mijn broer in de straat een jongeman lopen. Een dertiger. Kop kaal geschoren, een modieuze spijkerbroek en een strak gesneden overhemd. En het ergste: teenslippers. Hij liep door de straat op een manier die de aandacht van vrouwen zou moeten trekken.
Ik zei licht geïrriteerd tegen mijn broer: "Moet je kijken, wat een aandachtorgel. Die boer probeert een Italiaan na te doen. Als een Hollander patserig wil doen moet hij gewoon een Mercedes kopen en een gouden ketting dragen, en voor de rest moet je het gewoon aan Italianen overlaten, anders slaat het nergens op! Zeker vergeten dat-ie gewoon uit Putten ofzo komt. Afkomstverloochenaar!"
"Ehm, dat is een Italiaan hoor." zei mijn broer.
"Oh oké, nee dan is het goed." zei ik opgelucht.

Wij waren vandaag op bezoek bij vriend Mick, die samen met nog wat gajes in een voormalig hotel aan de Duitse grens woont. Het gajes is gezamenlijk naar de bank gegaan, heeft een hypotheeklening genomen en een oud hotel gekocht. Het gajes heeft twee jaar geleden een gat in de tuin gegraven en er een zwembad aangelegd. Dus vriend Mick, met mavodiploma en wat avondstudie, woont nu voor een zielige paar honderd euro per maand (incl. boodschappen) in een vrijstaand hotel, met zwembad + zonneweide in de tuin, uitzicht over het Montferland, rijdt een Alfa Romeo, drinkt de hele dag bier, kan boeren zo hard als-ie maar wil zonder dat hij pardon hoeft te zeggen en heeft een schatje in elk stadje.
Hans was ook mee en vond het er geweldig. Dat wordt later nog wat als ik hem ga proberen bij te brengen dat hij goed z'n best moet doen op school om zo later een rijtjeshuis te kunnen betalen.
"En ome Mick dan?" hoor ik hem al zeggen," daar ben jij toch jaloers op papa?"

Toen Maria in het jaar 39 na haar zoon over het hoogtepunt van haar carriere heen was, had zij geen idee dat eeuwen later de boekdrukkunst zou worden uitgevonden, en dat er vanaf dat moment enorm veel over haar te lezen zou zijn en de hele wereld haar naam zou kennen. Toch gebeurde het.

Toen Hans Brinker zijn vinger in de dijk stak, had hij geen idee of hij echt bestond en of hij eeuwen later wereldberoemd zou worden, dat internet zou worden uitgevonden en dat zijn naam en daad op internet zouden circuleren. Toch gebeurde het.

Toen Mack tijdens zijn leven vol met briljante gedachten zat, kon hij niet bevroeden (maar hij achtte het ook niet uitgesloten) dat eeuwen later de gedachtenvanger zou worden uitgevonden, zijn nog steeds ronddolende gedachten opgepikt zouden worden, en hij postuum de Nobelprijs in alle categorieën zou ontvangen.

De vakantie staat weer voor de deur en dat betekent dat de vakantieaanvragen verwerkt moeten worden, zodat niet iedere logger tegelijk op vakantie is en het loggen stil komt te staan.

Van de volgende weblogs heb ik nog geen aanvraag ontvangen:

Adobes, Cinner, Anna-Maria, Frans54, Futre, Jan H, Jolie, Kidtwist, Kwebbel, Leez en Lennard, Margo, Tiepvoud, Xinix en Yukiko.

Vul s.v.p. drie verschillende voorkeurperiodes in zodat ik nog kan schuiven. Stuur het vakantieaanvraagformulier zo snel mogelijk in naar : mackwebber@hetnet.nl

N.B. Insturen betekent niet dat de verlofperiode ook per definitie wordt gehonoreerd. Ook hier geldt, wie het eerst komt, wie het eerst maalt.
Niet inleveren van het formulier betekent dat ik geen rekening kan houden met je voorkeur, en zul je misschien ingepland worden in een periode die voor jou minder goed uitkomt.

Ik vertrouw op jullie medewerking.

Prettige vakantie.

P.S. De familie Mack is met vakantie van 27 augustus tot en met 7 september.

Al een week of wat kijk ik naar het programma "I shouldn't be alive". Over mensen die in een benarde situatie terecht zijn gekomen, en dat die benarde situatie langzaam overgaat in een levensbedreigende situatie, om vervolgens over te gaan in een hopeloze ik-ga-dood situatie, maar waar uiteindelijk redding komt. Het mooie is, je weet al dat de slachtoffers het hebben overleefd want ze geven zelf het commentaar.

Vanavond een vader die met zijn zoontje ging skieën in Turkije en verdwaalde in een sneeuwstorm. Na zeven dagen in een grot tevergeefs te hebben gewacht op redding besluit de verzwakte vader zijn nog meer verzwakte zoon achter te laten in de grot, om hulp te gaan zoeken om zo de laatste overlevingskans voor zijn zoon aan te grijpen. Na veel tegenslag lijkt hij de situatie nog ernstiger te hebben gemaakt – zijn zoontje moet nu immers alleen in de grot sterven – wordt vader na twee dagen bij toeval gevonden. Het zoontje wordt uiteindelijk ook gered en beiden herstellen ze vrijwel volledig.

Ik dacht er eens over na hoe het zou zijn om je zoontje, dat niet meer kan lopen wegens bevroren voeten op zo'n moment alleen achter te moeten laten. Het moet de allerzwaarste beslissing uit je leven zijn. En dan lijkt die beslissing ook nog eens de foute te zijn in eerste instantie.
Ondanks dat ik wist dat ze het beiden hadden overleefd gaf ik op dat moment geen cent meer voor hun overlevingskansen en juichte inwendig toen ze alsnog werden gered.

Mijn emotie won het kennelijk van m'n verstand. En dat is dodelijk voor een boekhoudcommando. Maar ter mijner verdediging moet ik erbij zeggen dat m'n emotie eerder op de avond al een klap gehad had van Ozzy Osbourne, die misprijzend toekeek hoe zijn vrouw hun kinderen verwende met nutteloze zooi, en vertelde hoe hij als kind met kerstmis ooit één kadootje had gehad. Een ouwe stinksok met wat noten, een appel en een sinaasappel erin. "And that was it." voegde hij er bedroefd aan toe.

Gisteren was ik voor het huis aan het spelen met Hans. Ik mag na 25 jaar eindelijk weer buiten spelen zonder dat ze 'grote lummel' tegen me zeggen. Maar daar gaat het even niet om. Waar het om gaat is dat er twee sloerische types van een jaar of 13, 14 langs liepen. Ze waren nogal 's zomers gekleed en volgens een buurvrouw vond ik dat vast niet erg. Een vooroordeel van mijnietste. Ten eerste hou ik niet van sloeries, en ten tweede, als ik na een half pilsje in een bui kom dat ik wel van sloeries hou, dan zijn ze nog veel te jong voor het sloerieschap.

Vanochtend reed ik langs de Jacobus Fruytierschool in Apeldoorn waar twee meisjes van een jaar of 13, 14 op de bus zaten te wachten. Ze maakten een grapje want eentje moest giechelen. Het zal me een bak geweest zijn. Met haar lange haar en ouderwetse rokken deed ze me denken aan Anne Frank. (sloeries: "Anne wie?") Haar lach was lief genoeg om te onthouden. Maar die Fruytierschool is wel weer het andere uiterste.