Categorie: Typisch Mack

Toen ik drie weken terug in Frankrijk met de hond op een berg liep, voelde ik mij voor het eerst in maanden weer goed. Ik had een inspanning geleverd, het was heet, ik had water bij me maar het belangrijkste was dat ik in vrijheid liep met Lori. Ik had zoveel vertrouwen in Lori op de bergpaadjes dat ik haar los liet lopen. Een paar dagen eerder durfde ik dat nog niet maar aan de lijn, daar werd het niet veiliger van. Het was een genot om te zien hoe ze voor me uitliep en als ze even uit zicht was stond ze te wachten tot ik eraan kwam. Leven noem ik dat.

Een paar dagen geleden zag ik filmpjes van katten die met slangen aan het spelen waren. Als de slang aanviel ontweken ze hem makkelijk. Ik had dit ook al eens gezien bij een leeuwin die haar welpen rustig bij een giftige slang liet omdat ze wist dat de reflexen van de welpen veel sneller waren dan die van de slang. Lori staat wel eens onze kat Kiwi uit te dagen, en Kiwi haalt dan uit met haar poot. Lori’s kop is vlak bij de kat maar de kat slaagt er geen enkele keer in haar te raken. Bliksemsnelle reflexen.

Vandaag liep ik in het bos en zag een adder. Mijn eerste adder ooit. Ik ben alle andere soorten die in Nederland voorkomen al tegengekomen, maar de adder nog nooit. Lori kwam kijken en ik maakte me geen zorgen. Het instinct is feilloos. Ze onderzocht, ze snuffelde en bij de eerste dreiging nam ze afstand. En ok, een adder is ook geen cobra. Maar wat ik maar zeggen wil, ik word blij van deze hond. Van haar intelligentie, haar behendigheid, haar volgzaamheid, haar gehoorzaamheid. Nu moeten we nog zorgen dat alle bossen opengesteld worden voor loslopende honden, en dat er tienmiljoen Nederlanders verhuizen naar een ander land, dan denk ik dat ik me voortaan weer prima voel. Of, maar dat is wel heel ingrijpend, ik verhuis zelf naar Zuid-Frankrijk.

Ik zeg wel eens gekscherend dat je nooit moet doen als ik, want ik maak steevast verkeerde keuzes. Ik heb dit een paar maanden terug beschreven in een logje waarin ik Jaap Stobbe noemde, de plaaggeest. Het is ook niet dat als ik de andere keuze gemaakt zou hebben dat het dan wel goed zou zijn uitgepakt want dat is niet zo. Dan zouden de omstandigheden wijzigen, en zou die andere keuze verkeerd zijn uitgepakt. Dat is wat de plaaggeest doet.

Zo badminton ik al jaren met witte sportsokken. Ik heb vorig jaar nog twee paar besteld op de psv-fan store. Maar het begon me toch op te vallen dat de meesten geen witte sportsokken meer hadden. Een medespeler, die ik qua kleding altijd een beetje in de gaten hou had hele korte sokken aan, die nauwelijks boven de schoen uitkomen. Dus die bestelde ik laatst ook, 4 paar en een nieuw shirt, dus ik voelde mij weer het heertje.

Gisteren viel mij ineens op dat de betreffende speler witte sportsokken aanhad. I’ll be damned, denk ik dan. En vanochtend lees ik in de krant, dus dan is het waar, dat witte sportsokken weer helemaal hip zijn.

Dus ja, er is niet tegen te vechten. Het maakt niet uit wat ik doe. Ik leg me erbij neer. Het enige voordeel is dat ik anderen uitstekend kan adviseren. Gewoon tegengesteld doen van wat ik doe.

Wat mij deze week ook nog bezighield waren twee klusjes. Eentje was het zwembad dat ik opgezet had voor de vakantie weer afbreken. Toen ik hem opzette voor Hans de thuisblijver, zag ik in de bodem een groot gat. Muizen waarschijnlijk. Ik plakte het met een stuk plastic van een luchtbed en Hans was gered. Nu, tijdens het afbreken, vond ik dat ik het iets beter moest plakken en ging aan de gang. Schuurpapier, een ander luchtbed opgeofferd, lijm en het plakte voor geen meter. Lang verhaal kort, ik was met mijn engelengeduld twee uur bezig voordat ik het opgaf en het hele zwembad naar de stort deed.

Een dag later, Hans had een andere fiets gekocht omdat die van hem gejat was. Niet op slot gezet, dan is het je eigen schuld, niet die van de dief. De andere fiets was 50 euro en de voorlamp deed het niet, of ik daar even naar kon kijken. Natuurlijk. Ik pakte de fiets en voelde dat die veel te zwaar liep. Na een snelle inspectie vond ik dat de rem niet goed vrij liep. Of hij dat niet gemerkt had? “Jawel maar ik dacht dat zo hoorde.” Ik ging aan de gang, ik haalde de hele boel uit elkaar en kreeg het niet meer in elkaar. Ik fietste (mijn auto stond weer eens bij de garage) met een wiel in mijn hand en een uit elkaar gehaalde trommelrem naar de fietsenmaker. Of hij me kon helpen.

De fietsenmaker was bepaald geen Wheeler Dealer want hij zag mijn onderdelen en zei dat hij een rem nooit zover uit elkaar haalde. Hij kon me dus niet helpen, maar na lang zoeken vond hij nog een gebruikte trommelrem. Die mocht ik voor tien euro hebben. Ik fietste naar huis, om er daar achter te komen dat er een bepaald hoekje miste waardoor je de rem niet kon afstellen. Ik fietste weer terug naar de fietsenmaker, die gaf mij gelijk, en gaf me instructies hoe ik dat kon oplossen. Hij maakte zelfs met zijn slijptol iets (een onderdeel) op maat zodat ik de rem wel kon afstellen. Ik moest dan alleen nog het kabeltje inkorten.

Eenmaal thuis wilde ik aan de gang, bleek dat het op maat gemaakte onderdeel niet meer aan de fiets zat. Zo goed op maat was het dus niet als het van de fiets kon vallen. Ik had niets gehoord, maar dat kan kloppen omdat mijn rechteroor al sinds de vakantie dicht zit. Uren was ik al bezig, twee keer naar de fietsenmaker gefietst toen ik het opgaf en besloot weer een nieuwe fiets te gaan regelen.

Kijk, ik ben blij dat ik veel geduld heb, maar als dat dan niet beloond wordt met resultaat, en het alleen maar verspilde tijd is, nee, dan krijg ik de pest in. Terwijl ik lang geleden al geheel autodidactisch te weten kwam dat ik voor het beste resultaat gewoon beter gelijk iemand kan inhuren in plaats van zelf aan de slag te gaan, uren kwijt zijn, de boel gesloopt te hebben en alsnog iemand kunnen inhuren om het weer te repareren. Ondanks deze kennis pijnig ik mezelf elke keer weer. Misschien moet ik mezelf eens honderd strafregels opleggen. “Ik moet niet zelf aan klussen beginnen maar een handig persoon inschakelen.”

Op Hemelvaartsdag had ik mij ingeschreven voor een badmintontournooi, maar in de klasse waarin ik viel waren te weinig aanmeldingen dus werden ik en mijn medespeler een klasse hoger ingedeeld. Ook hadden we niet begrepen dat het een landelijk tournooi was, en toen wij aan de beurt waren moesten we tegen Lee Chung Wei en Lin Dan, beiden in hetzelfde flitsende tenue en wij in ons bij elkaar geraapte kloffie, voelden we ons lichtjes geïntimideerd en verloren we alle partijen. Ik ben er een week down van geweest en afgelopen maandag zat het nog in me. Ik overwoog zelfs te stoppen en over te stappen op bridgen.

Vandaag keek ik op YouTube een wedstrijd tussen vier badmintontoppers. Ik sloeg goed in me op hoe zij het deden en was van plan dat vanavond in de praktijk te brengen.

Ik had vanmiddag ook een afspraak met de praktijkondersteuner, bloed- en urineonderzoek, bloeddrukmeting etc. Ik had al wat uitslagen bekeken en volgens mij waren ze niet helemaal goed. De pko was een jonge, enthousiaste vrouw die net haar diploma had en alles met me doornam. En ze vond alles perfect! Mijn cholesterol was iets te hoog, maar niks zorgelijks, suiker prima, nierfunctie uitstekend, bmi goed, urine goed, bloeddruk goed, ze straalde helemaal. Ze vroeg naar mijn alcoholgebruik en ik gaf schoorvoetend toe dat ik dagelijks twee glazen wijn drink. “Vooral mee doorgaan,” zei ze letterlijk. Gezien alle waarden was er geen reden om iets te veranderen, en als dat wel zo was konden we daar altijd nog naar kijken. Ik werd helemaal enthousiast van het mens en ik kijk nu al uit naar de volgende controle volgend jaar.

Ik ging er heen met het gevoel dat het allemaal wat beter moest en ik kwam terug als een 35-jarige. Ik voelde me weer een man. En dat hebben ze geweten vanavond met badminton. Alle partijen gewonnen. Zo zwak eigenlijk dat alleen een enthousiaste jonge meid die met complimenten strooit mij naar dit niveau kan tillen.

Na vijf jaar ongeveer, kom ik erachter dat ik muziek kan streamen in Linda’s auto. Want dat was eigenlijk het enige dat ze miste. En ik heb er eerder naar geïnformeerd, toen kon het wel maar moest er een nieuwe radio in en de bediening via het stuur zou niet meer werken. Ik weet niet eens meer hoe ik erachter kwam, maar ik kon een dingetje bestellen, achter in die radio pluggen en klaar. Ik wilde het geheim houden voor Moederdag, maar net toen ik het besteld had, zegt ze geheel uit de lucht vallend dat ons neefje gebeld had, die bestelde voor zeven euro een dingetje om te streamen, of hij er voor Linda ook een moest bestellen en uiteraard had ze ja gezegd. Zeven euro? De mijne was zestig! Ik was in alle staten. En wel zo dat ik mijn plan wel moest verraden.

Ik ben allang het stadium voorbij dat ik denk dat dit toeval is. Het is een hogere kwade macht die het op mij gemunt heeft. Een soort Jaap Stobbe die mij volgt. Als ik dat vermoeden uitspreek neemt Linda mij niet serieus. Nou ja, tien seconden voordat ze in lachen uitbarst. Maar ik zweer het, een aantal keer per week word ik echt flink gepakt door de plaaggeest. Het gaat zelfs zover dat mijn collega’s weten dat ze precies tegengesteld aan mij moeten doen om flink financieel voordeel te behalen. Dus sluit ik een energiecontract af, dan weten zij dat ze een week moeten wachten omdat de prijzen flink gaan dalen. Hypotheek? Idem dito. Ik verkoop mijn diesel wegens enorme dieselprijzen? Een week erna was de diesel alweer goedkoper dan benzine en de auto die ik terugkocht is altijd kapot. Altijd? Ja, altijd. Vandaag ook, hij staat bij de garage, en ik krijg hem pas vrijdag terug, en dan hopen ze dat het onderdeel dat ze besteld hebben de oplossing is. Ik weet de uitkomst al.

Het gaat nog verder. Ik had geen oude broek meer, dus noodgedwongen moest ik een van mijn broeken bestempelen tot oude broek. Dan neem je uiteraard degene die net iets te groot is. Intussen zit die broek perfect en kan ik hem zonder riem dragen. Alle andere broeken zijn ineens te groot. Nee, dat lieg ik, eentje zit perfect maar die vind ik niet mooi.

Nou ja, zo kan ik nog uren doorgaan. Hans, die nog nooit een klus heeft geklaard in zijn leven hielp vandaag in de tuin. Ik was zelf aan het werk, dus toen ik koffie kwam halen prees ik hem voor zijn initiatief. Totdat hij het verschil niet zag tussen een wortel en een stroomdraad en zo de hele tuinverlichting aan gort trok. En denk niet dat het nog te maken was, want dat was het niet. Nu liggen de lampen in de container en moet ik voortaan in het donker leven. Ik hoorde een akelige lach van achter de schutting. Het was Jaap Stobbe.

Ik ben het fenomeen “feestje” inmiddels wel ontgroeid. Ik hou helemaal niet van feest. Ik zit vanavond op een verjaardag, Linda was niet mee, de kinderen wel, en de mannen en de vrouwen hadden ieder een eigen statafel. Omdat ik wat eerder was zat ik aan een tafel. Je verstaat geen bal van wat er gezegd wordt, je hoort verschrikkelijk slechte muziek, en morgen gaan ze allemaal koningsdag vieren, maar in Apeldoorn schijnt dat Prinsjesdag te heten. Ik wist dat niet en ik vroeg of dat officieel zo was of dat sommige mensen het gewoon zo noemen. Het had te maken met dat er in Apeldoorn zoveel prinsjes woonden, maar volgens mij waren het er maar vier. Ze zaten bij mij op school. Ik vroeg wat ze dan vierden want die prinsen zijn helemaal niet jarig. Maar dat wist de vrouw aan wie ik het vroeg ook niet, en ze vond het ook een vervelende vraag. Ja logisch, ik ramde in één keer die zelfverzonnen status aan diggelen.

Ik zat dan ook vrijwel de hele verjaardag alleen, met mijn ziel onder mijn arm en een Jack Russel op schoot, want die vond mij wel lief. Of ik zelf nog koningsdag ging vieren? Ja, eigenlijk wel. In het bos met de hond, dat lijkt me zoveel leuker dan in zo’n stad hangen. Ik zag nog een filmpje waarbij een hond uit de auto werd gezet en de eigenaar wegreed. Het was in Amerika in een drukke stad, dus de eigenaar was nog niet zomaar verlost van zijn trouwe viervoeter die wanhopig tegen de auto sprong om weer binnen te mogen. Toen wist ik helemaal zeker dat ik niet in de stad wilde zijn morgen. Degene die het incident filmde heeft zich over het hondje ontfermd en hem mee in de auto genomen. Gelukkig maar. Hoe het met de hond- uitzetter is afgelopen weet ik niet. Maar ik denk dat die een zieltransplantatie nodig heeft.

Een 8,6 had ik voor de praktische opdracht economie van Tammar. Daarmee kan ze nu het examen in zonder een enkele onvoldoende. Dat mag toch een prestatie heten gezien haar avonturen van het laatste anderhalf jaar. Hans had vorige week z’n diplomauitreiking en ondanks dat ze beide geen bollebozen zijn, doen ze het toch behoorlijk. Ikzelf doe het minder. Hoe ik ook mijn best doe, ik kom niet verder. Alles gaat hier kapot, ik kan er niet tegenaan werken. Is het niet de auto, dan is het de andere auto. Is het niet de wasmachine, dan is het de stofzuiger. De laatste schade is van gisteren, een muis heeft de plissé gordijnen kapotgebeten en heeft ook nog mijn computermuis gesloopt. Ik heb hem gevangen en losgelaten, zodat hij terug kan keren en het volgende kan slopen. Ik ben arm geboren en ik ga arm dood.

Verder werkte ik als één van de weinigen vandaag, samen met nog een paar andere losers, en ik dacht dat ik het rustig zou hebben. Maar nee, een klant had een probleem, dus mijn collega had een probleem, dus dat werd mijn probleem. Uren kostte het me. Tegen mij gewoonte in had ik muziek aan. Cd’s, ze staan op alfabet, ik had duidelijk de P en de R te pakken. Elvis, Stones en Gé Reinders, een Limburger waarvan ik niet dacht dat ik z’n cd’s weer eens zou draaien. Soms is z’n muziek wat makkelijk, maar ik begreep ook ineens weer waarom ik dit vroeger veel luisterde. Teksten uit het hart, soms snijdend door de ziel. Het is maar goed dat ik geen Limburgs versta, anders zou je nog ontroerd raken.

Nog steeds heb ik een probleem dat ik al honderd jaar heb, tijdgebrek. Ik werk de hele week, op zondag zijn de winkels dicht, dus ik moet alles in de zaterdag proppen. En als er ook nog een hond is die naar het bos wil, en ik sta pas om tien uur op, ja, dan wordt het krap. Ik wilde administratie voor de voetbalclub doen, pasfoto’s laten maken, een knipperende lamp repareren en een nieuw onderdeel voor een stofzuiger kopen. Daarbij wilde ik de auto van Linda uitzuigen en ontdoen van groene aanslag.

Ik begon met de administratie. Uurtje werk, maar nog niet af. Toen de lamp in de badkamer. Die knipperde vaak, vooral midden in de nacht als je naar de wc moet. Je denkt dan aan een slecht contact, dus ik naar de winkel voor een nieuwe fitting. Niet dat ze zo’n zelfde fitting hadden hoor, waar je de draden zo inklikt, welnee, allemaal met schroefjes. Ik sloot de draden aan, zwart en blauw, en merkte dat de lamp nog steeds knipperde. Voor niks naar de winkel gereden, voor niks een fitting gekocht. Dan moest het de bedrading zijn, maar bedrading kun je niet vervangen dus ik belde de makelaar voor een nieuw huis. Ik zat wat te pielen aan de draden, had ondertussen genoeg moed verzameld om het zonder de stroom af te sluiten te doen, en sloot de boel weer aan, maar de lamp bleef af en toe knipperen. Dan was het weer een tijd goed, en dan was het weer alsof je overleden opa via de lamp naar je zat te seinen.

Zelfs het terughangen van de lamp kostte me bloed, zweet en tranen, en ik begreep echt niet hoe dat nu gezeten had toen ik het losschroefde. Ik had de hulptroepen alweer ingelicht, die zouden er over een uur zijn, en ik probeerde een andere lamp. Probleem weg.

Ik keek op de haperende lamp en zag daar de naam van een bedrijf staan dat ik ken. Sterkte nog, dat kende ik heel goed. Ik heb daar administratie voor gedaan en de eigenaar heeft mij nog eens benaderd om daar te komen werken, maar ik bedankte. Zwendelaar, vond ik toen. Die klootviool met z’n goedkope Chinese lampen had mij zeker twee uur extra gekost. Omdat ik nog een fitting over had, maakte ik er een stekker aan zodat ik voortaan lampen kon testen. Ik testte de Chinese pingpong lamp die mij in de luren had gelegd en hij deed het deze keer prima. Ik keek naar de lamp in de douche, en ook die deed het prima.

Als u het begrijpt dan hoor ik het wel, maar ik begrijp het niet. Ik scheurde weer naar een andere winkel voor het onderdeel van de stofzuiger, en dat was in één keer goed. Toen was het vier uur en moest de hond er hoognodig uit. Ik liep in de hagel en de regen en was na vijven terug. Ik stofzuigde binnen, we aten en ik plofte neer.

Geen pasfoto’s, geen auto schoongemaakt, en administratie nog niet af. En omdat bij mij in de straat de dominee woont, kan ik ook op zondag niet met de auto aan de gang. Nou ja, ik voel me lullig als ik met die auto bezig ben en de beste man komt in z’n goede pak op de fiets terug van de dienst. Hij zal er niks van zeggen, maar hij is zo’n aardige man, vandaar.

Vroeger was het probleem nog veel groter. Toen werkte ik de hele week, was nog alleen waardoor ik zelf alle boodschappen moest doen op zaterdag en er was geen enkele winkel open op zondag. Nou ja, zo kabbel je voort, ik hoop dat er ook eens een keer iets heel blijft zodat je op zaterdag rustig aan kunt doen. Morgen een rustdag dan. Voor de dominee.

Onze hond is ruim acht maanden en heel gehoorzaam. Bovendien enorm gefixeerd op een bal. Het regende en ik ging naar het bos, had de bal bij me en voor het eerst liet ik Lori loslopen daar waar dat niet mag. Lori week geen tien meter van mijn zijde en als ik zeg dat ze de bal los moet laten, laat ze die gelijk los, in de hoop dat ik hem weggooi. Maar als ik dat niet doe, dan wijkt ze geen meter van mijn zijde. Niks bestaat dan nog, alleen ik en de bal.

Dan loopt ze naast me, alleen maar naar mij kijkend, als een volledig afgerichte hond en eindelijk, na vier honden hebben we er dan één die luistert als een soldaat naar een sergeant. Daarbij is ze razendsnel, behendig en ook nog eens heel aanhankelijk. Als ik op de bank ga liggen springt ze vaak bij me, wurmt zich tussen de leuning en mij en gaat liggen snurken.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat zonder bal het wat anders gaat. Dan is ze soms vijftig meter bij me vandaan en als ik haar aanlijn loopt ze zodanig te trekken dat je er pijn in je arm van krijgt. Maar met bal is alles anders.

Ik ga er maar geen gewoonte van maken om haar los te laten waar het niet mag, maar het loopt wel geweldig als je gewoon kilometers door het bos loopt zonder dat je je druk hoeft te maken dat ze achter wild aan gaat, of dat ze je arm uit de kom trekt aan de lange lijn. Maar op dit soort regenachtige dagen, als er toch verder niemand loopt en de boswachter ook liever binnen blijft, en ik heb de bal bij me, ja dan ben ík maar even ongehoorzaam in plaats van de hond. Want wat is er mooier dan een man en zijn trouwe hond, samen door de onmetelijke wildernis trekkend, op zoek naar weet ik veel? Het maakt een oerinstinct in mij los, waarbij al mijn zintuigen op vlijmscherp staan en waarbij elke fout dodelijk kan zijn.

Nou ja, laat me maar even. Mocht binnenkort het einde der tijden aanbreken dan weet ik toch zeker twee dagen te overleven.

In hoeverre ben ik nog de Mack die ik was toen ik in 2004 begon met bloggen, en tot nu toe ijzerenheinig volhou? Ik ben niet meer dezelfde is mijn conclusie. Ik ben net zoals u gegroeid, al zou ik in mijn geval liever van geheeld spreken. Want ik was beschadigd, best ernstig, en bloggen bleek heilzaam. Ik merkte het aan een film die we keken, die 20 jaar geleden nog hevige emoties bij mij losmaakte, maar die ik nu gewoon mooi vond en aanvaardde.

Ik onderhoud dit weblog 20 jaar en moet daarmee een van de langstlopende blogs van Nederland hebben. De inleiding die u zojuist las, heb ik in nov 22 al geschreven, en bladerend door de concepten kwam ik het weer tegen, en gebruikte het omdat het aansloot bij het onderwerp waarover ik wilde schrijven.

In 20 jaar is elke cel in mijn lichaam vervangen door een nieuw, minder goed exemplaar, behalve mijn hersencellen als ik het goed heb onthouden. Die sterven af en worden niet vervangen. Als u al die tijd al leest, leest u nu de verhalen van een andere schrijver.

Toen ik begon hadden we Mack, de Engelse buldog nog. De kinderen waren er nog niet, en ik had nog een Fiat Punto. Mack ging in 2005 dood, Randi kwam pas in 2014. Een behoorlijk lange hondloze periode. Randi ging vorig jaar en al vrij snel kregen we Lori. Afgelopen weekend pas heb ik Randi’s as in de tuin begraven. Ik weet nog hoe het voelde als ik haar kop met beide handen vastpakte. De band was sterk en ik merkte dat ik dat bij Lori niet voelde.

Maar Lori doet haar best en ze is er pas kort, en het begint te komen. Ze is veruit de slimste en de energiekste van de honden die we hadden. Ze is een herder dus ze luistert goed, focust op haar baasjes, en ze doet bijna alles goed. En nu komt ze steeds bij me liggen als ik op de bank lig. Dan neemt ze een sprong, en wurmt zich tussen mij en de rugleuning in, en gaat op haar rug liggen slapen. Die band komt er wel.

De kinderen zijn al groot, (voordat ik goedemorgen zeg, ben je op je brommer weg) en ondanks de dingen waar ik me dood aan erger, heb ik een sterke band met ze. Allebei vinden ze het leuk om me in de zeik te zetten, en allebei trekken ze gekke bekken naar me. Met Tammar heb ik zelfs een speciale manier van praten, een taal die alleen door haar en mij gesproken wordt. Hans probeert me dagelijks te irriteren met een bewuste domme vraag, en moet dat vaak bekopen met een vuistslag op z’n bovenarm. Meestal raak ik hem niet goed, maar laatst had hij er twee dagen last van.

Ik ging van Punto naar Alfa, van Renault naar Peugeot. Die laatste heb ik nu ruim een jaar en ik denk dat hij gisteren voor de twintigste keer terugkwam van de garage voor het verhelpen van een mankement. Mevrouw Mack zegt dat ik hem in moet ruilen. En eerlijk gezegd heb ik wel een beetje spijt dat ik mijn Renault heb ingeruild tegen deze. Dat was een vrijwel foutloze, praktische auto. Maar ondanks z’n vele reparaties rijdt deze als een limousine en ik vind hem schitterend. Als-ie nou eens een poosje heel bleef!

Goed, ik ben dus een ander persoon dan twintig jaar geleden. Van 34 jaar met veel rugpijn naar 54, grijs, leesbril, tinnitus, en nog weinig rugpijn. Ik sport twee keer per week en ik loop veel met de hond. Als het licht gunstig is, ben ik nog een prima verschijning.